logo

Galiza no Vallès

Programa fet per la Irmandade a Nosa Galiza de Mollet. Recull l'activitat de l'entitat i l'actualitat de Galícia i de la comunitat gallega a Catalunya. Programa fet per la Irmandade a Nosa Galiza de Mollet. Recull l'activitat de l'entitat i l'actualitat de Galícia i de la comunitat gallega a Catalunya.

Transcribed podcasts: 1
Time transcribed: 1h 0m 8s

Unknown channel type

This graph shows how many times the word ______ has been mentioned throughout the history of the program.

Esteu escoltant Ràdio Mollet.
Galiza, no vallés. Un programa de la Irmandad de Anosa Galiza de Mollet del Vallés. Galiza, no vallés. Una puerta abierta a la cultura y las costumbres del pueblo gallego. Galiza, no vallés. Un programa onde falado en galego.
Bós seran a todos, isto é Galiza, no valles, o programa de Irmandade a nosa Galiza. E como todos os martes de sete a oito dos seran, imos a escoitar música en galego e a falar tamén das actividades e das cousiñas que fan as nosas entidades galegas aquí no territorio.
Para que esto seixa posible, pues, teño aquí o meu carón, a Sergio Guardiño, facendo as tarefas de producción, e que en lles fala Eva María Pazos. Imos a comenzar esta edición de hoxe escuitando unha peza fermosísima, unha peza moi versionada, porque, pues, tamén fixo de la...
Uxía, e tamén esta Milladoiro, que tamén teñen no seu repertorio. Pero imos con una banda, con una formación que nun galega, chamase Coetus, una das primeras orquestas, imos, a ver, una orquesta de percusión ibérica. Fui fundada aquí en Barcelona en el 2008,
por diversos percusionistas e, bueno, fusionan a música tradicional na península con toques contemporáneos, utilizando instrumentos de percusión poco comunes xunto cas voces dos cantantes, ¿no?,
E, bueno, pues, se han consolidado, pues, como un referente da música de raíz tradicional. E, bueno, pues, hay que decir que teñen colaboraciones muy interesantes, como puede ser o de Eliseo Parra, que estuvo en esta orquesta hasta o 2000 dazaseis. E, también, por ejemplo, también pasaron por ELA, colaboró en algún momento Silvia Pérez Cruz o Judith Nidalman,
Entón, bueno, pois, si vos parece, imos a escoitar este alalar de Muxia por parte de cohetus.
Música
Bona nit.
A pedra funga balar. Eu funga balar a pedra. A pedra funga.
Eu fungo a balar a pedra Que esta no me dio do mar Que esta no me dio do mar Ai, la, la
Fins demà!
Música Música Música
Fins demà!
Que esto no me dio de amar. No hay bar que yo quererme. Ay, la, la, la. Ay, la, la, la. Ay, la, la. Ay, la, la.
Gràcies.
Bueno, a mi gusta me comenzar siempre con bastante brío, pero bueno, oxe, que non sei, creo que estábamos así como, pensé, bueno, imos con esta peza que es fermosísima, e bueno, pues poco a poco iremos collendo, pues, máis vidilla e máis marcha, e bueno, pues, haciendo, pues, eso...
Avisar-vos, como o pasado domingo estivemos de celebración, na homenaxe e a ofrenda floral de Rosalía de Castro, e onte lunes foi o día do seu nazamento, pois a verdadeira parte do programa estará dedicada a figura de Rosalía de Castro, porque a més és que é a poetisa...
Creu que més versionada i més musicada do repertorio i de la literatura galega. Tenim preparades cousines. Trouxen cançons o temas, poemes, millor dito, moi conecidos,
però alguns estan per els grans clàssics, com poden ser Amancio Prada o, per exemple, també, Carlos Núñez i Luz Casa, però també hi ha algun més desconhecido, alguna versió més desconhecida. Però, bueno, en tot cas, seguim, imos agora a escoltar l'Elía, l'Elía, bueno, que hi ha de dir delas, de presentarlas,
a un grup d'as més influyentes com o Pandereteiras, que foron fundades en 1989, una longa, longa, longa trajectòria por tots els escenaris do territori galego, por els territoris ibéricos, i mos a dir, e també por l'estrangeiro. E, bueno, són unes pioneres per recuperar la tradició oral das Pandereteiras i la música de raïc en Galicia. Un referent,
E imos con una peça tamén, pues eso, muy tradicional, a ritmo de Xota, en este caso, entonces era un alalea, ahora imos collendo velocidad de marcha, e imos con una Xota, en este caso, Xota de Zobra.
