This graph shows how many times the word ______ has been mentioned throughout the history of the program.
Seguim al veus de casa i anem a comentar-vos l'entrevista que tenim preparada pel dia d'avui. És que, com bé sabem, s'aproximen dies una miqueta complicats en quant a aglomeracions, en quant a un munt de tipus d'eseveniments i un munt de tipus d'estímuls.
que moltes voltes per a determinats membres de la nostra família estem parlant d'espeluts, no són del tot agradables. Hem d'aprendre una miqueta a conèixer les seues necessitats i, malgrat que està molt bé sempre voler fer partíceps a aquests membres de la nostra família de diferents esdeveniments, n'hi ha alguns que no ho duen prou bé. O sigui, que anem a apuntar-vos, a apuntar-nos, diria jo, uns tips, uns consells que es diuen per a que els nostres espeluts, doncs bé,
Aquestes vacances de Nadal, aquesta època de Nadal, que n'hi ha tant d'estimular al seu voltant, doncs no ho passen tan malament. I quin millor que això per a parlar d'aquest tema que Yolanda, voluntària de l'Associació Güellas y Tarpas, així de Benicarlo. Yolanda, què tal, com estàs? Hola, molt bé, encantada de querer. I sobretot, queremos agradeceros
antes de que se me olvide, que siempre nos dais la oportunidad de poder llegar a más gente explicando todo tipo de situaciones que pueden pasar con nuestros perritos. Nosotros encantados de teneros aquí. La verdad es que sois de gran ayuda por eso, porque no solamente es esa divulgación...
de tanto perritos que se pierden y podemos encontrarlos gracias a vosotras, como también el tema de las casas de acogida, sino que muchas veces es lo que comentábamos antes tú y yo fuera de micros, que queriendo hacer las cosas bien, si no tenemos una orientación más precisa, pues podemos hacer que nuestros peludos lo pasen un poco mal en esta época navideña. Para ponernos un poco en contexto, obviamente, como todas las personas, cada perro es un mundo...
Pero sí que es cierto que cuáles son las situaciones que más pueden producir malestar en nuestros perretes en esta época de Navidad. Pues en estas fechas hacemos un montón de planes con familia, con amigos, quedamos en terrazas, hay actividades para los nenes, vamos a dar la carta a Papá Noel, a los Reyes Magos, cabalgatas... Y nosotros, como lo tenemos tan normalizado, no nos damos cuenta...
Las calles están decoradas muy bonitas, hay un montón de luz, hay mucha alegría por la calle, depende de qué calles hay música. Entonces todo eso, nosotros al tenerlo tan normalizado, es como que no le prestamos atención. Pero para un perrito,
Todos esos estímulos, no todos lo llevan bien desde el principio, que eso no quiere decir que con el tiempo no lo lleven, pero sí que tenemos que estar atentos a las reacciones que tienen. Porque hay muchísima aglomeración de gente. Nosotros hace poco estuvimos en la fira de Nadal, teníamos el stand...
Y veías pasar perritos con sus familias que iban tan pichis. Y habían otros pobres que iban con los ojos como platos. El pelo que ya no sabía, todo erizado. Intentando ir para un lado o para otro que no sabían muy bien. Y era por eso, porque había mucha música, mucha gente. Ellos tenemos que pensar...
cuando ellos miran hacia delante, ¿qué es lo que ven? Pies, pies y más pies, porque no tiene la perspectiva que nosotros tenemos arriba. Ellos no ven que hay enfrente nada más que un montón de pies e intentan no morir en el intento de seguir a su familia. Y un montón de pies que se mueven sin parar súper rápido, claro. Ellos no pueden prever. Entonces, pues sí que es verdad que hay algunos que con tantos estímulos no se lo pasan muy bien, aunque como tú decías, nosotros lo hacemos porque queremos compartir tiempo con ellos
Y está muy bien que lo hagamos, pero siempre poquito a poco y tomando precauciones. ¿Cuáles son, para nosotros poder prever una situación que no le está gustando a nuestro perrete, pues esas señales? Nos has comentado ojos muy abiertos, el pelo erizado. ¿Cuáles son otros tipos de señales que podemos identificar para decir, ostras, pues igual no lo está pasando bien ahora mismo mi perro entre tanta gente y tanto estímulo?
