This graph shows how many times the word ______ has been mentioned throughout the history of the program.
Xarxes vitals és el teu programa. Noves situacions amb les que sentir-se identificats. Teixim les nostres xarxes de vida. Teixim xarxes vitals.
Que a Alda ja tenim molt de talent i molt bo, això ja no és cap secret. Avui seguim en Isatasca i destaquem una jove amb una trajectòria impressionant i que porta anys preparant-se i segueix fent-ho. Ara viatja als Estats Units d'Amèrica amb una beca importantíssima que només aconseguixen, si no m'equivoque, sis persones a tota Espanya. Ella és una d'inquestes.
És enginyera aeroespacial, de màster en gestió d'empreses, productes i servicis, doctora en gestió d'empreses per la Universitat Politécnica de València, especialitzada en innovació, oberta i economia circular per al sector de transport, entre altres coses, que ara ens corregirà ella, si no...
i molt més, però també és una gran persona. Col·labora en causes socials, com ara, per exemple, Creu Roja, esportista, títol de cinturó negre, primer dan de karate per la Federació Espanyola de Karate i acreditat pel Consell Superior d'Esports. Domina cinc idiomes. Està involucrada molt en lo seu, no? Presidenta i fundadora d'Euroavia València, que és l'associació d'estudiants d'Aeronàutica d'Europa amb sede en València, amb la sede de València.
També presidenta durant un període de la Asociació de Estudiantes de Aeronáutica y Espacio de España. En fin, podríem estar així un bon rato. Diguen tot el que fa Yolanda Trujillo Adrià. ¿Qué tal? ¿Cómo estás?
Muy bien, ya preparándome para irme. Bueno, la bomba es esa. ¿Te vas a Estados Unidos un año? Me voy nueve meses. Como un parto. Lo que voy a hacer es acabar la tesis. No soy doctora, soy doctoranda. Vale, es para terminar la tesis de ese doctorado. Bueno, más o menos iba bien encaminada. ¿Alguna cosa que corregir? Bueno, la Fullbright sí que la tienen un poquito más de personas. Yo por dar números reales. Pero alrededor de unas 14 o así en la fase general. Y luego hay por comunidades autónomas, pero la comunidad valenciana no tiene Fullbright. O sea que tienes que ir a la nacional.
Bueno, para los que se nos escapa un poco, esto sé uno cómo se siente, obviamente cómo se consigue con mucho trabajo, porque supongo que cuenta un currículum impecable o unas notas o un...
Cuando te pides una beca de estas características, normalmente en España tenemos varias. Está la Fulbright, la Caixa, que esa la conoce bastante gente. La de la Mutua Madrileña, que esa no la conoce tanta gente. Y esa es una muy curiosa que a mí me gusta contarle a la gente. Porque si tu padre o tu madre han sido mutualistas durante 20 años, puedes pedirla. Entonces se acota mucho el número de personas que pueden pedirla y se la suelen dar a todo el mundo. Pero la gente no lo sabe.
Y luego está Fundación Rafael del Pino, tenemos Ramón Areces y no hay mucho más. O sea, son las cinco que te acabo de decir un poco. Y en general, pues cada una se aproxima más a una cosa. La Caixa prima mucho las notas, la Fulbright prima mucho, la Fulbright es una beca del gobierno de Estados Unidos. Entonces, bueno, se creó hace, yo diría, más de 100 años o alrededor de 100 años por un senador que tenían ahí, que era William Fulbright.
Y que lo que quería era crear cohesión entre Estados Unidos y el resto de países en base a las personas que trabajaban en el conocimiento. Gente que estaba estudiando máster, gente que estaba estudiando doctorado y que podían tener potencial para dentro de sus países crear un impacto tanto en ciencia como a lo mejor a nivel político y demás.
Entonces lo que él quiso es juntar a toda esa gente en Estados Unidos y también enviar estadounidenses al resto de países de cara a poder conseguir un poco que todas las personas se juntaran, que conocieran el resto de culturas y también evitar guerras. Realmente es una gran herramienta diplomática del gobierno de Estados Unidos que lo que fomenta es que mucha gente, que ellos consideran que en algún momento podría llegar a ser influyente en algún área,
conozca otro país, conozca en este caso Estados Unidos, y muchos estadounidenses conozcan otros países para que haya unas buenas relaciones al final. O sea, es bidireccional. Creo que mandan más estadounidenses que vamos allá. Sí, pues yo pensaba que eran más de...
Se llevan los grandes talentos al final, ¿no? Ellos cogen, pero ellos cogen menos personas, sí que es verdad. Sí. Sí, sí, sí, porque esa parte la pagan ellos. La otra no han conseguido que España pague bastante. Entonces les viene muy bien también mandar gente a ellos. Y que sus investigadores o sus estudiantes de máster también tengan una perspectiva un poco de cómo se está trabajando en el resto de países. Porque la formación en Europa y en Estados Unidos es muy distinta. Estados Unidos en general en ingenierías y demás es muy práctica.