Canto más lindo pa'ele, más bonito me parece. Tabaco y sevilla no enchan de faltar, a muñece encara le iba a buscar. ¿Por qué se nos va y por qué se nos va y se hace en el cima o clarificar? Mientras no baila, bailaré. Mientras no baila, bailaré.
Bona nit.
El pinó como era verde, él me dejó cantar lloraba. Cabaco y perilla nunca han de faltar, a mujeres en cara de ir a buscar. ¿Por qué se nos va y por qué se nos va y se aceten encima o clarificar? Tienes los caballos rubios, teneditos por la cara.
Bona nit.
Pues, como podedes escoitar, era una xota muyto más animada e también muy curta. Seguimos también con otro grupo de pandereteiras, en este caso Sonyalma,
Fagos un poquiño de resumen. Elas son nadas en Bélxica, de padres galegos, e, bueno, pues, tamén moi conhecidas en Galicia. E, bueno, tamén te o levantan aos seus aniños xa por estos mundos e por estos escenarios.
Elas teñen repertorio propio. També gustanme moito porque teñen un punto de crítica i de social moi importante nas súas composicions. Elas están tamén a recoller cancions de folclore galego, pero non sé si é porque están máis longe da terra que as súas cancions, o seu repertorio propio
Teñen, pues, tamén ese tema social. E, bueno, pareceme moi interesante. Imos a escoitar unha peça que se chama Acarinando. E, bueno, xa me diré des que vos parece.
La la la la la la la
La, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la. Dos, un ano, dos, un ano, ¿dónde estará o meu corpo? O aquí, o na otro lado, o na sepultura morto. Ay, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la, la,
La-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-
Fins demà!
Està la jocita que siempre tuqués.
Fins demà!
Bona nit.
Una morena con gracia. Puede salir a la calle. Una blanca sin colores. No puede salir ni sale. No puede salir ni sale. Ailelelo, ailelelo.
Està la jotita que siempre tú qués. Està la jotita, ole, ole, ole, ole, ole, ole. Està la jotita que siempre tú qués.
Pues esto era Acarinando, o sexto corte do seu segundo disco, un disco chamado Marmuladas, que apareceu no 2002. E que, bueno, pues así como o primero deles, que chamabase Palabras de Arei, que tiña moito máis de pezas de recolleita e de música tradicional, neste segundo, e cando comenzan a...
A introducir, pues, el repertorio propio. E, bueno, pues, en este caso, este acarinando tiña un componente así como más contemporáneo, más moderno, e remataba, pues, con una típica xota, pues, de pandereteira, ¿no?,
Entón, bueno, pues podemos ver que este grupo que estábamos a decir, que teñen a súa origen en Bruselas, que son elas onde naceron en Bélsica, pues un ejemplo muy destacado de cómo a diáspora galega...
mantén viva a súa identidade cultural a través da música, que elevan a música tradicional galega a un contexto moito máis internacional, fusionando con elementos máis contemporáneos.
Bueno, pues deixamos as pandeleteiras de Yalma. E volvemos tamén, porque a escoitar, neste caso, a un grupo que xa está como sendo un pouquinho un clásico dentro do noso programa, porque, bueno, pareceme moi interesante a proposta de Aila. E, bueno...
Sí, estàbamos a escoitarnos a primera peça, un alalá, despois una xota, despois també este remate d'esta peça de llalma, que també era a otra xota. Agora imos a, quizás, o tempo, o ritmo que més asocia a la tradició musical galega, com és a muñeira.
A més a més, en este cas, és una muñeira bella que té una serie de característiques que fan un diferent de la que seria la muñeira nova. Ten uns toques diferents, és un copó un poquito sincopada, ten algunes diferents.
Bueno, pues, imos con Ailá y esta muñeira bella de barro.
Fins demà!
Fins demà!
Bona nit.
Bona nit.
Fins demà!
Pues esta peça, esta muñeira bella de barro, es una muñeira inspirada en una recolleita que se fixo en 1982 por Baldomero Iglesias e Xosé Luis Rivas, en la parroquia de Santa María do Barro, en el Concello Coruñés de Baña.
