logo

Barreres fora!

Les persones amb discapacitat prenen veu amb l'Associació Disminuïts Físics i Sensorials de Mollet i Comarca (ADIMO). Les persones amb discapacitat prenen veu amb l'Associació Disminuïts Físics i Sensorials de Mollet i Comarca (ADIMO).

Transcribed podcasts: 6
Time transcribed: 5h 42m 22s

Unknown channel type

This graph shows how many times the word ______ has been mentioned throughout the history of the program.

Notícies en xarxa. Bona tarda, són les 5, us parla Marce Roura. El govern ha obert un canal perquè les empreses catalanes que exporten a l'Uriamitxà puguen resoldre els seus dubtes. Incidències arran del conflicte bèl·lic a la regió. L'oficina gestionada per l'agència Acció pretén ajudar les companyies en la seva operativa internacional en menys de 48 hores.
Segons la pròpia agència, un total de 2.141 empreses catalanes exporten regularment a la zona, sobretot als Emirats Àrabs Units, Aràbia Saudita i Israel, que agrupen el 75% de les vendes a la regió. Les exportacions catalanes a l'Orient Mitjà van assolir l'any passat el 2.500 milions d'euros.
Avui el president espanyol Pedro Sánchez ha recuperat el lema del no a la guerra com a resposta a les amenaces del president nord-americà Donald Trump de tallar el comerç amb Espanya pel seu posicionament en l'atac dels Estats Units Israel contra l'Iran. Sánchez ha dit que no serà còmplice malgrat les possibles represàlies.
No es en absoluto ingenua, es coherente. Y por tanto no vamos a ser cómplices de algo que es malo para el mundo y que también es contrario a nuestros valores e intereses simplemente por el miedo a las represalias de alguno.
Per cert, que el secretari del Tresor dels Estats Units, Scott Besen, ha acusat el govern espanyol de posar en risc les vides dels estadunidens, negant-se a cedir les bases de Rota i Morón per atacar l'Iran. En una entrevista a la cadena CNBC, Besen ha criticat que els espanyols fossin tan poc cooperatius i diu que és inacceptable. L'administració Trump considera que qualsevol cosa que alenteixi la guerra contra l'Iran posa en risc les vides dels nord-americans.
Més temes. Reduir la dosi d'alguns medicaments per al càncer en pot millorar l'eficàcia, ho ha comprovat l'Institut de Recerca de Sant Pau en el laboratori. Han aconseguit acumular més fàrmac en els tumors amb un efecte terapèutic igual o fins i tot millor. Està pensat per casos de metastasi de tumors sòlids i de la sang.
I l'Ajuntament de Barcelona climatitzarà 30 nous equipaments educatius públics al llarg d'aquest any i ho faran 23 milions d'euros procedents de la recaptació de la taxa turística. L'execució de les obres té una durada aproximada d'un any i s'hauran d'afrontar fins a 84 projectes.
Darrer punt, Protecció Civil ha activat les alertes bencat i noncat per la previsió d'avantada, sobretot al litoral de Barcelona i Tarragona aquesta tarda i demà i per la pluja intensa aquest dijous i divendres a les comarques del nord-est de Catalunya.
Sou el 96.3 de la FM. Esteu escoltant Ràdio Mollet. Núvol de fum, un programa de música àmbit i electrònica minimalista amb Jaume Monsant.
Andalucía, la que divierte...
Si te gusta recordar las cosas de tu tierra, sintoniza el 96.3 de la FM en Radio Mollet. Y escucha el programa Así es Andalucía, que se emite cada miércoles de 7 a 8 de la tarde, en el que podrás sentir algo diferente. No te lo pierdas. Esteu escoltant Radio Mollet.
Barreres Fora, un programa de l'Associació de Persones en Diversitat Funcional de Mollet i Comarca, a Dimo.
Molt bona tarda a tothom, com cada dimecres, i des de fa 26 anys. Ja podem dir 26? Vinga, va. Torna el Barreres Fora amb vosaltres. El programa de Ràdio Mollet, que fem els membres de l'associació Adimmo.
Sí, senyor, i avui dia... Avui estem una mica escassos de membres nostres. No tenim membres. Estem tu i jo, el Jaume Germau. Bona tarda, Jaume. Bona tarda, company. Bona tarda, company. Josep Roca. El que us parla, jo mateix. I excusem a la resta. A la resta vull dir... Àngela, des de Sevilla, Conamor. Cristina, des de Mollet, Conamor. Sí, senyor, i Guillermo, des de Mollet, Conamor. Molt bé.
Bé, doncs... A l'altra banda del vidre. Sí, aquí tenim avui en Josep Casasnovas. I a la Nora Corbalan. Entra-li, sí senyor. I'll keep my hands on myself. I'll go dust and move, put them back up on the show. Just my little baby girl is in need.
Ens podeu seguir escoltant tots els dimecres, com avui, de 17 a 18 hores. I si us heu perdut el programa o el voleu tornar a escoltar una altra vegada, recordeu que podeu accedir a la web de radiomollet, que és www.radiomollet.com. Només cal anar a programes, triar barreres fora, seleccionar la data del programa...
o el títol que vulgueu tornar a escoltar, com, per exemple, el d'avui, que seria Assuntos pendientes, o temes diversos, que ens van quedar en el tintero la setmana passada. I, per cert, la redifusió la teniu diumenge de 13 a 14 hores fent el vermutet. Sí, senyor.
I també ens podeu visitar la nostra seu social, que està al centre cític de Camp Antiquet, al carrer Camp Flaquer, número 25 de Mollet del Vallès, tots els dimarts, de 17 a 21 hores, o també ens podeu trucar per trèfone al 93, 5, 70, 35, 25, 93, 5, 70, 35, 25. I si ens deixeu l'encàrrec, evidentment, us atendrem amb molt de gust.
I també avui, si voleu intervindre en directe, per aquí d'ara, fins a les 6 de la tarda, ens podeu trucar a Ràdio Mollet, que el telèfon és 93 570 68 66 93 570 68 66. Benvinguts a casa vostra. Escoltes, barreres fora.
Muy bien, compañeros, ya sabéis que cuando llegue a este punto, pues cambiamos de idioma, punto pelota, para que nuestra gran Ángela...
No es de difusión a nivel nacional y Latinoamérica, etcétera, etcétera, etcétera. Entonces, bueno, pues vamos a presentaros un poco el programa que vamos a realizar hoy, porque, como siempre, nos quedan cosas en el tintero. Es que el guionista pone muchas cosas. Sí, de verdad. Porque siempre parece que vamos a quedar cortos. Siempre da miedo. Y luego nos queda más de la mitad. Eso es como cuando invites tú a comer a alguien a casa. ¿No te pasaba que las abuelas siempre compraban más comida de la cuenta? Sí.
