logo

Barreres fora!

Les persones amb discapacitat prenen veu amb l'Associació Disminuïts Físics i Sensorials de Mollet i Comarca (ADIMO). Les persones amb discapacitat prenen veu amb l'Associació Disminuïts Físics i Sensorials de Mollet i Comarca (ADIMO).

Transcribed podcasts: 6
Time transcribed: 5h 42m 22s

Unknown channel type

This graph shows how many times the word ______ has been mentioned throughout the history of the program.

Barreres Fora, un programa de l'Associació de Persones en Diversitat Funcional de Mollet i Comarca, a Dimo.
Molt bona tarda a tothom. El Barreres Fora torna a estar aquí amb tots i totes vosaltres, com cada dimecres, el programa de Ràdio Mollet que fem els membres de l'associació Adimo. Que som, en principi, Josep Roca i Àngela Fabré, que avui, per desgràcia, no poden estar amb nosaltres per problemes personals. Però si tenim a Jaume Girbau, a l'altre costat de la línia,
I jo mateix. Molt bona tarda, Jaume. Bé, como podemos, ya lo ves. I Cristina Sandoval, que és qui us parla. A l'altre costat del vidre tenim a Sergio Guardenyo, el nostre tècnic. Sense ell res de tot això no podria ser possible. Gràcies, Sergio.
I keep my hands on myself
Ens podeu seguir escoltant tots els dimecres, com avui, de 17 a 18 hores, i si us heu perdut el programa o el voleu tornar a escoltar d'altra vegada, recordeu que podeu accedir a la web de Ràdio Mollet, que és www.radiomollet.com. Només heu d'anar a programes, triar barreres fora, seleccionar la data del programa o el títol que vulgueu tornar a escoltar, que, per cert, el d'avui és prestaciones, prestacions, i la redifusió la teniu diumenge de 13 a 14 hores.
També ens podeu visitar a la nostra seu social, que està al Centre Cívic de Camp Antiquet, al carrer de Sant Flaquer, número 25 de Mollet del Vallès. Tots els dimarts de 18 a 21 hores. O també ens podeu trucar al telèfon 93 570 3525, que és la sede d'Adimo. I si ens heu, si ens deixeu a l'encàrrec, us atendrem amb molt de gust.
I a partir d'ara i fins a les 6 de la tarda ens podeu trucar per entrar en directe a Ràdio Mollet al telèfon 93 570 6866. Per assistir en directe al programa a partir d'este momento podéis hacerlo a través del teléfono 93570 6866 de Ràdio Mollet. Benvinguts a casa vostra. Escoltes, barreres fora.
Molt bé. Avui, en principi, ara començarà Jaume, perquè tenim preparades una sèrie de notícies, però, a més a més, el tema que volem tractar és prou interessant, que és sobre prestacions. És, Jaume? Muy bien, pues cambiamos de idioma, ¿no?, que he llegado este momento, Cristina. Pues hoy os hablaremos de las dificultades de las personas...
con discapacidad, que, por ejemplo, han nacido con una dificultad, tienen a la hora de conseguir una pensión, por ejemplo, contributiva, en este caso, habiendo cotizado una serie de años o no habiendo cotizado o etcétera, etcétera. Ahora lo hablaremos
porque tenemos una invitada que está ahora en el pleno proceso de tramitación de la incapacidad, o sea, de la pensión por incapacidad. Pero antes de este tema, dejadme que comente algunas noticias de actualidad. Una de ellas es que, bueno, estáis escuchando, supongo, de fondo por ahí, o estáis en vuestras casas,
la gran ventolera que está haciendo ahora en Cataluña y que se prevé que mañana va a ser un día muy complicado en Cataluña si hemos tenido antiguamente semanas atrás aguaceros estamos viviendo todo tipo de historias meteorológicas tanto en toda la península
inundaciones, etcétera, pues ahora toca el viento. Ahora no sé qué nombre le habrán puesto a este temporal de viento, porque ya sabéis que cada temporal tiene un nombre, ¿no? Le ponen un nombre de persona, pues a este no sé qué le pondrán. El tema es que la cosa está complicada, bastante complicada, sobre todo para mañana jueves se ha recibido un...
una notificación de la Generalitat de Catalunya para suspender mañana actividades, por ejemplo, en centros ocupacionales de personas con diversidad funcional, pabellones, colegios, etc. Mañana será un día complicado. Entonces, se dice que es mejor evitar desplazamientos que no sean imprescindibles, aplicar teletrabajo en caso de que sea posible...
Actividad educativa y deportiva suspendida en escuelas, universidades y actividades deportivas. Servicios sociales. Suspender actividades de los servicios sociales básicos y especialidades de centro de vía. Servicios sanitarios. Suspensión actividad sanitaria no urgente.
O sea, que si tenéis programada una operación quirúrgica grave, tranquilos que os lo harán. Pero para cosas no urgentes queda suspendido. Y suspendido actividades en parques, jardines y entornos naturales. Eso tiene sentido porque están cayendo árboles en algunas carreteras y tal, ¿no? Entonces, bueno, está bien prevenir, ¿no? En fin...
Recordemos la importancia de extremar las precauciones ante alertas meteorológicas de cualquier tipo. Supongo que también estamos un poco ahora con el miedo después de lo que pasó en Valencia, etcétera, etcétera. Pero bueno, ya sabéis, mañana día complicado. Bueno, cambiamos de noticia. Vamos a hablar ahora un poquito del sistema de dependencia en España. Entra en una fase de emergencia
Por falta de profesionales. Bueno, perdona, perdona, compañero, falta de profesionales, pero esto no es nuevo, ¿eh? No es nuevo, ya, ya, ya. Pero ahora parece ser que la cosa se está agravando, porque imagino que cada vez hay más demanda, ¿no, Cristina? ¿Puede ser? ¿Perdón? Puede ser que cada vez haya más demanda. No. Y los profesionales no los amplían. No, no, es que cada vez hay menos profesionales, no sustituyen a los que se jubilan...