E, bueno, pues, estaba guardada en los arquivos de patrimonio oral de la identidad, y, bueno, pues, los miembros de esta banda decidieron rescatala y hacer, pues, a su versión. A mí parece muy flipante que un grupo que, no sé, el primer disco que aparece, pues eso, en el 2021, este disco de Ailá, con el mismo título...
tenia peces de esta calidade. És una muñeira bella. Había una parte importante de instrumentos de vento, pero, bueno, por debaixo... Digo por debaixo, porque estaba a escoitar as punteadas o os toques de pandereta...
E, bueno, pues, esa manera que ten de tocar a Muñeira Bella, que és o que estamos a decir, un poquíño diferente, e que, bueno, pues, que ese xeito de tocar, empuñado, copuño, conservase moitas zoas, de moitas zonas do país, especialmente na zona da Costa da Morte, na zona, pues, de Malpica, de Ponteceso, bueno, pues, tamén de Lache, tamén de Cabana. Entón, bueno, pues,
Interesante esta peza. Imos, pues, con un que también podria estar, que es dos que también gustan moito de recuperar pezas. Xa, como sempre, bueno, como xa escoitastes cando estive aquí con nos. Estábamos a falar de Xavier Díaz, que decía que ten un arquivo importante. A mí es que gustaría a mí tanto escoitar que eso que ten...
E, bueno, pues, imos con una peça que, si no un bo esquecida, creo que formaba parte do seu disco... ¿Noro? ¿Noro? ¿Noro? Si es que esto va a falar así como de memoria, ¿no? Entonces, bueno, pues...
E, bueno, pues, tamén unha peça moi interesante, con unha peça importante de un instrumento que despues falaremos un pouquinho de él. E, bueno, pues, si vos parece, imos con Xavier Díaz unha fala e un cantar.
Os meus oios a lloraré. Fixeron com a as notxan de cosa que os teus non fixeron, nin de seguro para ne. Cosa que os teus non fixeron, nin de seguro para ne.
Fins demà!
Fins demà!
La despedida lloró con rosas de carabeles, pues seguro de entender.
Fins demà!
A Deus venda a miña vida sempre no meu coração. Se alguna vez decidiràs regresar, que la miña porta aberta unha fala,
Eite de amaré, maisei, eite de amaré, maisei. No me perdas lo cariño, enoche perderei, alei. No, no marches, meu amor, a Deus venda miña vida sempre en meu corral.
Si alguna vez decides que la mía porta aberta una fara. Corazón, l'élárgale.
Fins demà!
Pues estábamos a escoitar a Xavier Díaz y a Sadufeiras dos Alitres en esta peza, unha fala e un cantar que pertenecen ao álbum Noró, que ten outro título, chamado Algunas músicas do Norte. E o que estábamos a decir de los instrumentos, aquí atopamos, por ejemplo, os aduces, os pandeiros, que esta peza que fue un dos concertos de Xavier Díaz...
Creu recordar que en moitos casos cambian os adufes, ponen os pandeiros estos de Peñaranda, que teñen unha manera diferente de tocar, son uns pandeiros desta localidade de Sanamanca,
Bueno, pues apóyanse no muslo, na perna, e a més a més, pues, con una mà, e con a outra, pues, se pica o aduce, o pandeiro, con un pao de madeira así pequeno, de uns 20 centímetros, máis o menos, non? Entón, bueno, pues, vai tocando a la parte de arriba, e dabaixo vai se movendo. E, bueno...
Tengo un poquiño especial este pandeiro. E, bueno, pues, tamén atabamos o acordeón diatónico, pero a mí o que me gustaba especialmente esta peza, porque escoitase moi ben, e ten un peso moi importante, un instrumento precioso, como é a zanfona. Este instrumento medieval, que, bueno, pues, para aquel que non saiba ben ben que és
Estamos a pensar, en la época medieval, què instrumento tocaban els cegos? Este instrumento que era com un violín plano, així que apoyaven també les pernes, que tenen una roda, que amb una màn vas donant la roda, que amb una màn vas donant la roda,
Tocando as cordas. Ese instrumento en esta canción ten un peso importante. Quería falarvos un poquinho de escoitar esta peça fermosíssima.