Por si acaso te quedabas con hambre. Y ahora también, porque ahora... Y ahora me hace recordar de que han pasado las Navidades hace poco. Y bueno, estoy comiendo turrón todavía, ¿sabes? Pero no te has engordado, José. No, no, porque... Te veo que te mantienes muy bien. Me modero, me modero. A pesar de tu...
Turrón caducado no engorda tanto, ¿no? No, y además me como hasta el envoltorio y tal. Yo a veces me como turrón del año anterior, porque sobra, lo guardas y todavía está bueno. O sea que tú también tiras de beta, ¿no? Sí, bueno, este año no he comprado turrón, es la verdad. Prácticamente no he comido turrón, este año. Mira por dónde. ¿Ves?
Algún polvorón, pero ya está. Ah, bueno, vamos a dejarlo en polvorón. Un polvorón. Vale, vale, vale. Bueno, ya me has cortado el rollo. A mí me gustan los guiones de improvisación. Evidentemente. Bueno, pues está claro que hacemos un guión y siempre creemos que vamos a quedar cortos, como hemos dicho.
Y luego la realidad nos demuestra que el tiempo no se puede estirar. Así que nos quedan siempre temas pendientes y por ello necesitaríamos quizá un programa de 5 horas, ¿cómo lo ves, Jaume? O una pulidora. De verdad, sí, sí. De verdad, de verdad. Bueno, y seguramente todo y así quedaríamos cortos, ¿no? Así que vamos a ir puliendo temas, como has dicho. Vamos a ver, yo quisiera desarrollar un poco...
El tema del móvil, porque me voy fijando, y como elemento de distracción, sirve mucho para evitar... Vamos a ver. Bueno, ahora está el Congreso. Escenario. El Mobile en Barcelona. Sí, sí, es verdad, es verdad. Bueno, lo del Nokia 3310, que lo llevaba yo hasta hace mucho. Y no lo encuentra a faltar, de verdad. Aunque las nuevas tecnologías dan mucho de sí. Hay gente que dice, yo quiero un teléfono solamente para llamar, ya no existe...
Gente mayor, por ejemplo, que le ofrecen cámara con tantos píxeles. Sí, sí, sí. Yo digo, no, no, es que yo solo quiero llamar y recibir llamadas. Oh, pero ¿qué usted está diciendo? Es como algo raro, ¿no? Pues todavía tengo yo un Nokia 3310 en mi casa nuevo. Yo casi todo lo hago con el teléfono ya. Ya casi no toco ni el portátil. ¿Y es bueno o es malo? Es malo. Es cómodo, pero es malo.
Porque tengo que hacer una transferencia con el móvil. Tengo que mirar el correo electrónico con el móvil. Tengo que mirar el guión ultimísimo de Barreras Fuera que manda el guionista cinco minutos antes con el móvil. Entonces, todavía con el móvil, tío. ¿Qué hacemos?
Pues realmente te das cuenta del tiempo que uno pierde mirando el móvil. Mucho. Porque ahora yo he sacado, para el tema del carnet por puntos, he sacado un vídeo en el cual se ven varias escenas, en las cuales una de las últimas escenas es...
Un padre que está mirando el móvil y está con un columpio y no está ni el niño. Y luego otro que hay una pareja que está en un restaurante, la mujer hablando al hombre o al marido y el marido mirando el móvil y tal y no se entera. Entonces realmente esto es lo que hay. O cuando la gente te va por la calle y te va mirando el móvil. A veces jugando no me aparto.
Digo, a ver, a ver, a ver qué pasa. Y cuando ya están encima, se dan cuenta y se asustan. Digo, cuidado, cuidado. Chufla, chufla, que en otra parte es tú, como decía el otro. Sí. Bueno, de todas formas, una de las cosas de que yo me he dado cuenta, y a veces yo también utilizo, tengo que confesarlo. Vamos a ver, confesiones. Sí, sí, sí, sí.
Es que cuando ves a una persona que viene hacia ti y tal, y esta persona sabes que te va a meter la vara y tal, o el tipo de conversación que vas a tener con ella... Entrale, entrale, entrale. ¿Tú lo has hecho también, Jaume? Algunas. ¿Sí? ¿Y tú, Nora?
¿También esto? ¿Ves? El técnico también lo dice. O sea que realmente sirve de distracción. Entonces, bueno, más que nada lo que podemos considerar también con el tema que estábamos hablando antes fuera de micros, el tema de la protección de gatos y tal y tal...
Cuando en ocasiones vas por la calle hablando por el móvil dando datos personales, entonces, ¿dónde está la protección de datos? Porque realmente tú estás en la calle... Tú lo estás dando, ¿no? Claro, tú lo estás dando y lo autorizas.
Bueno, no autorizas, tú vas por la calle junto a otra persona, ¿vale? Y bueno, tú vas andando junto a otra persona y tal, y aquella persona está hablando por el móvil y está dando sus datos personales que tú, sin tener nada que ver con... Ah, bueno, pero claro, tú porque eres un cotilla y quieres escucharlo todo, ¿a ti qué te importa lo que le está diciendo a la otra persona por teléfono?
Tú lo oyes porque tienes orejas, pero la atención no va hacia ti. Yo puedo llegar a utilizarlo, esto también. Hombre, sí, si tienes maldad, sí. Amigo, amigo. Entonces, ¿dónde está la protección de datos? Pero si la otra persona tendrá que tener suficiente confianza... No, confianza no. Yo voy por la calle... ¿Quieres tu pin del banco? No.
En voz alta, ¿no? Oye. Cualquier cosa. Ya, ya. Aparte de que te puedes enterar en muchas ocasiones de cosas que a lo mejor aquí no te atañen en nada, ¿no? Realmente es así. Como, por ejemplo, yo por la zona donde vivo, plantas bajas, tal, y yo evidentemente voy con la silla de ruedas
Están las vallas, que a mí no me ven, y allí la gente está comiendo una ella afuera en la tabla. Exactamente, y tú te pillas de... Y tú ahí detrás, ahí esperando. Hombre, si me interesa la conversación, pues sí, ¿no? Eso también es lo que tiene el móvil, ¿no? Cuidado cuando veáis un cojo... Sí, sí, sí, sí, sí. Me ha escuchado bombas, ¿no?
Bueno, lo que está claro es que también yo siempre hago una advertencia cuando voy a carne por puntos o a los chavales de las charlas de los colegios, de que cuidado con el móvil, que esto puede evitar accidentes porque ahora...
Muchos observaréis que vamos o vais o van como zombies mirando el móvil, pasan pasos de cebra sin advertirse si pasa un coche, no pasa un coche y tal. Aparte de los móviles, perdona que te interrumpa, ahora la moda de los cascos estos nuevos que dicen que para que no te perjudique el oído, los auriculares, la gente va con estos tipos así como los de la radio, pero van por la calle así la gente...