Cuando hay miedo, muchas veces a nosotros nos enseñan los educadores, les llaman ojos de ballena, ¿vale? Porque son los ojitos esos así como, le ves más blanco que otra cosa. Sí. Sobre todo el comportamiento que es muy errático, que no sabe muy bien. Tú lo miras y si es un perrito que está acostumbrado a pasear por la calle, él va tranquilamente. Pero si tú lo ves que él titubea, que intenta agazaparse o intenta huir,
Ahí él no está cómodo. Muchas veces a lo mejor está sentado pero se sienta, se levanta. Se lamen muchas veces. Cuando están incómodos muchas veces lo sabemos porque se relamen mucho la boquita.
Entonces todo este tipo de... Pero realmente, si tú conoces cómo él se comporta de manera habitual, enseguida lo ves. Lo que pasa es que es lo que hemos comentado antes, que como nosotros lo tenemos tan interiorizado y tan normalizado, no le prestamos atención. Nos ponemos a hablar con gente y tal, y no nos damos cuenta que ahí abajo, el pobrecito, está ahí un poco desubicado. Otra de los riesgos existentes en este tipo de situaciones, vamos, otra de las...
de lo que puede provocar nerviosismo en nuestros perretes, sobre todo en esta tierra a la que estamos, es que no solamente esa música fuerte, sino que también muchas veces las festividades van acompañadas de pirotecnia. Y eso es una de las cosas que, por ejemplo, en Fallas lo hablamos también mucho, pero en Navidad también puede salir de repente algún cohete, alguna cosa. Entonces, también vamos a hablar un poco de esos escapes que se pueden producir.
Para ponernos también un poco en contexto en este aspecto, para esos perretes que tienen miedo a la pirotecnia, ¿cuál es el comportamiento y cuáles son los peligros que conlleva? Ellos casi siempre intentan huir.
Porque aquí el que intentaran o gruñir o morder no tiene sentido. Ellos lo que intentarán es escapar de lo que a ellos les da miedo, que en ese momento es el jolgorio, el ruido o la aglomeración de gente. Entonces lo que sí que... Está bien porque no es algo que viene sobrevenido que no te lo espera, sino que cuando nosotros salimos de casa ya sabemos lo que va a haber. Entonces sí que podemos tomar medidas...
Pues, por ejemplo, si normalmente va siempre con un collar, pues ponerle también un arnés para tenerlo un poquito más sujeto. La identificación, si podemos llevar una chapita a la vista con el número de teléfono, siempre mejor el nombre y el número de teléfono. Que a veces dicen, pues nosotros el día de la marcha canina llevábamos a todos los perros, nosotros no tenemos chapitas de cada uno, pero nos fuimos y compramos los llaveritos estos de toda la vida que son de plástico, que delante tienen...
¿Un trocito de papel blanco? Sí. Pues pusimos el nombre de cada perrito y el número de la asociación. A ver, ya. Por si acaso alguno, o sea, que te quiero decir yo que tampoco es cuestión... Claro, no hace falta que... Un poquito de ingenio, muy bien. Claro, no hace falta que... Porque, claro, muchas veces dices, ah, esto para que me va a gastar una millonada en hacerle una chapa personalizada, no hace falta tanto, quiero decirte, con tenerlo identificado... No, que simplemente no tengas tiempo porque lo piensas a último momento y no te da tiempo a grabarlo.
Pero que te quiero decir yo que para llevarlos identificados tampoco hace falta hacer mil virguerías. O sea que hay cosas caseras que también nos vienen muy bien. Si, por ejemplo, se nos escapara, lo primero que tendríamos que hacer es por alrededor, a ver si lo vemos, porque hay veces que simplemente se escapan y se esconden o simplemente empiezan a correr y ves y búscalo. Dar aviso a las autoridades, a la policía local...
A las protectoras de la zona y a los vetes si es un horario que está abierto, porque nosotros podemos publicar para decir si el perrito se ha perdido y siempre es mucho más fácil o a lo mejor alguien se lo encuentra y te envía una foto y te dice mira que me he encontrado, pero bueno, intentemos que eso no pase, entonces pues con eso. Simplemente si vemos que se asusta mucho llevarlo a casa...