Por eso, por eso, por eso. Y claro que somos más gente, o sea, y mejor que seamos más gente, porque si no, no vamos a poder vivir. Normal, vamos a ir creciendo, lógico. Entonces, el modelo de atención a la dependencia en el Estado español se enfrenta a una crisis sin precedentes, que ya la podríamos definir como una emergencia nacional, según los datos analizados por la Federación Empresarial de la Dependencia, FEDT.
A partir de un informe de la Secretaría de Estado de Derechos Sociales, el sistema actual arrastra ya un déficit estructural de 160.000 profesionales y las previsiones oficiales de cara al 2030 son todavía más alarmantes.
Se estima que se necesitarán entre 261.000 y 639.000 trabajadores adicionales para cubrir la demanda creciente y el cambio de modelo de cuidados. Esta carencia es una carencia importante, ¿no, Cristina? A ver, Jaume, estoy teniendo un problema con los auriculares.
No, pero no tuyos, míos. Vale, vale. Bueno, entonces, bueno, la situación actual está provocando que muchos servicios de ayuda a domicilio no se puedan prestar por falta de manos, poniendo en riesgo la continuidad de la atención a los usuarios.
Varios centros se encuentran con la imposibilidad de cubrir turnos o se ven obligados a reducir su actividad. En cuanto a inversiones, España destina aproximadamente el 0,9% de su PIB a la dependencia, una cifra que queda muy lejos de la media europea, situada en torno al 1,8%.
Bueno, en fin, pues ya sabéis. Y luego, otro tema, Cristina, sería que empiezan ya por fin, la gente de Barcelona estará contenta, porque empiezan por fin las obras de la estación de la línea 5 de metro, una larga reivindicación, la de la Plaza de Sants,
que allí es una zona muy céntrica y la gente en silla de ruedas no podía salir porque no había ascensores, ¿vale? Entonces, por fin, han empezado ya las obras para hacer accesible la entrada y la salida del metro. Esto es línea 1, ¿vale?
La utilicen cerca de 55.000 persones al dia i se comunica amb la plaza de Sants, molt cerquita de les estacions de Sants. Una zona molt cèntrica i que era una vergüenza que encara no tinguérem accesso. També s'adaptarà una part del pasillo i un vestíbul que unirà la línia 1 i la línia 5 com a intercambiador.
Bueno, Cristina, pues... ¿Qué te parece esto? Al menos una buena noticia, ¿no? Hombre, un pequeño avance. ¿Qué fue lo que dijo el que pisó la primera vez la Luna? ¿O dicen que la pisó? ¿Qué era un pequeño paso? Para la humanidad. Para un aclaravance, ¿no? Sí, sí, sí. Esperemos que sea más próspero que el de Mollet. Esperemos, esperemos. Sí, sí. Y bien, pues...
Si os parece, entramos ya en materia. Creo que ya tenemos al otro lado de la red telefónica también a Iris, que ya la conocéis, Iris González. Nuestra invitada de hoy. Hola. Ha colaborado muchas veces con nosotros. Buenas tardes, Iris. Hola, buenas tardes. Bueno, pues Iris hoy, ¿por qué la tenemos aquí? La tenemos aquí en calidad de persona que está ahora mismo luchando por una...
Por conseguir un derecho que creo que es muy obvio, pero que para la Seguridad Social actualmente no lo ven tan obvio. Os lo explico un poquito. Pongamos en antecedentes un poquito el tema. Vamos a ver. Para los que no sepáis, en el mundo de las prestaciones por incapacidad,
Hay diferentes tipos de prestaciones. Tenemos las prestaciones que llaman no contributivas. Las no contributivas son las que las personas que, por ejemplo, han nacido con una discapacidad o no han cotizado los años suficientes, pueden aspirar a tener una pensión, digamos, básica de...
Yo diría que ni de supervivencia, pero bueno, dejámoslo así, para subsistir, ¿vale? Que con esto, Cristina, yo tengo que explicar, no quiero ser ahora mismo, ¿cómo se dice esto?, prepotente ni nada, pero creo que ya lo he dicho en un programa hace tiempo, que gracias a una intervención mía en televisión hace más de 30 años, se consiguió la pensión no contributiva más o menos actual que tenemos, porque...
Fue una denuncia en un programa de televisión que estaba la consellera de Bienestar Social y en ese momento, ¿sabéis qué estábamos cobrando? Las personas con discapacidad cobrábamos, eran 3.000 pesetas al mes. 300 euros, sí. Y bueno, si tenías persona a cargo... Sí, sí.
Eso era lo que se cobraba. Entonces yo, en un programa que era de un presentador que se llamaba Joaquín María Pullao, un programa muy conocido aquí en Cataluña, en TV3, que se llamaba La vida en un chip, yo hice la denuncia pública de lo que se estaba cobrando. A partir de ahí hubo mucho revuelo por esta intervención que yo hice en la televisión.
Y después de esto, a poco tiempo se aprobaba la pensión, que es la que más o menos se ha ido llevando, claro, con los incrementos de los años, evidentemente, que ahora están unos 600, más el complemento, ¿no? Si necesitas tercera persona, tienes el complemento, sí. Complemento, pero bueno, que sepáis que hubo unos años que se cobraba nada, o sea, 3.000 pesetas, 18 euros, ¿vale? Que esto ya ha pasado a la historia, pero ahí estaba.