¿Pero escuchando música? Escuchando música, escuchando cosas de radio, lo que sea. Y la gente va por la calle, que tú lo ves mucho... La moda empezó en los futbolistas cuando bajaban del autocar, todos llevaban su casco, eran como los pioneros, ahora es algo muy normal. Si te fijas por la calle, mucha gente joven y tal, va con auriculares así por la calle. Entonces ya vas escuchando música y eso todavía te aísla más. Lo que pasa es que tiene una opción...
Tiene una opción que es no aislarte. O sea, que tú en un momento dado alguien te habla y te interrumpe lo que estás... Y para poder tener la atención en lo que pasa en la calle. Porque imagínate que tú estás cruzando una calle y te pita un coche y tú no lo ves y no lo escuchas, claro. O sea, que esto en teoría tiene la opción. Otra cosa es que la persona la active o no.
Vale. En esto estás tú más puesto que yo. No, bueno, no sé, porque tengo personas alrededor que lo llevan y yo le he preguntado esto y digo, ¿y tú cómo...? Mira, Nora afirma que sí también. ¿Ves? Tú lo utilizas. No, tú no, pero tiene una opción que tú puedes decir, quiero escuchar lo que pasa afuera.
¿Vale? Entonces, claro, es que si no es muy peligroso. O otra opción es lo que tú haces aquí, poner una oreja fuera y la otra adentro, si estás más centradito en...
En la vida. Siempre hay opciones para evitar peligros, ¿no? Efectivamente. Muy bien, muy bien. Bueno, también sobre el tema de la privacidad de datos y tal, pues en los bancos tienes tu gestor personal, teóricamente, pero hay tres, cuatro o cinco gestores...
Y nos sentamos alternativamente, pero lo que tú estás diciendo a tu gestor, yo estoy en el mío y tú te enteras de lo mío y yo me entero de lo tuyo. Y aquí también hay datos personales. ¿Dónde está la privacidad? ¿Cómo funciona esto? Es el banco.
Pero realmente... Claro, porque por un lado nos quieren sancionar o hacer ver de qué coño realmente esto es el sumum, que nadie puede saber nada de nadie y tal, lo que estábamos hablando antes fuera de micros también. No, no, cosas tan absurdas como a veces. Tú necesitas datos tuyos
Y te dice, no, no puedo darle datos, digo, por privacidad. Digo, pues es que le estoy pidiendo mis datos. Vaya, vaya, vaya. ¿Y cómo me demuestra usted que es usted? Ah, amigo. ¿Cómo demuestras tú por teléfono que eres tú?
Estás hablando de tu carnet de identidad, por ejemplo, que lo puede tener otra persona. Cualquier persona puede tener tu... Tú imagínate, ahora me voy a poner malo, ¿no? Una persona que te quiere perjudicar, una ex, o alguien, o un ex, o un familiar que te has peleado, o alguien, te suplanta la identidad y te hace polvo. Llamas a un sitio, el DNI tal, la dirección tal...
Y quiero darme de baja de internet. Y le puteo. Y le corto el internet y ya está. Bueno, ahora se me ocurre un chiste que escuché al comandante Lara, de que dice que me enviaron la invitación para una boda, ¿vale?,
Y con un número de cuenta para que yo depositara dinero para... Para el regalo de bodas. Para el regalo de bodas. Les domicilé el recibo del banco. Del banco, de la luz... Y llevo dos meses y todavía me lo están pagando, ¿sabes? Buenas. O sea que... Es un buen regalo de bodas. Muy descarado. En fin. Bueno. Vamos a ir de otro tema. Vamos a ver. ¿Cuál es la diferencia entre tú y yo, Jaume?
¿Entre tú y yo? Sí, entre tú y yo. Yo jodido, silla de ruedas, tú jodido también silla de ruedas. Lo mío es adquirido a los 38 años. Tu nacimiento, entre el pensamiento y la acción. Me explico.
Yo he tenido 38 años de mi vida funcional, tú has nacido así. Entonces, ante cualquier acción o cualquier actividad, ¿qué pensamiento tienes tú de que, por ejemplo, cabrearte porque las aceras están jodidas y tal?
¿Qué pensamiento tienes tú? Cago la puta, esto se debería hacer bien hecho, no sé qué tal. ¿Yo puedo ser más tolerante porque yo he estado antes funcional y tal? Yo no creo que sea. Yo creo que no. Yo creo que incluso tú puedes ser incluso más radical. Porque tú eres la persona que tienes la rabia de haber tenido un accidente. Yo, como ya es de toda la vida, quizá me tomo la vida con más calma. Estoy más acostumbrado a que me discriminen...
a que me hagan bullying de toda la vida, a que las cosas no estén arregladas. Y para mí la vida diaria ha sido esa, desde pequeño. Yo siempre digo lo mismo, que es muy poco políticamente ni ético, pero siempre digo que gracias a vosotros, nosotros nos hemos beneficiado de salir al mundo. Porque para nosotros no se arreglaba el mundo.
Nosotros éramos los que estábamos encerrados en casa de pequeños. Nosotros no teníamos derecho ni a sexualidad, porque éramos angelitos, éramos tontitos. La gente no nos hablaba a nosotros, hablaba a la persona que iba con nosotros, pensaban que no lo íbamos a entender, solo por llevar una silla en el culo. Por lo tanto, yo, que una cena está arreglada o no, me puede dar mucha rabia, pero es lo que he vivido toda mi vida.
...pero tú que podías andar... ...y de golpe no puedes andar... ...es como que reivindicáis más... ...más a saco... ...para poder tener la vida que teníais antes... ...y de hecho está claro que... ...todo lo que ha pasado... ...en estos últimos años... ...si no hubieran habido tantos accidentes... ...o enfermedades adquiridas...
La gente con discapacidad de nacimiento... O sea, no estaríamos donde estamos. Nos hemos apuntado al carro vuestro. Para trabajar todos juntos, pero...
Porque las cosas han cambiado, evidentemente. Pero si tú no exigieras tus derechos como funcional de antes, es decir, tú has hecho submarinismo, ¿vale? Tú ahora quieres seguir haciendo submarinismo, por ejemplo. Pues exiges o pides que hayan monitores o que hayan escuelas de buceo adaptadas o no sé qué. Yo, como nunca he hecho submarinismo, es algo que puedo prescindir. O sea, me puede hacer ilusión
Por ejemplo, ir en bicicleta. Yo nunca he ido en bicicleta. ¿Lo he hecho de menos? Pues a ver, no puedo echarlo de menos porque nunca lo he hecho. Pero sí que me hubiera gustado ir en bicicleta cuando era pequeño. Y poder haber ido o correr por la playa o por la arena. Si todo esto que ves hacer a la gente funcionar, ¿te hubiera gustado? Me hubiera gustado, pero echarlo de menos...