Porque hay perritos que son pequeñitos y tú los coges en el brazo, pero hay otros perritos que son un poco más grandes. O si, por ejemplo, estamos en alguna actividad con niños y vemos que delante hay altavoces y vemos que el perrito no está cómodo, pues apartarnos un poquito para que el perrito esté un poco más tranquilo sin dejar tampoco de compartir ese tiempo en familia. Siempre es ir buscando un poco una balanza para poder ir haciendo todo lo que nos gustaría
que hacer con ellos, pero que todo sea de manera progresiva, porque a ellos no les puedes explicar qué es lo que va a pasar. Entonces, como no lo puedes hacer, pues tienes que ir tanteando de otra manera. Muy bien. Antes, porque también hablaremos ahora después de ese otro...
El problema, digamos, que surge en Navidad es que también se hacen muchos eventos a los que, desgraciadamente, nuestros perretes no pueden acudir y muchas veces se tienen que quedar en casa, pues también los mecanismos de cómo podemos hacer que se sientan más cómodos, porque es que estamos en una época en que el ruido se escucha desde tu propia casa, o sea, no hace falta ni estar...
en la calle, pero es que a raíz de lo que estabas comentando, de cuando los perretes se escapan, a mí el otro día me puso una situación similar, no del mío, pero sí que estaba por la zona del pabellón municipal, más o menos, y entonces vimos a un perrete que se ve que se había escapado. Entonces, también me gustaría preguntarte por ese momento en el que nos encontramos un perrete que no es el nuestro, será un poco lo mismo, pero también la importancia de muchas veces no intentar ir a por él ni cogerlo bruscamente.
Es importante ver la reacción del perrito porque hay algunos que cuando les llamas y ellos te ven, si son muy sociables, ellos acudirán a ti. Pero es un perrito que se ha escapado porque ha pasado por una situación que le ha provocado miedo, no te acudirá porque está en shock. Entonces, sobre todo es que hoy en día todos llevamos móviles a hacer una foto
para poder publicar el perrito que se encuentra perdido, si vemos que nos acercamos y el perrito huye, lo mejor es no intentar cogerlo. Porque sí que puede seguir escapándose, perderlo de vista o incluso que lo atropellen. Entonces es mejor hacer una foto, mirarse alrededor, hay alguien que lo está buscando, porque hay algunos que se escapan pero se quedan cerquita y hay algunos que empiezan a andar, a andar, a andar.
Entonces, sobre todo eso, si vemos que no se deja coger, hacer foto, avisar a policía local, avisar... Las protectoras todos tenemos Instagram y los centros veterinarios también. Y si tú les envías una foto tanto a un centro veterinario como a una protectora, ellos enseguida lo publicarán para que quien lo esté buscando pueda ver más o menos dónde está.
Muy bien. Es que ya te digo, nos pasó el otro día, estábamos un grupo de personas y sí que es cierto que, por ejemplo, el primer impulso era como ir a cogerlo para que no le pasara nada, pero es que muchas veces lo que dices tú, intentamos ir a cogerlo, si el perro no quiere que lo cojan, tira para carretera y...
Si ves que el perrito se mueve o intenta irse, pues entonces ya te quedas, te retiras hacia detrás y simplemente das el aviso que muchas veces los dueños están muy cerquita. Sí. Pero si no es el caso, pues...
Pues eso. Se da el aviso. Sí. Ahora sí, por esa parte que hablábamos dentro de esta época navideña, cuando, por ejemplo, mira, te voy a poner yo el ejemplo que me toca a mí este año, ¿vale? A mí me toca, pues ya se sabe, escena familiar en Nochebuena, claro, es un contexto en el que yo no voy a poder llevarme a mi perrete. Se va a tener que quedar en casa unas horas porque yo siempre procuro volverme antes y así ya...
Ya está, ya he cumplido con la parte de Nochebuena y me vuelvo. Pero sí que es cierto que en muchas ocasiones, por ejemplo, si lo haces en un restaurante, lo haces en una casa ajena en la que no me lo podría llevar, imagina que se tiene que quedar en casa. ¿Cómo podría proporcionarle yo...
Bienestar a mi perro en esas horas que yo tengo que estar fuera en una cena de noche buena. Vale. Mira, antes de contestar esa pregunta, que está muy bien, antes de que se me olvide. Normalmente cuando los dejamos en casa mucha gente le quita collares, arneses. Estos días nosotros siempre decimos dejar, si no es peligroso porque no se puede enganchar en ningún sitio, dejarles el collar con la identificación.