Este es un tipo de pensión, la no contributiva. Y la otra es la pensión contributiva, que la contributiva es la persona.
que tenga una discapacidad de nacimiento o la adquiera después, pues aspira a recibir cuando por su situación personal no puede seguir trabajando y ha cotizado creo que solo un mínimo de siete años. Ahora nos puedo comentar a
Iris, pero creo que son unos siete años, aparte de siete años puedes aspirar a tener una pensión de incapacidad. Y las pensiones de incapacidad se dividen en tres, básicamente. La total, que es la de la profesión habitual, es decir, que si tú eres panadero y tienes un accidente laboral, ya no puedes seguir siendo panadero, pero puedes trabajar de otra cosa, ¿no? Pues eso es una pensión que llaman la total. Y en esta pensión se cobra...
la base reguladora es que es el 55% de la base reguladora. Y puedes trabajar en otra profesión que no sea panadero, por ejemplo. Luego tenemos la pensión absoluta. La pensión absoluta que te invalida para el 100% de la base reguladora. Es decir, que no puedes trabajar en nada. Y luego está la gran invalidez, que sería el 100% más el complemento
que en muchos casos es sobre el 50% añadido, depende del complemento, pero serían personas que necesitan una tercera persona para hacer las actividades de la vida diaria, pues lucharse o comer o una de las dos cosas, o ayudarse a vestir o salir a la calle, en fin. Más o menos, Cristina...
Creo que lo he contado bien, ¿no? Serían estos tres... Yo creo que lo has contado perfectamente. Y también te voy a decir, ya antes de empezar, pensemos que los que son no contributivos tienen las mismas dificultades que los contributivos. Sí. Y que los costes de su vida son los mismos, tanto los de un grupo como los de otro.
Entonces, ¿qué nos encontramos además, Cristina? Pues resulta que nos encontramos que las personas que hemos nacido con una discapacidad congénita de nacimiento, representa que como ya hemos nacido así, cuando nos ponemos a trabajar, si luego nos encontramos peor, nos cuesta mucho demostrar que ha habido un agravamiento de nuestra situación.
A diferencia de una persona normal, entre comillas, que de golpe tiene un accidente, por ejemplo, y su vida pues le cambia, ¿no? Queda en silla de ruedas, etcétera, etcétera. Estas personas automáticamente ya se les reconoce una pensión en caso de haber cotizado los años suficientes, ¿vale? Y sin cotizarlos. Y sin cotizar casi, sí. Sí. Y en cambio una persona que ha nacido...
con una discapacidad, aunque luego haya nacido con una discapacidad, que vaya en muletas y pasen los años y tenga que acabar en silla de ruedas, digamos que a la Seguridad Social le cuesta mucho aceptar estos cambios, porque...
Porque es como que nos consideran ciudadanos de segunda categoría, porque ¿qué queremos? Ya hemos nacido así. Esto no es responsabilidad del Estado. No, no es responsabilidad, pero tampoco es responsabilidad de nadie, de nadie, incluso ni del propio afectado, que tú, por tus deficiencias físicas o del tipo que sean...
Lo normal es que no vayas para joven. Lo normal es que, como toda la humanidad, vayas para hacerte mayor. Y cada vez las secuelas y las resonancias de esos huesos, de esos músculos, de todos esos sobresfuerzos, canten. ¿O no, Iris? Para hablar de eso tenemos a Iris, González. Ya está haciendo el proceso ahora precisamente. Adelante, Iris. Buenas tardes. Bueno, me presenté. Soy Iris.
A ver, yo tengo una discapacidad de nacimiento que se llama artugriposis, que en mi caso solo afecta a las extremidades inferiores, por lo cual yo después de unas operaciones, desde pequeña he podido andar con mis tutores y he andado toda mi vida con mis tutores, con brazos fuertes, tirando para adelante, una persona muy luchadora que siempre... Bueno, yo podría haber dicho, bueno, pues vivo de la no contributiva, que es para personas con discapacidad que no pueden trabajar. Y yo siempre he pensado que puedo trabajar y he trabajado. Entonces no...
No he vivido la pensión contributiva, he vivido siempre trabajando. He trabajado unos 20 años y vamos a decir que he cotizado unos 10, porque claro, muchos trabajos que he hecho en la media jornada, un poco más, debido al tipo de trabajos que he hecho yo, queda difícil conseguir. Y también porque yo también hacer jornadas completas para mí era demasiado. Entonces, claro, me encuentro que yo he estado haciendo la vida como todo el mundo, con el tipo de esfuerzos, cuatro veces de esfuerzo, y ahora es el momento en el que tengo que demostrar que ya no puedo,
O sea, que ya no puedo más. O sea, es duro porque yo la semana pasada justo tuve el juicio y tengo que decir que he pasado por un proceso, llevo tres años, cuatro años de baja. Porque ya no solo voy en silla de ruedas, sino tengo dolores de las enfermedades superiores, tengo una fatiga constante que no se me va descansando, tengo dolores de todas las enfermedades superiores de las que yo siempre he dependido para moverme porque mis piernas no funcionan,
y estas recipientes superiores no están afectadas por la autogriposis, no tienen nada que ver con la discapacidad. Y claro, yo ahora tengo que demostrar que tengo algo añadido a la discapacidad. Sí, son secuelas de la discapacidad y parece que les cuesta entender. Bueno, yo tengo que decir que he tenido un apoyo muy bueno de médicos. Llevo tres años y ningún médico me ha puesto ninguna traba. Todos los profesionales han entendido seguida mi situación. Una reumatóloga me vio...