O sea, es que es complicado el tema. No puedes comparar. No puedo decir cómo era... Tú, en cambio, tú has corrido por la playa. Ok, ok, ok. Tú has subido una acera. Sí, sí, sí. Tú te has tirado para 20, por decir algo. Bueno, no sé. Para 20 no, pero... Lo que sea. Pero he hecho submarinismo. He hecho karate. Karate, no sé qué. Claro.
Si tú te encanta el karate y de golpe tienes un accidente y el karate para ti se va a la mierda, pues para ti tiene que ser muy traumático. Para mí no hacer karate nunca lo he hecho.
No es traumático, que a lo mejor me hubiera gustado, sí, pero no es algo que diga, joder, es que no puedo seguir viviendo así porque me cago en la puta, no sé qué, es que yo era mi vida el karate y tengo que hacer lo que sea para poder continuar haciéndolo, adaptar esto para que... O sea, si te das cuenta, muchas cosas ahora actualmente, bueno, actualmente, hace unos años, se han conseguido pues por eso, para...
Pues yo qué sé, bicicletas adaptadas. No sé qué, para que la gente pueda seguir yendo en bicicleta. Ahora sí que he ido en bicicleta yo. Después de que han hecho las bicicletas adaptadas del handbag y todo eso. ¿Pero por qué se han hecho las bicicletas adaptadas? Pues para los paraplégicos. Porque los paraplégicos piden poder seguir y ir en bicicleta, por decir algo. Una persona de nacimiento le hubieran dicho, pero tú por qué vas a ir en bicicleta. Si tú has nacido así, desgraciado, ¿qué quieres?
A ver, lo digo muy a saco, ¿eh? No, no, no, es la putada. Pero es así, es así, es así. Entonces yo siempre digo, es una gran putada, pero gracias que ha habido estos accidentes, nosotros nos hemos beneficiado y nos hemos subido al carro.
Claro, porque teóricamente el tema de los paralímpicos precisamente es una reivindicación que hacen toda la gente que en su momento... Claro, heridos de guerra... Exactamente, exactamente. Y que están reivindicando todo aquello que hacían, que quieren volverlo a hacer o como mínimo hacerlo de la forma que puedan, igual que yo he hecho submarinismo buceo adaptado. Claro.
Claro, no es la misma autonomía que yo tenía, pero al menos he podido estar otra vez debajo del agua. Lo que a mí sí que me repatea mucho, mucho, mucho, mucho, es esta gente, que también hay de nacimiento que lo hacen, ¿eh? Que hacen estos vídeos inspiracionales en los que te dicen, si yo puedo, tú de qué te quejas, ¿no? Tú también puedes hacer no sé qué. Y a lo mejor digo, tío, pero a lo mejor yo camino y digo, ¿yo por qué tengo que hacer rafting y tirarme por no sé qué y hacer espiología porque un...
loco que va en Siarrués quiere hacerlo. Señor, no. O sea, usted haga lo que quiera. Si quiere matar y pasar de parapléjico a tetrapléjico es su decisión. Pero yo, que tengo las dos piernas bien y camino y tal, yo no tengo por qué hacer esto y yo no soy menos que usted porque no haga esto. Y esto lo llaman porno inspiracional hoy en día.
porno inspiracional, lo podéis buscar por internet, lo podéis buscar, que es este tipo de mensajes, ¿no? Hay un chico, por ejemplo, que se llama Greg, no sé qué, un nadador, bueno, que hace de todo, que él no tiene ni brazos ni piernas, ¿vale? O sea, es lo que le dices típicamente, ¿qué pasa, tronco, no? ¿No lo ves? O sea, es así. Y este tío se dedica a dar charlas motivacionales, gana una millonada con esto, ¿vale? Simplemente diciendo que, bueno, que él es un súper tal y que...
Y a mí esto me da rabia, tío, yo lo siento. O sea, aprovecharse de esto para hacértela, ¿sabes? El negocio del siglo no me parece bien.
Y ahí lo dejo. Hombre, no, realmente, o sea, claro, yo lo que no puedo ir a motivacionar a nadie por el hecho de haber yo hecho buceo y tal, vamos a ver, yo lo he hecho porque quería hacerlo. Bueno, tú eres la otra parte del porno inspiracional. Sí. Tú eres lo otro, el contrario. Tu mensaje es el contrario. Es decir, cuidado, porque si os quedáis como yo no podréis hacer ni esto, ni esto, ni esto. Es el mensaje completamente contrario.
Es otro tipo de porno, pero más lógico en el sentido de decir, cuidado, si yo hago muchas cosas, pero he dejado de hacer estas otras, por un segundo de descuido en la vida, ¿no? Y que me gustaría más ir al típico de porno tradicional. Bueno, vamos casi, casi... Queda un minutito. Un minutito, ¿no? Para las noticias. Sí, para las noticias y...
Imagínate cómo titulamos este programa, tío. Nos vamos del... ¿Para qué he hecho el guión, Jaume? De un tema al otro. ¿Para qué he hecho el guión, Jaume? Esto es como... A nuestros tínicos los volvemos locos. De verdad. No sabemos qué título poner y todo el tema, ¿no?
Y todo esto era de pensamiento y acción, ¿eh? Venía de ahí. Evidente, evidente. Pero te das cuenta cómo se cambia de un sitio a otro y se va tirando de la cuerda y entonces realmente... Al final te he contestado con toda la retaíla que he dicho? Pues no lo sé. Ya no me acuerdo. Ya cuando lo vamos a escuchar luego diríamos, coño, ¿qué pasó? Aquí podíamos haber dicho, podíamos haber dicho y no hemos dicho, ¿no?
Bueno, ahora vamos a dar ya en un momentito paso a las noticias, pero os recordamos que para que no nos dejéis tan solos, pues nos podéis llamar a la segunda parte. Otra vez el número. 93 570 68 66. 93 570 68 66. Y el jamón ya para la próxima semana. Pero al menos podéis opinar de lo que estamos diciendo, ¿vale?
Y podéis decir si lo queréis de 5Js o... Eso. ¿Sabes? Entonces... Ahora sí. ¿Sí? Damos paso a las noticias y esperamos vuestras llamadas para la segunda parte. No os marchéis. Hasta ahora. Escoltas, barreras fora.
Dos quarts, notícies.
Salutacions, són dos quarts, us parla Carla Ramos. La comunitat islàmica Al-Judà de Molleta ha organitzat per aquest dissabte 7 de març un iftar popular. Des del passat 18 de febrer que la comunitat musulmana està celebrant el mes de Ramadà, un mes sagrat que marca l'inici d'un temps d'introspecció, dejuni i convivència.