Porque en el caso en que yo se encuentre en un hueco por donde poderse escapar, por lo menos llevaría la identificación puesta. Porque es algo que no pensamos y decimos, como están en casa, le quito el collar. Y después tienes que poderlo escoger para pasarle el lector de chip. Sin embargo, si llevan una identificación que tú ha visto sin acercarte demasiado, lo puedes ver, sí que puedes llamar por teléfono. Y no hace falta tú que invadas un poco el espacio del perrete. Eso antes de que se me olvidara, sí que quería decirlo.
Muy buena idea. Sobre todo balcones, porque hay muchos que están acostumbrados a que le dejas el balconcito abierto y entonces él va y curiosea un poco por abajo. Si no sabemos cómo va a ser su comportamiento, al cohete o al ruido fuerte o si pasa una cabalgata o alguien chillando, una charanga, no sé, es que pueden... Mil cosas. Podrían ser muchísimas cosas.
Sobre todo cerrar puertas de los balcones y las ventanas porque ellos no perciben si es un cuarto piso o tienen medio metro. Ellos ven un agujero por donde salir en una situación que ellos tienen miedo. Entonces hay perritos que se tiran por los balcones y por las ventanas y desgraciadamente no será la primera ni la última vez que pasa.
Entonces, antes de dejarlo solo, eso. Después hay perritos que están acostumbrados porque tienen un transportín en casa con la puerta abierta, que no hace falta que le cierres, y ellos ahí tienen su cojín y están acostumbrados a que cuando se quedan solos, ellos van ahí. La cuestión es intentar hacer...
que tú veas dónde él se siente más cómodo en casa. Siempre hay una habitación, hay un rincón, un sofá. El mío, por ejemplo, cuando tiene miedo se esconde detrás del sillón. Entonces cuando sabemos que van a haber ruidos o en casa va a haber un poco más de alboroto o situaciones así, lo que hacemos es tiramos un poquito el sillón para adelante, le ponemos el cojín allí detrás, él se esconde ahí y ahí hasta que no pasa todo él no se mueve de ahí. Muy bien.
Hay otros que se van al cuarto de baño porque lo ven como más oscuro. Hay otros que se van a la habitación. Pues mirar un poquito donde ellos se sienten más cómodos, dejarles una manta, algo que tenga también nuestro olor, para que ellos se acurrucan y no se sienten solos. Porque puede ser miedo, puede ser luego que se pongan muy nerviosos porque se exciten, porque son muy juguetones, pues cosas para masticar.
Siempre intentar, porque casi siempre los conocemos un poquito, pues intentar que estén lo más cómodo posible. Pero siempre eso, intentar buscar. Hay gente que les deja la tele encendida o les pone música para intentar apaciguar un poquito el ruido que se oye del exterior. Todos esos pequeños trucos suelen funcionar. Yo creo que son buenos tips.
Yo espero que nuestros oyentes hayan tomado buena nota de estos consejos. Porque, claro, además lo comentabas tú antes conmigo y es una realidad. Por ejemplo, ellos se enteran de todo.
Si podemos procurar hacérselo un poco más llevador, un poco más cómodo y sobre todo con cosas a lo mejor que el olor que le recuerda a nosotros. Una que eso además se utiliza mucho sobre todo, yo lo he visto que los adiestradores caninos utilizan mucho lo de que tienen esa parte del transportín o de un rinconcito...
que tienen ahí y siempre acuden ahí. Yo lo he visto mucho que se utiliza cuando estás ahí estando a un cachorro, que tenga como ese lugar para él. Entonces, bueno, también es buena idea dejárselo preparado. Nosotros en la Prote solemos trabajar el transportín, porque aparte que cuando tenemos que salir de viaje, que los llevamos a clases o vamos al veterinario, ellos deben ir en el transportín.
Aparte es un sitio donde ellos se sienten cómodos. Porque no lo trabajamos como castigo, sino como lo trabajamos como algo positivo. Entonces primero, pero claro, todo eso lleva un proceso. Tú no puedes coger al perro, meterlo y cerrar la puerta. Claro, entonces lleva ahí un poquito de trabajo que les enseñas a entrar, pues algunos con chuches, otros con juguetes, cada uno tiene su forma de trabajar.
Y hasta que ellos se quedan tranquilos y relajados. Y hay muchísimos que tú les dejas el transportín abierto con una manta y ellos mismos se meten. Efectivamente. Claro, también para un poco aprovechar para desmitificar esta, porque hay mucha gente que a lo mejor...