Y me dijo, mira, podría ser que tuvieras fatiga crónica, podría ser que tuvieras fibromialgia o todo junto, pero lo que tienes tú son secuelas. Son secuelas de tu propia discapacidad, que son irreversibles, me lo puse en el informe, y que vas a estar con estos dolores toda tu vida, de aquí para adelante. Dolores que yo no tenía antes. Ajotamiento y fatiga crónica que yo no tenía antes. Cosas añadidas que yo no tenía antes. Entonces también tengo informes buenos de psicóloga, psiquiatra...
Entonces, la semana pasada fui a juicio y, claro, la abogada de la Seguridad Social, que tengo que avisar que no es un proceso agradable cuando tú tienes algo visible, te recomiendo que vayas a juicio.
No es nada agradable porque la abogada va a defender la Seguridad Social para pagar menos pensiones. Cuando todos los informes médicos que tengo son de la Seguridad Social, son de médicos de la Seguridad Social, ahora me llega una abogada de la Seguridad Social diciendo que todos los informes esos no valen porque no hay nada fisiológico que demuestre los dolores. Cuando los médicos claramente han puesto las secuelas y la razón de los dolores
y que es algo totalmente comprensible. Entonces, todavía, la jueza todavía no ha decidido, todavía yo no sé cuál es. Lo que quiero decir que ha sido para mí muy duro el tener que escuchar eso, el que me acribillen cuando yo he estado trabajando, he hecho todo lo que he podido y solo por, bueno, entiendo que es mucho dinero para ellos, entiendo que para su vida social no es fácil, pero si tú tienes un accidente,
¿Has estado bien? Ahí no pasa nada. Ahí ya se te reconoce todo. Pero si tú has estado toda una vida luchando con la discapacidad de nacimiento y tienes algo añadido, te dicen, no, ¿qué es por la discapacidad? Porque lo que dijo la abogada es que todo lo que tengo solo es la discapacidad, no es nada más quejo. Me parece deligrante, me parece humillante la actitud de esta abogada. O sea, me sentí humillada. Creo que el tema es lo suficientemente importante para no cortarlo.
Entonces, en unos segundos nos vamos a ir a las noticias de la media parte y quiero que sigamos hablando de verdad en esta segunda parte porque el tema más que denigrante es sangrante, ¿vale?
Creo que más que una... Eres una superviviente y ya está. Y eso, el que no lo quiera entender no hace falta. Yo creo que la pena es que vamos a depender del juez, que sea coherente a la hora de funcionar. Sí. Vale, pues venga, en unos segundos volvemos. Gracias a ti. Esteu escoltant Barreres Fora, de l'entitat Adimo.
Ràdio Mollet us ofereix a continuació les notícies en connexió amb la xarxa.
Salutacions dels serveis informatius i tècnics de Ràdio Mollet. La comunitat educativa de Mollet del Vallès s'ha concentrat aquest matí a la plaça Catalunya en una mobilització unitària en defensa de l'educació pública. Una setantena de docents i famílies han adherit a la vaga per reclamar justícia salarial, un increment de docents i reducció d'alumnat per aula, així com reduir la burocràcia. La manifestació ha començat a les 9,
quan els docents de totes les escoles s'han concentrat davant els seus respectius centres per alçar la veu. Posteriorment s'han dirigit cap al centre de la ciutat en una trobada unitària. Amb el camp de defensem una escola pública des de la comunitat educativa, asseguren que invertir en educació és invertir en el futur per evitar les desigualtats educatives, el fracàs escolar i garantir que tothom tingui les mateixes oportunitats.
Dit també que la policia municipal de Mollet va interposar durant l'any 2025 un total de 385 denúncies a vehicles de mobilitat personal i 48 a bicicletes. Les infraccions més comunes són circular per vorera i persona de vianants, no respectar el semàfor en vermell, conduir sota els efectes de l'alcohol o drogues.
El sergent cap de la unitat de trànsit, David Meses, ha explicat que l'edat dels infractors acostuma a ser d'entre 16 i 25 anys i la gran majoria són coneixedors que allò que fan està prohibit.
Gairebé, i et sorprendrà, tots ho saben. Tots saben que no poden circular persones d'avianants, tots saben que no poden portar auriculars o manipular el mòbil, però quan els enxampem no tenen gairebé res més a dir. I d'altra banda també, com sabeu, tenim a l'ordenança què són les mesures alternatives quan els denunciem per primera vegada i com els identifiquem, alguns ja els hem denunciat dues o tres vegades també.
Aquelles persones que són sancionades per primera vegada tenen l'oportunitat de fer un pla formatiu de quatre hores que els eximeix de pagar la sanció. Les multes, recordem, oscillen entre els 100 i els 1.000 euros segons la infracció. Ràdio Mollet, la informació local, als dos quarts.
Valors de l'Alça. Reflexionen sobre el món que ens envolta des de l'òptica dels valors. Dimecres a les 9 de la nit, aquí a Ràdio Mollet. Andalucía, la que divierte.
Si te gusta recordar las cosas de tu tierra, sintoniza al 96.3 de la FM en Radio Moyet. Y escucha el programa Así es Andalucía que se emite cada miércoles de 7 a 8 de la tarde en el que podrás sentir algo diferente. No te lo pierdas.
La ràdio, la teva ràdio. Ràdio Moller. Escoltes? Barreres fora.