Amb l'aposta de sol arriba el moment més esperat, l'iftar, l'àpat amb què es trenca el dejuni, i des del HUD han organitzat una jornada per donar a conèixer el Ramadà i reunir-se precisament per trencar el dejú. Això ho ha explicat a ràdio Mollet en Mohamed Amine, membre de la comunitat islàmica de Mollet. És un liftar popular perquè tota la gent que pugui venir pot venir a...
principalment a conèixer el tema del mes del ramadan, què és el que fem, parlar, estar més comunicats entre nosaltres sobre aquest mes. També perquè molta gent s'hi fa curiositat, conèixer per què es fa el ramadan, el motiu, què es menja també al mes del ramadan i tot això.
i res, està més proper a la gent. L'iftar popular d'aquest dissabte pretén ser un moment de trobada amb la comunitat musulmana i una porta obert a totes aquelles persones que senten curiositat pel Ramadà. Mohamed Amin ha comentat que és una activitat per trencar pensaments racistes i d'odi cap a la comunitat musulmana.
També us informem que avui i demà té lloc la quarta edició del Mollet Orienta, una fira que ofereix orientació formativa i professional al jovent i a les famílies per ajudar en la tria de les diferents opcions de futur. Mollet Orienta és una iniciativa que busca acompanyar en la tria dels estudis postobligatoris com a la millora de la carrera professional als i les joves no tan sols del municipi, sinó en l'àmbit
de la comarca. En total són 13 expositors amb demostracions pràctiques i activitats interactives al Mercat Vell i es podrà gaudir de tallers per a joves, serrades per a famílies, trobades per a agents socioeducatius al Mollet Hub i al Centre Cultural La Marineta. Això és tot. Més informació de Caire Local d'aquí a una hora.
Andalucía, la que divierte, grabado a fuego, lleva un puñal. Si te gusta recordar las cosas de tu tierra, sintoniza el 96.3 de la FM en Radio Mollet. Y escucha el programa Así es Andalucía, que se emite cada miércoles de 7 a 8 de la tarde, en el que podrás sentir algo diferente. No te lo pierdas.
Valors de l'Alça. Reflexionen sobre el món que ens envolta des de l'òptica dels valors. Dimecres a les 9 de la nit, aquí a Ràdio Mollet. Esteu escoltant Ràdio Mollet.
Esteu escoltant Barreres fora, de l'entitat Adimo.
Bueno, continuamos aquí en directo, ¿no? Sí, señor, y tú vas a dar referencia de lo que hemos estado hablando hasta ahora, ¿no? Pues hemos hablado un poquito de todo, ¿no? Un poquito de todo, pero ahora mismo lo que estábamos hablando era un poquito de lo que íbamos a hablar ahora... Bueno, primero estábamos hablando de las diferencias entre haber nacido con una discapacidad y haber adquirido la discapacidad. No sé si tú querías hacer alguna reflexión sobre este tema que estábamos hablando a raíz de la pregunta que me hiciste...
No, pero era la permisividad, que razonamiento ante una mala acción que pueda uno tener ante barreras arquitectónicas y tal, que tú me has dicho que quizá nosotros los que tenemos un daño adquirido, pues quizá tiramos un poco más del carro porque queremos reivindicar todo aquello que teníamos antes que ahora no tenemos. ¿Y tú qué opinas como persona...?
Sí. Como aludida. Lo que pasa es que en este caso, entre tú y yo, Jaume, que hemos llevado la batalla bastante conjuntamente durante muchos años, yo veo que según qué circunstancias tú eres más impositivo que yo, ¿no? O sea... Pero si es por carácter, quizá. Sí, podría ser. En todo en la vida a lo mejor es lo mismo. Ya no solo en barreras, me refiero.
Claro, bueno, sí. Bajo yo tengo más mala leche en un momento dado. Bueno, también eres más joven, ¿no? También tengo que decir que yo he aprendido mucho de ti. Vaya. Sí, y lo puedo decir públicamente. Me acuerdo una vez que...
Casi, bueno, casi llevo a las manos con policías locales aquí en Mollet, ¿vale? Por una cosa yo consideraba que era una injusticia y tal, ¿no? Y tú me hiciste una reflexión como expolicía, me hiciste una reflexión y me dijiste, mira, Jaume, con una persona que lleva uniforme es mejor ir bien. Darle la razón... Aunque no la tenga. Aunque no la tenga... Sí...
Intentar ir con calma y no intentar imponer ni batallar porque tienes las de perder. Y sinceramente esta reflexión a mí me sirvió de la vida, porque a partir de entonces siempre cuando me ponían, ay, señor agente, tiene toda la razón, estaba mal aparcado, lo sé, soy consciente, pero entiéndame, es que era tal, tal, tal, y me quitaban las multas.
Y ahí me di cuenta que la actitud es muy importante. Que la persona pueda empatizar contigo. Pero si tú ya vas de conchulería... ¡Me caben, eh! ¡Usted me va a comer a mí toda la multa! ¡Se la rompo! Como... Claro, tú pides una multa y se la rompes delante del policía... Ya, como digo, ya es bagutoli. Sí, porque luego... A mi padre le pasó...
Y le pusieron otra multa por insuciar... Ahí voy, ahí voy, ahí voy. Le pusieron dos multas. Sí, sí, sí. Por romperla y por tirar... Mira, precisamente a lo que estás aludiendo ahora, me parece que ha sido en este último curso, también hubo uno de los...
De los alumnos que también, no sé, tuvo un conato con un guardia. Sí. Y dice, con la puta yo estoy aquí porque con el guardia y tal. Y también le hice la misma reflexión. Claro. Mira, tened en cuenta una cosa, de que cuando un guardia os pare por lo que sea...
Aunque tengáis razón, daros por la piedra. Algo hay. Siempre, siempre saldréis ganando. Siempre saldréis ganando, porque ahora te peleaste con la guardia queriendo prevalecer tu razón y tal, y al final, ¿qué te ha pasado? Has pringado y aquí estás. Dos multas.
Dos multas, no, le quitaron el carnet. Y además tienes que pagar 400 y pico de euros y joderte dos fines de semana aquí, aguantar la chapa mía y la chapa del formador y tal. ¿Qué has ganado? Por aquella bronca que has tenido. Realmente es así. Pero en fin. Bueno, dejamos el tema este aquí. Vamos a dar otra vez al teléfono, por si acaso. Sí, venga, máquina, venga. ¿Queréis llamarnos en directo? 93...