Más en práctica. Y los europeos somos muy teóricos. Entonces a ellos les viene bien que los suyos aprendan lo nuestro y que también tener gente como la nuestra allí. Entonces está, bueno, es bastante interesante el... Se complementa ahí bastante. Madre mía. Bueno, vamos a empezar por el principio un poco...
De momento vives en Aldaya, ¿no? De momento y bueno, yo para siempre, o sea, la idea... Te ves viviendo en Aldaya en el futuro. A mí me encanta vivir en Aldaya, yo soy súper defensora, gran embajadora, por todo el mundo. Hablando de Aldaya y de Valencia, hablo muchísimo, sí, sí, la gente se ríe bastante. ¿Qué te vas a llevar en la maleta? No sé, algo que te... Obviamente, pues recuerdos, pues imagino, fotos de la familia, pero algo así de Aldaya.
Pues un poco un abanico, ¿no? Eso seguro que me lo llevo. ¿Y qué vas a echar más de menos? La gente. Una cosa, yo creo que además, yo ya tengo 32 años, tuve otra beca también que estuve en Alemania y demás, y sí que veo una cosa distinta antes de ahora, que a lo mejor cuando tienes veintipocos, que estás un poco encontrándote también sabiendo qué quieres hacer, situándote un poco en qué sector vas a querer trabajar dentro de todo el abanico que tienes y demás...
Como que tienes una perspectiva más abierta de dónde vivir, de qué quieres hacer una vida fuera y demás. Yo con el transcurso del tiempo, también a partir de esa experiencia, pues lo que he visto es que no me parece bueno ni malo, creo que son decisiones, pero que muchas personas que se van fuera jovencitas pierden bastante arraigo. Y sobre todo tampoco acabas de crear arraigo en otros países porque eres un inmigrante y eso también es una realidad. Siempre vas a serlo, ¿no?
Entonces, sí que, oye, tengo amigos que viven súper bien y son súper felices, pero a mí no me cuadra eso. Entonces, a mí me gusta salir a la calle y llamar a un amigo y decirle, oye, ¿te bajas a tomar algo aquí al bar? Y eso es una cosa que yo tengo aquí. ¿Que en Valencia, por ejemplo, como ciudad también lo podría llegar a tener? Lo podría llegar a tener. Pero a mí me gustan al de allá porque al final, pues en 32 años he cosechado mucha gente, ¿no? Que me costaría otros 32 volver a conseguir un otro lado. Pero lo podrías o te verías haciéndolo en Nueva York, por ejemplo. Oye, bájate a tomar algo.
Bueno, pienso hacerlo, el bajar a tomar algo, pero porque da la casualidad que vamos, muchos Fulbrighters elegimos Nueva York, de todo el mundo. O sea, son 186 países los brecados en esto. Entonces, con que vayan tres personas de cada país a Nueva York, fíjate todos los que somos allí. Entonces, nos hacen como actividades y tal para que nos juntemos y yo sí que me veo, pero porque creo que va a ocurrir. Sí, queráis que no, os tenéis que juntar. Sí, sí, sí.
Jo, que experiencia, ¿no? ¿Qué expectativas tienes? Pues ahora mismo... ¿Crees que va a ser duro? ¿Que va a ser...? Sí, lo que pasa es que lo afronta distinto. O sea, como te decía, yo estuve en Alemania en la Agencia Espacial Europea investigando en el Centro Europeo Astronautas, que es donde investigan... Bueno, donde se preparan físicamente para subir al espacio los astronautas.
Y bueno, yo ahí estaba investigando una cosa concreta y demás, pero sí que, pues como era la primera experiencia, la primera vez fuera, la primera vez fuera de casa, ya fuera del país, fuera de casa, de adaptarte a llevar una casa, adaptarte a un poco organizarte la vida. También era, en mi caso, lo hice como Erasmus Prácticas y era una estancia de investigación que me habían becado y tal, pero no era una Erasmus festiva, como yo digo, era una Erasmus en la que tú vas a trabajar, entonces era como una experiencia de trabajo.
¿Qué pasa? Cuando acababa el día, pues ahí a las 7 de la tarde no había nada que hacer. Yo me he llegado de ir a la cama a las 7 de la tarde. Entonces yo en esta ocasión me he propuesto que no va a ser así. Entonces ya me he organizado bastantes planes. La idea mía es ir a bastantes congresos. He mandado comunicaciones científicas a varios congresos. Me han aceptado en Chicago. Estoy pendiente de uno de Las Vegas y uno de San Diego que creo que sí que va a ser que sí. Y estoy mandando algunos otros a Detroit, a Florida y demás.