Molt bona tarda. Tornem a estar aquí amb tots vosaltres i, bé, estem parlant amb Iris respecte al tema de prestacions i condicions que rep una persona, o perdó, estem parlant amb Iris respecte a les prestacions i condicions que recibe una persona amb diversitat adquirida, ja sea de esa manera, adquirida o congènita, i les dificultades per aconseguir-les pese a lo evidente de las situaciones. No, Iris? I Jaume? Sí.
Hola de nuevo. Hola de nuevo. Aquí lo que es... Para mí lo que es chocante de este tema es que la misma seguridad social, como decía Iris, se contradice a ella misma. Es decir, yo puedo entender que hayan personas...
que busquen médicos privados y tal, y que no acuden a la Seguridad Social, y entonces esos informes digan, bueno, pueden ser amañados, o pueden ser manipulados, o a lo mejor no son del todo... O sea, hay un objetivo para conseguir una pensión, etc. Pero cuando tú llevas...
una serie de informes avalados por la Seguridad Social de diferentes especialistas importantes, que si Vallebrón, que si Goodman, que si reumatólogos, que si psiquiatras de la Seguridad Social, que si psicólogos de la Seguridad Social... Es decir, todo lo que puedes aportar como informes de la Seguridad Social, ¿cómo puede ser que una abogada de la Seguridad Social tire por tierra
Es decir, es contradictorio, es ridículo. Yo entiendo que ellos tengan que defender una postura indefendible, pero, hosti, perdón, es que tú deberías estar alucinando, ¿no, Iris, cuando escuchabas lo que estaba diciendo esta persona?
Sí, a ver, primero es que el juicio fue muy rápido, entonces mi abogada hablaba muy rápido, resumía todo muy rápido, porque también tenía que traer los ojos para entender, porque me costaba mucho seguir el ritmo, y luego la otra abogada, claro, la seguridad social, todo el rato diciendo lo mismo, machacando, y cosas que dices que no, o sea, que me lo delegaba todo, que no tenía derecho a nada, que lo igual que el año pasado me lo habían delegado, pues ahora seguían en las mismas.
que me denegaba absolutamente todo, hasta la total. Y claro, yo estaba diciendo, y es que no tiene sentido. Digo, no, nada de lo que dice tiene sentido. Sí tiene sentido, Iris. Todo por la pasta. Claro, claro, el sentido económico. Claro, yo luego cuando volví a casa, después de pasar un poco el trauma, pensé y dije, claro...
Somos más personas con discapacidad, pero tampoco todas las personas con discapacidad de nacimiento han cotizado. Exactamente. Luego tienen secuelas o tienen alguna otra enfermedad o alguna otra cosa para poder pedir la pensión. No todo el mundo, hay muchas personas con discapacidad de nacimiento que no han podido ni trabajar y no tienen la no contributiva ni hablemos de ella, porque no te cubre lo que necesitas cubrir. Eso ya sería otro tema aparte. Pero si tú además con discapacidad has podido trabajar...
y ya no puedes seguir trabajando, claro, te mereces la contributiva, como es. Entonces, claro, están ahí como poniendo el freno porque saben que es un tema importante, porque somos, no sé si tantas personas, pero sí somos personas que tenemos este derecho, ¿no? Es como... Pero claro, luego tienes un accidente y una persona se queda con discapacidad por un accidente y ahí no pasa nada, ahí le dan. Claro, es mucho más fácil que se lo den.
Digo, bueno, yo tuve un accidente de nacimiento, eso no lo hablo, pero yo he psicotizado, he estado trabajando. Claro, es que aquí hay un tema. Yo no digo que nos pongan una alfombra roja en plan que nos premien, pero, a ver, nosotros con nuestras... Yo me añado, porque yo también tengo la... Yo sí que lo conseguí después de mucha lucha. Pero no por tu discapacidad de nacimiento. Cuando tenemos la capacidad de nacimiento...
Hemos aportado mucho al Estado, hemos aportado mucho, nos hemos esforzado, hemos trabajado, hemos hecho lo imposible.
Para demostrarnos a nosotros mismos, para demostrarnos a la sociedad, para demostrarnos a mi madre, yo sobre todo, yo le quería demostrar a mi madre que yo era capaz de trabajar y que ella se podía morir tranquila, de que yo podría seguir viviendo, porque esta es una de las grandes preocupaciones, Cristina, también de los padres, ¿qué será de su hijo cuando yo falte? Entonces, claro, para mí era muy importante demostrarle que yo me podía valer por mí mismo.
Y lo hice, y coticé, y trabajé, y estuve en diferentes trabajos y tal. Y llegó un momento que yo tuve la... Mira lo que voy a decir. La suerte, desgracia, de intoxicarme por un pesticida, que esto fue considerado como un accidente también laboral. Pero si no hubiera sido por esta intoxicación, yo no hubiera podido demostrar seguramente de que mi condición había cambiado. ¿Vale?
Y había cambiado, porque con los años, yo ahora con 57 años, yo no puedo hacer ni una cuarta parte de cosas que hacía cuando tenía 20, 25 años. Hay una diferencia brutal. Mi cuerpo se ha degenerado, o sea, se ha machacado mucho más que cualquier otro cuerpo. Hombre, es que el esfuerzo es exactamente igual de proporcional. Por eso, por eso, por eso. O sea, yo... Sí, sí.
Es como que tenemos que demostrar toda la vida, toda la vida demostrar que podemos hacer las cosas. Y luego, cuando llega un momento que ya no podemos, nos da como hasta vergüenza y nos sentimos como fraude nosotros mismos a veces de decir, no, es que en realidad sí podríamos trabajar. No, es que no podemos trabajar. No podemos trabajar.