Bueno, pues, agora xa, imos tamén, cambiamos un poquito de estilo, porque imos a escoitar a Cristina Pato, que, bueno, pues, como sabe, desde unha das gaiteiras máis importantes do panorama galego, e, bueno, pues, ela ten, porque ela, cando comezou a na música, estivo en este grupo, en Mutenrochi, despues decidiu marchar, facer carrera en solitario, dedicarse a... dedicarse...
a Gaita, pero bueno, despois, cando retornou da súa, do seu primer viaje, o da seu primera experiencia americana, pues grabou un disco con Muten Rogi, que yo que se llamaba Sete, no, Sete non era, era otro.
Bueno, bueno, pues eso, que estivo a grabar con Mutenroji otras cançons e imos a escoitar una de las. Imos con una que tenga un título así como moi... que non he galego, chamase Back Alamer, e bueno, pues imos con Cristina Pato e Mutenroji.
Gràcies.
Bona nit.
Fins demà!
Fins demà!
Pues esto es el más cañero que imos a escoltar en el programa de hoxe. Bueno, ainda quedan 20, más o menos, uns 20 minutos, pero serán xa una cuciña más calmada, porque, como estaba a decir anteriormente, imos a dedicar esta parte, estos minutos que quedan por toda...
a figura de Rosalía de Castro. O pasado domingo estivemos facendo a homenaxe a ofrenda floral en a Plaza Padrón, ao seu busto, con a corporación, un acto sincero, pero moi emotivo.
Bueno, pues escoitando esos poemas por parte en voz dos dos compañeros del grupo de teatro, e también, pues, unhas pezas de música tradicional por parte de la banda de gaitas, ¿no?
Entón, bueno, pues, ¿por qué escoller estas datas para facerle a ofrenda floral a Rosalía? Pues porque Rosalía, María Rosalía Rita de Castro, naceu día 23 de febreiro de 1837 en una pequena...
i en una casa de Camiño Novo, que daquela pertenecía al Concello de Concho, que agora Concho está asimilado por Santiago de Compostela. Era filla de María Teresa de la Cruz de Castro, que era una senyora de una ficaltía rural Pontevedresa. També una cosa que sempre pesó molt, era filla de un sacerdote, de José Martín Viojo,
Bueno, pues, ¿qué decir de Rosalía? Pues que fue una poetisa y una novelista española que escribió tanto en galego como en castellán, que es considerada entre las grandes poetas de la literatura española del século XIX,
Xunto con Eduardo Pondal e Curros Enríquez serían un triomberato, por decirlo de alguna manera, que serían as figuras máis emblemáticas do que é coñecido como resurdimento galego. E de os tres podemos decir que é o icono popular galego máis coñecido.
Non sé, a súa imaxe corre por bolsas, corre por xapas, por camisetas, por... Bueno, si vas a... Si estás en Santiago, pues podes... A súa imaxe está omnipresente en todos, en cada uno de los... de recordos que podes levar para casa, ¿no? Entón, bueno, pues...
També decir, pues, eso, que, por ejemplo, también estamos a falar de que como figura emblemática do risordimento galego, también xunto con otro gran poeta, en este caso, xunto con Gustavo Adolfo Béquer, pues, está considerado como precursores da poesía española moderna. Entón, bueno, pues...
Ella també, que estàvem a dir, escribia en galego i escribia en castellà. Escribir en castellà i fer literatura, fer poesia en castellà, era la llengua més utilitzada, la llengua més de prestigio. Ella decidiu també escribir en galego i fixi
doulle moita importancia, e fixo que se valorara moito a lingua, e, bueno, pues, eso, pues, hai que recoñecerselo, e, bueno, pues, en unha das primeras figuras en facelo, e, bueno, pues, está moi ben. Ela...
és coneixida sobretot per els galegos, tenim com quatre, cinc o sis poemes de Rosalía que són com molt... que estan molt presentes i que quasi tots saben alguna part deles. Per què? Perquè són...
Poemas que se han musicado, que se han, y que fixerense, muy famosos. Imos a escoltar uno de esos poemas que, si no es que ahora mismo, no quiero decir el título, porque no es el poemario donde aparece, porque seguro que me equivoco. Después voy a buscarlo, que quede fatal como bibliotecaria, pero eso que pasa...