No sabe tanto sobre esa parte del adiestramiento, que luego es muy importante y es como, oh, pero cómo... O los parques estos para los perretes, oh, ¿lo tienes encerrado? No, a ver... Todo depende de cómo tú lo trabajes. Si lo trabajas en positivo, porque para el perro no es un castigo, sino que es un sitio seguro. Es un sitio, claro. Es un sitio seguro donde él se siente seguro. Entonces, para estas cosas nos viene muy bien. Efectivamente.
Ahora, después de esta parte de consejos para procurar ese bienestar de nuestros perretes en estas fechas, que es lo que te dice esto, para algunos perros puede que le dé igual, pero para otros perros es bastante complicado sobre todo en el tema de las alumbraciones. Claro, es que tú te pones en su perspectiva y lo que comentábamos al principio es que imagínate tú que lo único que ves... Ponte a su altura, claro. Claro, ponte a su altura y lo único que ves son pies moviéndose de un lado a otro que luego uno lleva una bolsa con un regalo de repente y te aparece aquí al lado y cosas así.
Porque además vamos todos como pollos sin cabeza, vamos mirando, por ejemplo, en la feria, te pones a mirar un stand, pero luego de repente, nosotros no íbamos intermitentes, giras, te vas hacia otra dirección, vas, vienes, van en todas direcciones y entonces al final para ellos es un poco complicado. Claro, y sobre todo...
Ahora que vienen muchos perritos nuevos a casas, sobre todo eso, porque vienen muchos días de vacaciones, entonces sobre todo al principio que todo es novedad y queremos llevárnoslo a todas partes, está muy bien y nosotros la verdad es que lo encontramos genial, pero todo poco a poco ir mirando a los perritos como van e ir creando vínculo.
Porque a lo mejor hay perritos que, yo qué sé, que a lo mejor en un principio tú no habías pensado llevártelo y ha llevado un tiempecito contigo, pero dices, bueno, va, ahora que ya se ha ido adaptando a casa, que ya llevamos un tiempo, hemos creado vínculo, vamos a empezar a trabajar un poquito fuera. Y quieres llevártelo a cenar con amigos o a salir por ahí a hacerte cualquier cosa en una terracita o...
Hay mil situaciones en las que pueden pasar estos días de fiesta y entonces tenemos que ir mirando cómo ellos van reaccionando e ir acompañándolos porque al fin y al cabo no se trata de apartarlos, se trata de mirarlos, ver cómo ellos son capaces de gestionar todas esas emociones y si ellos no tienen las herramientas, porque es lógico,
Nosotros para eso estamos, para acompañarlos, para crearles seguridad de decir estamos aquí, no pasa nada, no estás solo. Y entonces poco a poco que él vaya ganando confianza y cosas que en un principio le daban miedo que después con el tiempo no le den. Pero lo que no podemos pretender es que de ahora para ahora ellos no vienen aprendidos. No.
Ellos poco a poco, a medida que van pasando situaciones, van aprendiendo. Entonces, claro, muchas veces lo que decimos, idealizamos el tener un compañero de vida peludo, el que yo me lo llevaré aquí, yo haré esto, yo haré lo otro, y pensamos que ellos ya vienen...
Con el disco duro de serie he aprendido de, ah, no, bien, guay, cuando tú vayas aquí yo iré contento contigo y tal, y estaré, y saludaré a todos tus amigos, y la realidad de nuestro día a día no es ese. Efectivamente. Puede llegar a serlo, pero con un trabajo previo.
Eso es lo más importante, porque yo también veo que lo de la terapia de choque esta ya está bastante obsoleta, quiero decir. No porque tú digas, no, mi perro tiene miedo o no sé qué, pues enfréntate a ello. No, no, a ver. Se puede enfrentar, pero poco a poco. Claro, o sea, esas cosas de repente, la verdad que no. Y dándole seguridad. Efectivamente, eso es lo más importante. Ahora, para finalizar brevemente, Yolanda, es que yo nunca lo quiero dejar pasar, porque es que es un tema que a mí...
Me enerva, lo siento, es que lo tengo que decir. Como bien sabemos, siempre son esos ciclos. Ahora en Navidad, uno de los... Vamos, yo espero que poco a poco se vaya quitando si no es para tener una responsabilidad real, pero siempre tenemos...