Y hay que decirlo con la cara muy alta. Y gracias que hemos cotizado unos años. En mi caso, 14 casi. Y 10 no sé si se habrá cotizado, 7, 8, los que sean. Da igual. Los años que sean, bienvenidos. Y el Estado nos tiene que dar las gracias por todo lo que hemos aportado. Y es así. Pero claro, aquí hay un tema que se junta.
Claro, si ellos reconocen este caso, están reconociendo un poquito el tema de esto precisamente. Es un precedente. Queda como un precedente. Y esto yo creo que es lo que nos dificulta más a las personas con discapacidad de nacimiento, ese reconocimiento. Porque, claro, es que reconocer un Estado que hay gente con discapacidad de nacimiento que necesita...
unos recursos, porque llega un punto que ya no pueden trabajar, claro, es problemático para ellos. Pero es que además es que son las secuelas reales, o sea, son las secuelas de un sobreesfuerzo de tener que hacer las cosas igual que los demás.
...con muchas más dificultades que los demás... ...hemos hecho lo mismo, hemos trabajado... ...yo me he movido como nadie... ...y he ido para arriba, para abajo andando... ...y esto a mi cuerpo ahora no repercute... ...y ahora mi cuerpo ya no puede más si tengo secuelas... ...y ya el tema es que no solo me está afectando a nivel físico...
Es que me está afectando a nivel emocional porque me genera ansiedad salir a la calle si no tengo las cosas organizadas porque yo ya, si ahora tengo que ir en silla de ruedas, si no puedo ir con los titutores, ¿cómo me muevo? Tengo muchas más dificultades que antes y me genera ansiedad ahora la vida normal. Y además que yo no me quería coger la baja. Os voy a ser muy sincera, muy sincera. Este tema lo he hablado muchas veces, sobre todo en familia. A veces cuando la gente se queja, se queja, se queja...
Yo lo vivo con ella, que no soy ella, soy su acompañante, ¿vale? O sea, yo soy su... Vamos a decir su asistente.
Cuando yo me levanto por las mañanas, ahora ya con la edad que tengo, voy a hacer 64, pues me tengo que ir un poquito más despacio que antes y mi coco se ha tenido que acostumbrar a que mi cuerpo se ralentice a la hora de levantarse. No puedo ir tan rápida como antes porque me he llegado a caer, ¿vale? Pues por problemas de cervical, historias de vejez, ¿vale?
Pero cuando yo me levanto por la mañana, que me levanto sobre las cinco y media de la mañana, para poder calentar mi cuerpo, para que cuando mi hija se levanta a las seis y media, siete, yo pueda estar funcionando en óptimas condiciones, os aseguro que a ella no le cuesta lo mismo que a mí, ¿no? A ella le cuesta mucho más.
Entonces, su desgaste es desde el menos 0,1. No desde el 0,1, no. Desde el menos 0,1. O sea, cuando ya nos levantamos tenemos que tener control de levantarte, control de movimiento, porque con la medicación que está tomando, en su caso, la caída es automática.
equilibrio, orientación, llego al lavabo, me tengo que sentar bien, el movimiento a la hora de vestirte, hay que ayudarte, hay que, hay que, hay que... O sea, todo esto vosotros lo hacéis solos completamente. O sea, el esfuerzo aún es mayor. Claro, y también es un proceso de aceptar que uno ya no puede hacer lo que hacía antes. Exactamente.
Realmente para mí esto es un proceso que me duele, es un duelo. Es un duelo porque yo soy una persona que me he exportado, que he hecho un montón de cosas y mi cuerpo ya no tira. ¿Te frustra? Y no es que yo no quiera trabajar, es que mi cuerpo no tira. Y sin tirar, ha tirado muchísimos años. Y vamos, lo que ha hecho este cuerpo es brutal, pero ya no puede más. Y lo peor de todo es que me afecta también a nivel mental porque...
Me colapso y se me olvidan cosas. O sea, tengo una neblina mental que me afecta hasta que soy una persona inteligente que estudia idiomas y que me colapso mentalmente. Pero, Iri, ¿sabes por qué también? Porque es que el tema está en que solución no tiene y tampoco te ves como muy... Yo no te digo que cogida entre algodones, pero, coño, ponértelo un poquito más fácil quizás sí, ¿no?
Claro, pero la solución es poder una vida tranquila y cuidar mi cuerpo una vez por todas. Exactamente. O sea, poder cuidarla una vez por todas, porque nunca nos han dado la oportunidad de poder cuidarnos. No, porque siempre hay que pagar, ¿eh?, para cuidarte. Claro, fisioterapia no teníamos incluido. Osteopatía, osteopatía tampoco. 20 días al año. Luego trabaja como en todo el mundo. Haz las cosas como todo el mundo. Al final, claro que esto, la seguridad social debe hacerse responsable...
Porque, ¿qué nos han dado? ¿Cómo nos han cuidado? Lo siento, no he tenido nada de fisioterapia y de cuidados. Si no tienes dinero tú para pagarte masajes, ¿qué nos necesitarías cada semana para no acabar como he acabado ahora yo? Que sí, que sí. Es que yo lo estoy viviendo, además, ¿eh? Y piensa que nosotros vamos a Vallebrón, vamos a la pública, nosotros por privada vamos nada. Y en todos lados yo voy explicando lo mismo.