5, 7, 0, 6, 8, 6, 6, 9, 3, 5, 70, 68, 66. Podéis opinar, podéis criticar... Porque realmente, de todo esto que estamos hablando, muchos de los oyentes se habrán encontrado... ¿Cómo actuáis vosotros cuando un policía se os pone un poco chulito? ¿Qué hacéis? ¿Os ponéis más chulitos vosotros?
O hacéis lo que hemos dicho, que es la mejor opción, de bajar así un poco la cabeza y decir, señor guardia tiene toda la razón, pero me he equivocado. Como dijo el emérito, ¿no? Me he equivocado, no lo volveré a hacer. Pues eso, un poquito.
Bueno, ya que estamos de este palo, pues también tenemos que tirar un poco de las orejas a todos aquellos usuarios funcionales que nos ocupan las plazas reservadas para personas con minusvalías, etcétera, etcétera. Tened un poco también de empatía con nosotros y no nos jodáis el tema. Es solo un momento.
Entraré. Es que iba a buscar el pan. Sí, son dos minutos. Yo a uno le dije, coño, pero has ido a buscar el pan, pero se les había acabado la harina, ¿no? Por ejemplo. Porque claro, es que iba a buscar un pollo al as y tuvieron que matarlo, ¿no? Y plomarlo, ¿no? Se les escapó el pollo, ¿qué pasó? Claro. A veces la gente cuando dice un minuto o un momento, claro, es muy relativo lo del momento.
No, realmente ahora ya me voy a posponer al tempo de guardia y tal, cuando estaba de guardia, que estos dos minutos era la cantinela que siempre... Pero podían ser 20 minutos tranquilamente, o 30, o mi idea ahora. Y había gente que estaba en la terraza de un bar...
Y cuando estabas tú ya con el talonario, saltaban de la silla. Coño, que son dos minutos y tal. Digo, dos minutos y llevo veinte minutos que te veo aquí en el bar y el coche aquí ha aparcado. ¿Qué pasa, compañero? Y entonces el policía era un cabrón. Pero bueno, ya lo tenía sumido esto. Y ahora, ¿qué te parece si una de las cosas que nos quedó en cartera...
sobre estos mensajes que te llegan a veces y en el cual uno de ellos... Mensajes al móvil, al teléfono. Al móvil, sí, sí. Me llega el otro día uno que pone, oye, papá, se me ha roto el móvil, escríbeme a este por WhatsApp cuando puedas, y me da el número de teléfono y lo voy a decir, ¿vale?
Por privacidad de datos que pueda ser, me da igual. Muy bien. Porque él también me lo ha chuleado el bio, ¿no? Muy bien. Que es el número 662-574-022. Sí. ¿Vale? Y entonces digo, bueno, pues vamos a ver. Voy... Si el técnico está medio preparado, vamos a poner ahora el audio y yo llamé a este número desde el fijo mío por si acaso. Vale, vamos a poner el audio. Vale.
Le atiende el contestador Vodafone del 9-2-2-8-1-3-0-0-0. Deje su mensaje después de oír la señal. Si desea volver a grabar su mensaje, marque almohadilla en cualquier momento. Hola, soy tu padre que me enviaste un mensaje al móvil para que te escribiera un WhatsApp y a mí también se me ha estropeado el WhatsApp. A ver, cuando puedas...
Me llamas tú a mí otra vez, ¿de acuerdo? Venga, gracias.
Bueno, compañeros, aquí se está partiendo el culo el llamo y el técnico, ¿sabes? Esta no me la esperaba. Me la has jugado. Esta no me la esperaba. Soy tu padre, dije. Hombre, claro, coño. Y este chaval no debe saber que yo no tengo hijos, ¿sabes? Pero bueno... Escucho el mensaje, la cara que se le pondría. Pero una cosa curiosa, porque tú dices...
Yo llamé al 662-574-022 y el contestador te dice 922-813-000. Desviación de llamada, además. Claro, y luego yo llamé a este 922-813-000 y bueno...
Sigo esperando llamada. O sea que para que os deis cuenta de lo que no deberíais de hacer. O tened en cuenta de que a lo mejor tú sí tienes un hijo y dices, coño, pues voy a mandar... A ver, ¿pero qué sentido tiene si no lo coge nadie?
Claro, bueno... ¿A qué lo hacen? No, es que teóricamente aquí me está diciendo de que yo le escriba un WhatsApp. Claro. ¿Vale? Lo que pasa es que yo no le escribo un WhatsApp. Y tú llamaste por tele. Entra, entra. Ahí, has pillado, ¿no? Claro, supongo que si escribes es cuando pueden pillar tus datos o cualquier cosa rara. Claro, claro, claro.
Bueno, bueno, bueno, pues interesante, interesante lo de soy tu padre, me ha gustado mucho. Estás vacilado ya. Sí, sí, sí. Bueno, entonces, bueno, también, con el tema este de intentar quemarte y tal, siguen insistentemente, pues, de mi entidad bancaria, además, ¿no?
Que confirme su transferencia de 5.920 euros. Que tú nunca has hecho. Que yo nunca he hecho, evidentemente. A la cuenta terminada en 93.51. Pero no son muy bobos hacerlo así. Porque son unas cantidades que... A ver, ellos saben que tú no has hecho esta transferencia.
La gente cae tan despistada. Es lo que no sé. Si lo hacen es porque probablemente alguien caiga. Sí o no. Otra cosa es que digan le ha tocado 5.970 euros. Eso podría alguien creérselo. Que no, pero yo qué sé. Pero al revés. O sea, que tú has hecho una transferencia de 5.970 euros a una cuenta terminada en tal, tal, tal, lo que sea. Claro, no sé, no entiendo.
Pero bueno, de alguna manera, y luego otro que me viene igual, y en este caso cambiando el código por otro, por el 507-056, y cambiando el teléfono también. Bueno, pero estos códigos sí que cuando tú haces una transferencia real, sí que te mandan un mensaje al móvil. Supongo. Y te pone nunca comparta este código. O sea, este mensaje es como muy verídico. Es decir, el banco real te lo hace así.
O sea, ¿qué quiere decir? ¿Que eso te lo podrías creer siendo mentira? Si tú hubieras hecho una transferencia, sí, pero si yo no he hecho ninguna transferencia de 5.970 euros, ¿no? Pero el mensaje es muy normal, porque yo cuando desde mi banco hago una transferencia, me llega un mensaje, SMS, que me dice, para confirmar tal, marque el código tal, nunca comparta este código...
Con nadie. Si no es usted, ya me ha tratado. O sea que esto es... Lo han hecho muy real, pero muy tonto. Claro, porque si realmente no has hecho ninguna transferencia... Por eso. Estamos en esto. Y bueno, y otro más, este último... Es que me vacilo la hostia, ¿no? Dice, se está intentando conectar una nueva sesión desde Melilla.es...