Estos cachorros que se regalan, que luego son los mismos cachorros que se convierten en perros abandonados muchas veces en verano o antes incluso. Para ponerme en contexto yo también, ¿esto sigue siendo una práctica habitual, el tema del regalo de cachorros? Sí. ¿Sí? Te podría decir que si hubiésemos tenido 50 cachorros esta semana hubiesen estado todos adoptados. Las llamadas que hay, los correos que hay, todos son de cachorros o perros pequeñitos.
Es constante. La verdad es que es muy desesperante porque hay perritos jóvenes y perritos que son senior. Todo depende de la familia que lo busque, pero que hay perritos que a lo mejor tienen un año, dos años, tres años, que son jovencitos, que podrían ser súper aptos para las familias y que simplemente se les deja a un lado y se han convertido en invisibles.
Ya de un año y dos, pero si eso para un perro no es nada. No es nada. Pues antes era a partir de seis, siete años que los veían mayor. Ahora un perro de un año o incluso, te digo más, nosotros hemos tenido cachorros que cuando nos han preguntado hemos dicho pues es que tiene cinco meses. Cinco meses ya no son cachorros.
Y la gente los quiere prácticamente recién nacidos, dos, tres meses, cachorritos, cachorritos, cachorritos. Pues mira que... Y realmente tampoco se puede adoptar si no es a partir de los... Dos meses y medio, tres. Dos meses y medio, tres, claro. O sea, que sí... O sea, me sorprende mucho el hecho de que, por ejemplo, un cachorro... Porque sigue siendo un cachorro de cinco meses. Pero ellos no lo ven como un cachorro. Ellos quieren el cachorrito que sale de la cajita...
Pequeñito, pequeñito, pequeñito. Y lamentablemente el día a día de las frutas es así. Madre mía, o sea que también seguís con overbooking, ¿no? Overbooking total. Por lo que veo. Tú, por ejemplo, Yolanda, ¿qué le dirías a esas familias que...? Porque, claro, a ver, también es matizar. Yo digo que es un tema que me enerva porque, claro, es que luego se produce, bueno, ya con lo que me has contado, que cada vez se va reduciendo el concepto de cachorro, es que me parece un poco heavy. Pero sí que es cierto que, a ver, no voy a meter a todo el mundo en el mismo saco. Hay gente que, aunque...
Aunque sea un regalo en estas fechas señaladas, sí que se ha preparado ya mentalmente para lo que es tener un perro en casa y todas estas cosas. O sea, no todo el mundo lo hace igual. Pero tú, por ejemplo, ¿tú qué consejo le darías a una familia o a una persona que quiere introducir un nuevo miembro de la familia...?
a sus vidas y a lo mejor considera esta época un poquito, pues ya que es una época especial, pues dices mira, pues también empieza el nuevo año y es como mira, voy a dar el paso. ¿Tú qué consejo le darías? Es que tampoco hay, es lo que dices tú, tampoco hay que criminalizar el que se quiera adoptar, pues es lo que tú dices, ahora son unas fechas bonitas y oye tú, un perrito, un gatito, un animal...
Es el mejor regalo que te puedan hacer si va a ser tu compañero de vida hasta el resto de sus días. O sea, que te quiero decir, lo que no deberíamos de confundir es que él es un ser vivo. Y muchas veces, más que no se adopten en Navidad, es no adoptar por impulso. Sí.
Y eso también, mira, voy a hacer un pequeño hincapié. Muchas veces nos dicen, oye, y en las ferias de adopción o en las marchas caninas que hacéis, ¿por qué no puedes adoptar en ese momento el perro? Porque no se puede hacer por impulso. Los perritos que tenemos han tenido una vida...
que se lo han pasado muy mal, cada uno una situación distinta. Pero sí que nuestra labor principal, aparte de cuidarlos hasta que encuentren una familia, es poder ver que la familia a donde se van va a ser para siempre. No es lo mismo, tú puedes pasar por un escaparate y ver un zapato y decir me lo compro, y luego ese zapato tenerlo con la etiqueta puesto dentro de la caja y no probártelo. Efectivamente.
Pero un ser vivo, no. Y luego van a pasar por distintas etapas tanto el perro como tú. Nosotros no estamos siempre igual, ni a nivel laboral, ni a nivel económico, ni a nivel personal. Y el perrito tampoco. Tiene que pasar por todas las etapas. Entonces, estas etapas del perrito y nuestros tienen que ir siempre por el mismo camino.