Con la idea de aprovechar un montón el viaje, porque es lo que te comento. Yo ya no voy con la posición tan bien, y tampoco económica, porque ahora ya he trabajado y tengo dinero, entonces puedo moverme mucho más de lo que me podía mover la otra vez. Y es una cosa que quiero aprovechar mucho, o sea, mi idea es sacar muchísimas colaboraciones tanto a nivel de lo que me vale a mí para mi carrera universitaria, de publicaciones en congresos y demás, como yo también soy emprendedora por otro lado, entonces tengo mi propia consultora de Imasde, que trabajo con varias empresas,
Y además estoy entrando de socia en otras y demás, entonces... ¿Y esto lo vas a poder compaginar? Claro, me interesa mucho en muchos de los congresos, porque algunos de los que hago sí que son muy enfocados a la universidad, pero otros a los que voy son enfocados al sector transporte y logística, que es donde más trabajo yo.
entonces voy a tener la posibilidad también como de abrir un poquito de mercado y demás y me hace bastante ilusión porque creo que van a ser como dos cosas distintas pero muy chulas que se van a poder acoplar bien y que van a hacer tener una buena red de contactos allí yo en Europa considero que tengo una buena red pero en Estados Unidos todavía no y creo que puede ser un momento joder
Tener una buena red en Europa, vamos ahora por Estados Unidos. Entonces, por la pregunta inicial, ¿tú te ves trabajando en un futuro cerca de Atlaya? Sí, sí, sí. ¿De qué? 100%. Porque tú siempre has querido ser astronauta, ¿no? El típico sueño de niña. Pero ese sueño se fue. Pero luego, con la evolución de los años, obviamente ves la realidad. A ver, a mí la aeronáutica me gusta y por eso la estudié. Pero sí que es cierto que lo que me gusta más es vivir aquí.
O sea, es como una decisión que yo tomé ya hace unos años. Tienes que elegir y dices, bueno, pues... Yo no quiero elegir dónde vivir en lo que quiera trabajar. O sea, el trabajo se tiene que acoplar a mi voluntad. Por lo menos es como yo quiero vivir. Entonces, yo decido dónde vivo y en función de dónde vivo creo un trabajo que me acople y me guste. Y es lo que he estado haciendo hasta ahora. Hasta ahora he estado trabajando para una empresa, ahora con esto de que me iba a Estados Unidos ya no.
Y mi idea a partir de ahora es compaginar un poco el emprendimiento con la docencia universitaria. Y lo voy a hacer desde aquí o desde cualquier lugar, pero la idea es hacerlo desde aquí, aunque a lo mejor me vaya a un mes a la Polinesia, que cuando teletrabajas lo puedes hacer. ¡Qué maravilla! Es que para eso hace falta también una valentía, un echado para adelante, ¿no? No todo el mundo coge y dice, vamos a pasar a un mes a la Polinesia y ahora me voy un año a la otra punta del mundo, ¿no?
No te lo dice la gente. Me lo dice la gente, pero yo es que no lo vivo así. Entonces yo lo veo muy natural el ir para un lado y para otro. Me encanta. O sea, tengo una amiga que, por ejemplo, este año ha descubierto, porque ha viajado a ver a varios amigos que vivían fuera, que viajar sola, sobre todo coger un vuelo sola, es como divertido. O sea, es que es chuli, porque no tienes nada que hacer.
Solo puedes estar tú pensando. O sea, es como un momento divertido, relajante, no estresante. Si te pasas por un aeropuerto, todo el mundo es tan poco como tú. Estás como esperando algo, pero tampoco muy estresado. Está todo el mundo como calmadito y tal. A mí me encantan los aeropuertos. Y como que, por circunstancias, yo he sido representante de estudiantes a nivel europeo. O sea, primero representé a la UPV en España y luego a España en la Unión Europea. Y luego fui representante europea, que es como otro nivel. Sí, sí.
Y entonces he tenido que viajar mucho, lo que te digo, sola o yendo a sitios donde yo no conocía a nadie. Y no me parece dramático, me parece divertido. Siempre que vas a un sitio que más o menos sabes el tipo de gente que va a haber. Entiendo que no es lo mismo irse con una mochila y a ver qué te encuentras por ahí. Pero yo normalmente como voy a congresos o voy a eventos ya cerrados, aunque no conozca a todo el mundo, sí que sé que van a compartir ciertos valores conmigo y que seguro que encontramos puntos en común o intercambiamos cosas de los países. Y va a ser divertido. Y es un poco lo que voy a en Estados Unidos también. ¡Qué seguridad!
¿Verdad? No sé. Bueno, pero es que al final yo creo que si te lanzas un poco... A ver, yo soy extrovertida, pero no soy la persona más extrovertida del mundo. No soy esa que estás en la parada del autobús y te habla, ¿sabes? Yo puedo pasar días sin hablar a alguien, pero creo que al final hay que salir de la zona de confort. Y tampoco te cuesta hablar al final. No, porque siempre hay algo guay que descubrir de todo el mundo. Así es.
Bueno, ¿cuál es el objetivo? Nos has dicho que vas a hacer un millón de cosas, pero el objetivo, ¿no? ¿En qué vas a estudiar? El objetivo central es que me voy a la Universidad de London, que al final es la que se ha prestado a poder ayudarme en esto, sobre todo porque tiene un programa de sostenibilidad muy grande.
Y lo que voy a hacer es... Yo voy a centrarme... Bueno, voy a vivir en Manhattan y gran parte de la investigación es en Manhattan, pero también me interesaba la parte de Long Island, que es la isla que está como a 90 grados de Manhattan, que es muy larga y es donde están los Hamptons. La gente lo sabe por eso. Y me interesaba también