Ubicación desconocida según historial. Si no es usted, llame al soporte 24 horas al 93 184 5003. Vale, este puede ser real, eh. Cuidado. ¿Por qué? Porque a veces hay gente que intenta conectarse a tu ordenador, a tu tablet, a tu móvil, lo que sea. Y entonces tu compañía, lo que sea, te avisa. Sí, sí.
De Melilla, de Afganistà, de donde sea. O sea, precisamente los estafadores intentan conectarse de estos sitios, fuera de tu zona.
Entonces podría ser que alguien hubiera intentado entrar en tu cuenta, en tu correo electrónico, pero hay que mirar quién es el que te manda esto. La procedencia, si es de tu Google, por ejemplo, porque Google a veces manda mensajes. Están intentando entrar en tu cuenta y a lo mejor es mi pareja que está entrando de un ordenador nuevo.
Entonces yo le digo, ¿estás entrando? Sí, vale, ya está. Confirmo, confirmo, ya está. Pero ellos sí que te avisan, Google, por ejemplo, para el Gmail te avisan mucho si hay alguien que está intentando usurpar tu cuenta o entrar en tu cuenta. Y te dice eso, te dice desde Melilla, desde Inglaterra, desde donde sea, para que tú sepas si tienes a alguien allí. Imagínate, tú tienes un familiar allí, que tú le has dado una clave para que entren en tu cuenta...
O tú estás... A mí me pasó cuando estaba en Corea. Sí. Claro, a mí me llegaban mensajes constantemente. Atención, hay un intento de entrar en su cuenta desde Seúl, Corea, porque yo tenía un teléfono, o sea, una tarjeta aparte que solo servía para Corea,
Entonces yo no era la cuenta, yo cambié la SIM de mi teléfono, pero si yo quería hacer una consulta a mi banco, a mi cuenta, a mi Gmail y tal, cada vez que yo intentaba entrar con ese número, para ellos era un tío de Corea.
No era yo, que estaba entrando en mi cuenta. Entonces, claro, a mí me avisaba. Atención, hay un intento de entrar en su cuenta desde Seúl. Era yo, lo estaba haciendo. Entonces yo decía, sí, soy yo. Y tú estabas la opción, si es usted, de que sí, y le aprobamos la entrada. Si no, llame al teléfono tal, como dice aquí, tal, tal, tal, y denúncielo, porque claro...
Es alguien que está intentando entrar en su cuenta. ¿Me explico? Aquí ya me pierdo. Toda esta tecnología conmigo ya no... Yo lo descubrí porque estaba en seguro. Si alguien intenta entrar en mi cuenta, me avisa.
Vale, vale, pues... Pero ya yo. Entonces me quedo aquí en Valencia y se acabó el tema, ¿sabes? Muy bien. Pues ahora también hay otra cuestión que... Ah, interesante. Que te pueden robar el celular. Y bueno, según las informaciones que nos han llegado...
Al parecer esta es la mejor venganza, ¿no? ¿Cómo castigar a quien no roba el celular? Dice, tú sabes que una vez robado nunca lo vas a recuperar. Que las compañías reemplazan el chip y no les importa si es robado.
Pero tú puedes, te puedes vengar. Todos los celulares que vienen con chip tienen un registro de serie que en ningún teléfono a nivel mundial se repite. El código IMEI, sí. Sí, tú lo sabías esto ya. Sí, porque cuando te venden el teléfono te dan la opción y te pone guarda este código IMEI por si algún día le roban, sí, sí.
Bueno, pues sigue leyendo tú. Ah, ¿no? Está, está. No, hombre, no. Vale. Bueno, las compañías lo tienen registrado y solo los dueños del aparato pueden acceder a este código. Bueno, yo no sabía que había que hacerlo con el asterisco 06. Bueno, supongo que cada compañía tendrá su sistema. No tengo ni idea. No sé, no sé. Apúntalo y guardalo en un lugar seguro. Claro, ¿qué pasa? Que muchas veces las cajas las tiramos.
Y en la caja sale el email, te sale el pin, te salen las claves, el PUC, ¿verdad que hay el SIM y el PUC? Pues igual, hay dos códigos y está el email también. Pero hay gente que no guarda las cajas y pasan años y a lo mejor ni te acuerdas dónde estaba este código o no te lo has guardado o lo que sea. Entonces, bueno, la manera es hacerlo así. Asterisco 06, asterisco... No, almohadilla, perdón. Almohadilla 06...
Y almohadilla. Bueno, el celular será bloqueado completamente aunque el ladrón cambie la tarjeta SIM o chip. No podrá ni siquiera encenderlo. Tú no lo vas a recuperar pero el ladrón habrá perdido tiempo. Bueno, pues pasábamos la voz.
Pasado. Muy bien. Bueno, entonces en este caso estamos tocando un poco el tema de los timos, los robos, etcétera, etcétera, ¿no? Que creo que es importante que todo el mundo lo sepa, ¿vale? Y ahora quisiera tocar un poco...
¿Qué pensamientos tienes cuando conversas con amistades de toda la vida y los ves que están envejeciendo contigo y tal? ¿Lo digo porque ahora dirás qué parida mental me vas a hacer? No, no, yo te lo digo. Yo les digo, estás muy viejo, tío. La vida ha castigado, ¿no? Estás muy calvo. Y me dicen, cuando me encuentro así, un compañero del colegio, de cuando éramos pequeños, y ellos me contestan siempre lo mismo, algunos. Pues tú estás igual.
Con ironía, evidentemente. Sí, ¿no? Pero yo no veo que estoy tan viejo como... Yo los veo muy viejos a ellos. Pero yo no me veo tan viejo como a ellos. Es como que nosotros nos queremos negar nuestra vejez, ¿no? No lo sé, no lo sé. ¿A ti no te pasa? Supongo que sí. Bueno, vamos a ver. Ahora, tú ya eres viejo, también hay que decirlo. No, joda, ya, más 70 años no son viejos. Pero eres más viejo que yo. Sí, sí, sí. Que tú ya con 70 te puedes ver más viejo, está claro. Pero me refiero que tú, si tú ves a un compañero tuyo con 70, yo estoy seguro que lo ves mucho más viejo que te ves a ti.
Sí, bueno, lo digo porque precisamente ayer estuve hablando con un amiguete mío de toda la vida, de los que, y me voy a confesar aquí, de cuando yo iba a la discoteca y nos copiábamos la cara con la gente y tal, ¿vale? Y entonces le digo la puta a Jiménez, estás de puta mala en cara, ¿eh? Porque él tiene mi misma edad, lo que pasa es que él también se ha jubilado mucho, está bien...