Entonces, cuando tú quieres adoptar un perrito, da lo mismo que sea en Navidad, en verano, en abril o en octubre. Tiene que ser algo que esté meditado, que sepas que pase lo que pase vas a poderte hacer cargo del perrito y sobre todo ser una cosa consensuada con la persona con la que vas a compartir también esa responsabilidad.
que porque te lo pida un niño, los responsables son los padres. Porque tú no puedes hacer responsable a un niño de nueve años porque quiere un cachorrito, porque ese cachorrito llegará al momento en que te morderá las cosas, que tendrá que salir, tendremos mil cosas que hacer, no tendremos tiempo...
El perrito es dependiente de ti hasta el día que se muere. Las personas crecemos y aprendemos a vestirnos solos, a ir a la nevera y a cogernos un vaso de leche cuando nos apetece o hacernos un bocadillo. Ellos no aprenden, no pueden ser autosuficientes.
Ellos dependen de nosotros hasta el último día de sus vidas. Y nosotros en el momento en que decidimos que ellos van a formar parte de nuestras vidas, tenemos que ser conscientes de que pase lo que pase en nuestra vida, ellos dependen de nosotros. No los podemos apartar a un lado. No debemos. Entonces, si no estamos seguros, no debemos de adoptar. Hay mil formas. Si te gustan los animales, puedes ser voluntario de una protectora. Puedes apadrinar.
que hay muchos padrinos que vienen y pasan ratito con los apadrinados, vienen, están un ratito con ellos, los sacan a pasear, saben de ellos y hay muchas formas en las protectoras que tú puedes tener contacto si es lo que te gusta, pero no puedes cuidar de ellos. Hay muchas maneras de poderlo hacer sin necesidad de luego tenerlo que abandonar porque el abandono se ha normalizado también. Porque el abandono de antes era lo dejo en el monte o lo dejo en la carretera. El que yo cojo un perro
Me responsabilizo de él y no hay un motivo de peso para luego ir y decir, te lo dejo a ti porque es que en mi casa no hay sitio, que la habitación de la protectora es más grande que tu casa. Reflexionemos un poquito, por favor. Si es que no tengo tiempo para poderlo cuidar y la voluntaria que va todos los días a cuidar 15, 20, 40 perros va a tener más tiempo que tú con uno. Entonces, hagamos un poquito de reflexión.
Vamos a regalarle a mi prima, a mi novia, a mi amigo, a mi padre, un perrito porque le hace ilusión. ¿De verdad estás seguro de que está en un momento de su vida en que va a poder responsabilizarse del perrito? Porque le puede hacer ilusión, pero a lo mejor en ese momento no es el momento ideal. Y muchas veces se regalan perritos y luego nos llaman y nos dicen no, es que me han regalado un perrito y ahora qué hacemos?
¿Le ponemos el lacito y lo devolvemos a Papá Noel? Claro. Es un poco complicado. Entonces, sobre todo, el que sea una decisión muy meditada. Y ser conscientes de que es para siempre.
Muy bien, pues yo es que creo que nos quedamos con este mensaje que además ha quedado muy potente y yo creo que invita a una gran reflexión. Yolanda, como siempre, muchísimas gracias por haber venido aquí a Radio Iben y Carlos. Bueno, yo también reitero que como tú bien has dicho, si por ejemplo somos personas que queremos contribuir al bienestar de los perretes, por ejemplo, que están en huellas y zarpas, no podemos adoptar.
Pero para cubrir sus gastos, para ayudar también a que puedan en un futuro ser adoptados, pues bueno, existe el voluntariado, existe el apadrinamiento, el teaming, todas estas cosas que han salido ahora. Bueno, vosotras huellas y zarpas en Facebook, Instagram igual, está todo muy fácil. Y también la página web, si no me equivoco. Ahí estamos en ello. Estáis en ello.
Pues bueno, yo también recomiendo a todo el mundo que si quiere contribuir de alguna manera pero no puede adoptar en este momento, pues bueno, yo creo que no hay mejor regalo también que poder contribuir de esta manera a mejorar la vida de los perretes hasta que encuentren su hogar definitivo. Muchísimas gracias. A vosotros. Muy buenas fiestas para todas vosotras. Igualmente. Feliz año y todas estas cosas. Y bueno, nos vemos pronto. Nos vemos el año que viene. Gracias.