En Vallebrón en concreto, con el tema de la osteopatía, que a mi hija le ha salvado la vida, entre comillas, porque fue un momento muy duro para ella a nivel físico y todo era ir a parar a la clínica del dolor y a doparla con pastillas. Entre semanas se le quitaron los dolores. Entre semanas ha dejado de tomar seis pastillas diarias combinadas de imuprofeno con paracetamol.
una persona con 20 años. ¿Sabes lo que te quiero decir? Que son 50, 60 euros bien invertidos, sí, pero es que eso le daría mucha calidad de vida a mucha gente que está en circunstancias, si no iguales, muy parecidas. Y no les da la gana entenderlo. No es que no lo entiendan, es que no les da la gana entenderlo. Y luego hay otra cosa. Cuando ya consigues que el Estado te lo reconozca,
y te da la invalidez, claro, también hay otro tema. Es que una persona con una discapacidad y con una prestación de invalidez puede que tenga algún día puntual que se encuentre un poquito mejor y que pueda hacer alguna actividad, a lo mejor incluso remunerada de un día o de dos, ¿vale?,
Pero ya te incapacitan también. O sea... Te cierran el círculo completamente. Claro. Te ha costado muchísimo llegar allí. Y cuando lo consigues, ya te incapacitan para todo, para siempre. Aunque seas joven. Entonces, una persona, por ejemplo, con fibromialgia, sabemos que tienen días... Y brotes. Que pueden tener un día bueno. Ese día pueden hacer una actividad. Ese día podrían hacer algo.
o un trabajo muy esporádico de vez en cuando, no sé qué, pues no, ya no te lo permiten. Entonces dices, es que es todo, o sea, es como todo tan contradictorio. ¿Qué tenemos que hacer? ¿Ir en plan negro y en plan escondiendo cualquier tipo de actividad que tú puedas hacer porque a lo mejor no sé qué no sé cuántos?
Bueno, eso es todo muy raro. No, raro no. Es que, ¿sabes lo que pasa? Que normalmente quien decide esos temas no tiene ni idea de lo que está decidiendo. Y yo vuelvo a lo mismo de siempre. Tampoco cuentan con el sector para decir, oye, mira, esto lo estamos pensando por aquí, por allá. ¿Qué os parece? Pues mira, a lo mejor habría que darle una vuelta por otro lado, ¿sabes?
Claro, es otro tema. Por ejemplo, Iris, cuéntanos. Tú, por ejemplo, en el primer tribunal que pasaste antes de llegar a lo del juicio, primero pasaste al tribunal médico normal. La persona que lo atendió fue una persona súper amable, súper comprensiva y tal. Pero después, los informes que llegan no tienen nada que ver con esa amabilidad. Es decir, dan una cara que luego... Claro, cuéntanoslo. Yo me encontré con un médico muy comprensivo...
que se tomó toda la calma para apuntar todo lo que yo decía, mi proceso, desde el nacimiento hasta luego, todos los últimos años que he tenido, luego la experiencia de los brazos, todo añadido. Estaba mi insistenta persona al lado, me preguntó si me podía echar sola, digo no, porque ahora cuando se lo ves que tengo brazos no puedo echar sola, me ayuda a vestirme, me ayuda a arreglarme. Me lo apuntó todo, con mucha tranquilidad, cuando se firmó me dijo tienes muy buenos informes,
Me dice, gracias por venir aquí. Me trató con mucho respeto. Yo no tengo ninguna duda de los médicos. Me trató con mucho respeto. Me dijo... Ay, perdón, se me va la cabeza. Me dijo, tienes buenos informes. Siento que has tenido que venir aquí. Es mucho esfuerzo para ti. Lo tuyo es visible. Es importante que vayas al juicio y que te vean. Digo, eso será también muy duro para ti, pero es muy importante que vayas. Y luego...
Cuando veo a mi abogada justo antes del juicio, veo el informe que había emitido. Yo no sé cómo funciona esto. Si el médico hace un informe extensivo y se lo acortan, solo ponía una frase. ¿Perdona? No ponía ninguna. Solo ponía una frase que llevo seis años en silla manual. No ponía nada más de mis dolores, de las extremidades superiores. Ponía que tenía afectadas las cuatro extremidades, lo cual no es cierto. Solo tengo las dos de nacimiento y las otras dos son adquiridas hasta ahora. Entonces, el informe era tan escueto de...
una fase inmedia que dices, ¿para qué? O sea, el médico me trató muy bien, yo no tengo duda del médico, pero el sistema, como la Seguridad Social se tiene que atar, tienen que hasta transfigurar los informes que hagan los médicos o los médicos tienen que hacer informes sesgados. Y es que esto es muy grave.
que hacen informes sesgados para beneficiar a la Seguridad Social. Entonces no emiten el informe, igual lo dejan ahí archivado, ¿eh? Yo no sé cómo funciona, pero el informe que le llega al abogado y que le llega al juzgado es un informe sesgado, no un informe basado en lo que te ha visto el médico. Entonces, supongo que, bueno, esos informes que yo emite a todos mis médicos, eso sí que les ha llegado a la jueza.
Pero claro, les llegan informes sesgados para que la Seguridad Social está haciendo trampa, la verdad. Yo pensaba que esto había cambiado un poquito, pero veo que va peor, porque yo tuve a mi hermano en los años 79, le cortaron la pierna por un sarcoma,
Y llegó al tribunal médico porque llegó a vivir un año y pico y tal. Y bueno, el segundo día en el que lo volvieron a citar, porque claro, tuvo que recurrir, porque tampoco se ve que cortarte la pierna por un cáncer tampoco no era evidente.