Se ha jubilado muy pronto también, él trabajaba en la derbi y él se conserva bastante bien. Y entonces yo no me veo viejo, pero tampoco lo veo viejo a él. Ah, bueno, eso está bien. Pero realmente pienso, coño, pero hemos envejecido, sí o sí.
¿Vale? Entonces, el pensamiento que tenía yo, coño, realmente estábamos hablando de los achaques que más o menos tiene cada uno de nosotros. Claro, él está funcional, más o menos está bien, no tiene muchos achaques de salud, pero de alguna manera...
El directo es el directo. No hay apulada. En teoría había bajado el volumen. Sí, bueno, no pasa nada. La bolsa ni sube ni baja porque tú la hayas parado. Entonces, claro, realmente te das cuenta de que tú estás envejeciendo.
Y todo aquello que tú podías hacer, yo estoy hablando en mi caso, ¿no? Lo que podía hacer yo hace 10, 15 años atrás con la cojera, evidentemente, ya de cada vez se me va reduciendo el tiempo. Precisamente porque me tengo que cuidar un poco más la salud y se me reduce el tiempo de vida.
activa, ¿no? A ti te pasa lo mismo porque he hablado también con dos compañeros míos en silla de rodas que también llevamos uno lleva ya 36 y yo llevo 33 años y el otro 36 y tal y también me decía claro la puta Pep que eso es una merda porque tengo que estar en la cama mucho más claro de lo que yo quisiera y tal yo además con mi tema respiratorio me agoto mucho más que antes y yo por las tardes casi todas las tardes me tumbo un rato me pongo mi oxígeno hago una siesta yo no hacía la siesta en mi vida ajá
Y tengo que descansar, es que no aguanto, todo el día de pie iba a decir, entre comillas. Tengo que descansar y aparte de estar en la silla de ruedas muchas horas, pues me agoto y como más mayor me echo, más necesito ese descanso. Y yo el día que soy más feliz, lo confieso aquí, es el día que miro y digo, hoy no tengo nada, tío, me voy a quedar en casa todo el día.
Ese es el día que soy más feliz, ahora mismo. Entonces, antes eras feliz haciendo actividades... No parando nunca. Y ahora te pasa igual que a mí. Estoy feliz cuando me quedo en casa, cuando no tengo ninguna obligación. Sí. Porque ahora... Si ahora realmente valoras el sábado y el domingo que no tienes que hacer nada. Es que yo el sábado y el domingo es cuando más tengo que hacer normalmente. Amigo. Yo tengo más libre, porque si tenemos bolos...
o tenemos charlas o tenemos cosas, acostumbran a ser sábados y domingos normalmente. Entonces es cuando peor tengo. A lo mejor entre semana lo tengo más libre. Por ejemplo, normalmente un lunes, yo un lunes para mí es el mejor día de la semana. La gente es el peor, ¿no? Para mí es el mejor. Porque los lunes no me pongo nada. No tengo ni que venir a la radio, ni tengo que hacer nada, ni tengo que ir a ensayar. Y lo ves los lunes...
estoy tranquilo en casa y soy feliz. Pero ya luego ya empecé, que si tengo que ir aquí, si tengo que ir allá, no sé qué... Esto ya te cuesta. Y ya me cuesta cada vez más, cada vez más, cada vez más. Antes que realmente lo que deseabas era salir de casa y tener... Es que la casa se me caía, a mí se me caía encima la casa. También tengo que decir que al vivir en un sitio más relajado, en el campo, que antes era un piso, pero da igual, porque cuando uno es más joven,
Tampoco quiere estar... Yo cuando era joven, joven, yo no hubiera vivido lo de vivo ahora. O sea, yo no podría aguantarlo. Estar ahí todo el día con árboles y tal. Yo lo que quería era marcha, animación, vida, ver gente... Gente social... Claro. Es una cuestión de épocas, de edad y de momentos de la vida. Sí, sí. Entonces, realmente, la época que estamos viviendo es la que nos corresponde, ¿no? Bueno, yo incluso a lo mejor hago más cosas de las que me corresponderían ya...
Pero, bueno, tampoco quiero quedarme sin hacer nada porque si no me voy a... Me quedaría todo el día en la cama y tampoco es plan. Vale, vale. Tampoco es plan. Entonces me tranquiliza... Sí, sí. Y yo tengo menos años que tú. O sea que te tienes que tranquilizar mucho más. Sí. Porque yo ya estoy así con 57, imagínate. Vale. Pero yo, sí, yo no noto mucho este último año...
A pesar de que estoy mejor de muchas cosas que no he... Bueno, toco madera, pero no he ingresado en dos años ni nada por mi tema de respiración y tal. A pesar de esto, es una situación ya de cansancio general. También teniendo en cuenta que nosotros...
Claro, yo llevo toda la vida lidiando con mi cuerpo. Sí, señor. Es mucho desgaste, ¿eh? Sí. Caminando con las manos, cuando no tenía fútbol, no tenía rampas, plega la silla manual, sube al coche. Yo, además, yo estaba tan loco que yo era socio del Club Athletic Mollet y me iba a correr a las pistas de atletismo, me subía a toda la avenida Rivoli, los que sois de Mollet ya lo sabéis,
Yo vivía en Camborrell y me cogía mi silla de manual, me subía toda la cuesta de la avenida Rivoli hasta la pista de atletismo y me metía ya a dar vueltas por la pista de atletismo, tío. Y creo que lo pienso ahora y digo, ¿pa' qué?
Ara, ¿qué hacía esto? Bueno, me sentía bien. Me gustaba moverme. Pero claro, ¿qué pasa? Artrosis, artritis, brazos hechos polvo, ¿y qué pasa? Silla de motor. Silla de motor, ¿qué significa? Engordar. Es que es así. Yo sabía que mejoraría la calidad de vida de salud, pero que me engordaría. Y lo sabía, porque el momento que coges la silla de motor, te engordas.
Porque es otro movimiento y muy diferente. Claro, te tienes que disciplinar en el tema de la comida. Claro, y a mí me gusta comer. Y a la enfutur. Y a la enfutur. Sí, sí, sí. En fin, Josep, ¿son qué, un minutito y medio? Sí, bueno. O sea, como siempre nos quedarán temas en el tintero. Ah, alguno por aquí y tal. Pero bueno, de todas formas... La semana que viene más.
Sí, ja nos dice el técnico de Chapamos. A la part tècnica i de so, Pep Casnovas i Nora... Nora, Nora, Nora, Nora. És igual, lo dejamos aquí. Vinga, fins la setmana que ve, company. Se m'oblidem. Fins aquí Barreres Fora, un programa de l'Associació de Persones amb Diversitat Funcional de Mollet i Comarca, a Dima.
Ràdio Mollet us ofereix a continuació les notícies en connexió amb la xarxa. Bona tarda, són les 6, us parla Mercè Rour.