E, bueno, és unha peça que té moltes versiones, però eu troxen hoxe para escoitar unha de Luis Emilio Batallán xunto con Pablo Milanes, que padeceme també fermosíssima. Era por non escoitar a versión de Amancio Prada, que també és lo més, però para Amancio...
deixarem-lo para més adiante. Imos con este Adiós Ríos e Adiós Fontes nas verbas de Rosalía e na música de Luis Emilio Batallán e de Pablo Milanes.
Adiós, Ríos.
Adiós fontes. Adiós regatos pequeños. Adiós vistados me uso yo. No sé cantar
Nos veremos.
Fins demà!
Deixó a veiga por lo mal, deixó en fin canto de inquietud que empoidera no deixar.
Adiós también, queridinha. Adiós por siempre, quizás. Digo, che, está Dios llorando. Vente a periña, mamá.
Fins demà!
Adiós, ríos, adiós, fontes. Adiós, regatos pequeños. Adiós, vistados, mis hoyos. Nos decandó
Fermosíssima. A mí gustame molt resaltar, saliñar, a parte de Rosaria como una pionera del feminismo español, destacando a súa defensa da independència, da libertade, da igualdade das mulleres nun contexto moi adverso, como podia ser o século XIX. Durante a súa obra,
la defensa critica la opresión social i matrimonial, dan molta visibilització a la muller galega que queda en la casa cando el seu marido marcha, per exemple, cara a las Américas para emigrar, la queda allí facendo fillos, ca terra, ca casa...
Esto, pues, es muy importante, está muy presente en su obra. Rosalía de Castro da para tres, cuatro, cinco o seis programas de radio. Bueno, pues, no tenemos mucho más espacio. Como ya falen del, pues, ímos a recoller a Mancio Prada, una de sus peces más conocidas, pues, versionando Campanas de Bastavales.
Campanas de bastabales, cando vos oyó tocar morrones desouidats.
Cando vos sollo tocar campaniñas, campaniñas, cando vos sollo tocar campaniñas, campaniñas, sin querer torno a chorar. Cando de longe vos sollo penso que por min chamades, cando de longe vos sollo penso que por min chamades se las entrañas me doy.
Fins demà!
No me robaron traidores, hay unos amores toliños, somos toliños amores.
Cos'amores se afugiron, as oídades vinieron. Cos'amores se afugiron, as oídades vinieron de pena me consumirlo.
Campanas devastades, cando vos ollo tocar, morro medes oídades.
Bueno, pues, xa estamos a rematar a noso programa de hoxe. Deixo vos con una maravilla. Si xa era fermosa esta peza, cantada, pues, por un coro, por una coral, como para la que foi escrita, foi musicada, xa, na voz, cando xuntanse dos xenes, como poden ser Carlos Núñez y Luz Casal, pues, xa, es sublime.
Deixo vos con negra sombra de parte de miña, de meu compañero, de Sergio Guardiño e da miña propia. Deseixar vos que pasedes moi boa semana. Embrazamos a que vindeiro martes estedes todos aquí para escoitar una nova edición de nuestro programa. E bueno, pues eso. Deixo vos disfrutando desta negra sombra que teñades moi boa noite e unha fuerte aperta a todos.
Canto penso que te fuches Negra sombra que me sombras O pedos meus cabezales Tornas facéndome mofar
Cando más inoquesina, no mesmo sol tema mostras. Y eres esa estrela que brilla y eres o vento que soa.
Si cantan, es ti que cantas. Si lloran, es ti que lloras. Y eso murmuró por río. Y esa noche y esa olor. En todo está.
i és tot.
¿Conoces el restaurante Fresh House de Mollet? Oferta variada de brunch, hamburguesas y platos creativos. Cocina abierta de 10 de la mañana a 12 de la noche de martes a domingo. Fresh House en la calle Alsem Clave 19 de Mollet del Vallès. Combinamos calidad y modernidad. Consulta nuestra carta en Instagram. Vive una experiencia diferente en Fresh House Mollet.
Barreres fora, un programa on les persones amb diversitat funcional prenen veu amb Adimo, l'associació de discapacitat físics i sensorials de Mollet i Comarca. Barreres fora, cada dimecres a les 5 de la tarda a Ràdio Mollet. I si vols escoltar-ho una altra vegada, t'esperem el diumenge a la 1 de la tarda. Esteu escoltant Ràdio Mollet.