Se bajó los pantalones y le enseñó el muñón al señor de allí, del tribunal, sí. Le dijo, ve, mire, no es de mentira, es una prótesis y me falta la pierna entera. Y ahí se quedó la cosa. La lástima fue que se murió, lo enterramos y llegó el dictamen después de enterrado. Ay, no. Claro, claro, si es que así funcionamos. Del año 79, ¿eh? Ya, ya, ya.
O sea, que esto a nivel... O sea, lo que es la jurisprudencia de esta gente, por no llamarles de otra manera, funcionan igual o peor que el resto. O sea, yo no dudo ni de los médicos, ni de las personas que nos asisten, ni trabajadores sociales, ni psiquiatras, ni psicólogos, porque estoy seguro que ellos se han tenido que emitir algún informe, lo han emitido y punto.
pero que luego lo que se ha puesto ahora de moda, el algoritmo decida qué es lo que emite, estoy empezando a pensar que quizás es verdad. Yo quería decir que mucha gente piensa que las personas con discapacidad todos tenemos pensión. No, no, no. Con las personas que hemos nacido con una discapacidad...
La mayoría no tenemos pensión. Los que tienen la no contributiva no llega para pagar todos los gastos que tiene una persona con discapacidad ni menos para vivir de forma independiente. Depende de tus padres o de tu familia o de tu pareja. Las personas que hemos trabajado tenemos que trabajarnos lo duro. Si ya hemos tenido que demostrar que podemos trabajar, ahora nos toca demostrar que no podemos trabajar. Una vida demostrando que...
Exacto. ¿Qué? Es que es muy cansado. Es muy cansado tener que demostrar que puedes trabajar y luego tener que demostrar que no puedes trabajar. Es como, no he venido aquí a demostrar nada. Estoy como estoy. Y yo y muchas personas con discapacidad que nos lo hemos currado. Y tanto es así. Es así. Así es la vida. Venga, os voy a leer unas curiosidades referente a este tema.
Mira, hay algunos de los motivos que a veces impiden o dificultan el acceso a una pensión. Mira, primero están los motivos jurídicos. Uno es profesión o categoría profesional. Sí, sí, eso es importante. La primera pregunta que un abogado le hace a un cliente cuando se enfrenta a un procedimiento de incapacidad permanente es ¿cuál era tu profesión habitual?
Y si bien es cierto que todavía hay gente que sí que la puede definir, pues, administrativo, transportista, mozo de almacén, psicólogo, abogado, etc., cada día es más frecuente que la respuesta sea trabajo en lo que puedo. Esto no está catalogado en ninguna categoría. Te ponen técnico y da igual. Claro, ¿de qué? De lo que sea. Técnico, de lo que sea.
Claro, es una cuestión importante el catalogar la profesión, porque la más corriente de las pensiones es la total para la profesión habitual. Claro, y si eres polivalente, ya es Bagutoli. Trabajo en lo que puedo y cobro lo que puedo también, Carlos. Exacto. Y es más complicada todavía
si el trabajador es un autónomo. Bueno, ese ya no puede estar ni discapacitado ni enfermo. Claro, en la definición de la profesión efectuada por la Seguridad Social pueden ser restaurantes, bar, Frankfurt, comercio menor... Menor textil. Y no sabes qué es exactamente, ¿no? Es muy importante, imaginaos, que lleguemos a este punto, ¿no?
Depende del juez que te toque. Exacto, eso es lo más importante. Porque no todos los jueces tienen los mismos criterios. Quizá si fuera el Tribunal Supremo el que aceptase resolver...
este tema, no habría estas... Si hubiera una normativa única y en este caso Iris presenta unos papeles, son claros, están clarísimos, automáticamente aprobado. Uno presenta unos papeles no tan claros, pues se le deniega o no sé qué. Pero no que vaya a criterio
¿De qué juez se toque ese día? Si es una persona humanitaria o un caso personal que le afecta más. Eso me parece terrible que la justicia esté basada en esto. Que esto es como un partido de fútbol, depende del árbitro que te toca.
Y luego, otro tema que me ha chocado mucho, que dice el abogado también, es el tema del lenguaje médico versus lenguaje. Eso es brutal. No cuadran los lenguajes. El abogado escribe unas cosas, el médico escribe otras, y a veces no se ponen de acuerdo simplemente por la forma de...
No, o porque los intereses son distintos. Oye, muchachos, solamente deciros que si tenéis algo importante que consideréis que hay que decir, me aviséis porque os quedan exactamente 30 segundos. 30 segundos. Vamos a dejarlo en 45. Yo gracias por darme este espacio. Que creo que hablo en nombre de muchas personas con discapacidad de nacimiento que han trabajado y que luchan por lo mismo que lucho yo.
Y a mí me gustaría que sentaras un precedente para que abras puertas a muchas personas que espero y deseo que, aunque sea una burrada lo que voy a decir ahora, se encuentren en tus circunstancias porque hayan podido estar cotizando, trabajando, sentirse personas y que os sigáis sintiendo personas por el trato que os den. Igual que está la postpolio, pues que llegue un día que estén las secuelas por postartrogriposis, por ejemplo.
Mira, un paralítico cerebral sin tener definición acaba con sus secuelas igual. ¿Vale, compañeros? Bueno, oye, este programa queda pendiente de un segundo programa porque aquí no ha acabado la cosa. Gracias. Buenas tardes. Gracias, Iris. Gracias, Iris. Un abrazo muy grande. Hasta luego. Adiós.
Fins aquí Barreres Fora, un programa de l'Associació de Persones amb Diversitat Funcional de Mollet i Comarca.
Ràdio Mollet us ofereix a continuació les notícies en connexió amb la xarxa.