logo

Galiza no Vallès

Programa fet per la Irmandade a Nosa Galiza de Mollet. Recull l'activitat de l'entitat i l'actualitat de Galícia i de la comunitat gallega a Catalunya. Programa fet per la Irmandade a Nosa Galiza de Mollet. Recull l'activitat de l'entitat i l'actualitat de Galícia i de la comunitat gallega a Catalunya.

Transcribed podcasts: 3
Time transcribed: 2h 59m 31s

Unknown channel type

This graph shows how many times the word ______ has been mentioned throughout the history of the program.

Un programa onde falado en galego.
Vos serán a todos, isto é Galiza Nova Allés, o programa de hermandade a nosa Galiza. Como todos, os martes de sete a oito dos serán. Imos a escoitar un pouquinho de música e tamén a falar de diversas actividades que vanse a facer nos vindeiros días na nosa entidad. Con todo isto de que comezamos...
Estrenamos mes, comenzamos con mes de marzo, pues también está todo dedicado a este mes a muller, entonces hay actividades que hacer y bueno, pues falaremos un poquillo de las...
Però, mentre començamos, estava agora, non esquecim, para que hoxe seja posible, como sempre, facer o programa, ten aquí o meu carón, a Sergio Guardiño, facendo as tarefas de producción, e que en lles fala Eva María Pazos.
Imos a començar, com sempre, con molta música. En este caso, con Luar Nalubre, unha peça que chamase Britonia.
Bona nit.
Bona nit.
Fins demà!
Fins demà!
Pues este tema, Britonia, é a segunda peza do álbum Camiños da Fin da Terra, que foi publicado no 2007 por esta banda tan reconocible en esta peza, como é Luar na Lubre. Este traballo, este Camiños da Fin da Terra, era o noveno álbum de estudio da banda,
En ells explora a mística dos senderos que conducen a Fisterra. Entón, bueno, pois, centra-se moito na espiritualidade, la historia, en a paisaxe das rutas que van cara a costa da morte, no?
En esta canción, esta canción llamada Britonia, alude a la antigua sede episcopal establecida por los bretones que emigraron a Galicia en los séculos V-VI, asentándose principalmente en la zona de Mondoñedo, que bueno, que después...
Os bispos, pues, tiberon... Bueno, el Mondoñedo ten sede episcopal e ainda mantén. E, bueno, pues, estamos a falar, pues, de eso, ¿no?, de estos aires celtas que trouxeron estos obispos bretons a cara, pues, a terra de Mondoñedo.
Bueno, pues seguimos y en este caso... Uy, perdón. Imos con... Cambiamos de estilo. E agora imos a recuperar a uns dos grandes cantantes dos anos 70. Foi un fenómeno musical. E bueno, pues...
Estamos a falar de Andrés Lapique do Barro, máis conecido como Andrés do Barro, que foi un cantautor galego. Pois, hasta 2019, foi o único cantante que alcanzou o número uno en España con unha canción escrita noutra lengua española, que non fora castelar.
Estamos a falar de un tema que chamabase O Tren. Agora no imos coa escoitar este O Tren, que todos, máis o menos, cantamos alguna vez, indo no noso coche, Camiño para o Povo, Camiño para Galicia, pero imos con unha peça moito máis sentimental, e chamase Para que falar de amor.
Falar de amor, créate d'orar. Trate sentir en mi pertín y castas más las niñas y vicarte como ceo, vica o mar. Trate de querer, no ven, trate de decir. O moito ledo que me faxe, así canto na loite, o chego xenta a ti.
Bon, amor, no importa xò que din, pra toda xente, amor, morreu xa ovin. En todo vou facer desta canción, que seja somente xa pra ti. O amor pra parvos xa picou, pero xiquero logo sei que parvos son. En todo vou morrer do meu amor, levándote per tiña do meu cor.
Bona nit. Bona nit.
Amor, no importa si el que din, para toda la gente amor morreu e xa ovi. Entón no volto a ser de esta canción, que seixa somente es pra ti. Amor, pra parvo xa explicó, pero xa que era logo sei que parvo xa. Tocó i d'oque i morreu de l'amor, de l'amor que volvi al meu cor.
Tenho que decir que para mí esta peça era totalmente desconhecida de Andrés do Barro, porque, pues, eso, saindo, pues, do tren e, quizás, también, de ese corpiño xeitoso, non do para máis. E, bueno, a tope me parece muy interesante. Digo, pues, veña, esta ten que ir na lista deste martes. Bueno, pues...
Ivos a seguir. També, és que eston... Así, veña, agora deixamos a Andrés do Barro e imos a escoitar a voz de Guadi Galego. É unha peça, en este caso, sí que moi conhecida, un dos seus grandes éxitos, unha das suas cançons máis conhecidas, porque imos a escoitar ese Matriarcas.
Comenzan as historias con homes encumados, rematan sempre todas con mulleres que os salvaron, da morte do intelecto, de insectos que os picaron, de turbias lendas bellas que non queren.
Nos alitadoras, nos conquistadoras,
En brillantes activistas da vida coctilla. En os que resistimos a séculos de forza. En osas matriarcas do país d'un tal breu.
Fins demà!
Los conquistadores, brillantes activistas, la vida fortía. Menos que resistimos a séculos de fortas, penosas matíacas.
Gràcies.
En els que desistim, a ser colors de fornà. En els que desistim, a ser colors de fornà. En els que desistim, a ser colors de fornà. En els que desistim, a ser colors de fornà. En els que desistim.
Pues sí, estaba diciendo, sí, sí, volvemos, volvemos. Estábamos escritando a voz de Guadi Galego, e bueno, pues agora imos tamén con outro grande e moi conhecido
El té una discografia i una evolució dins dels anys 70 i no deixo de gravar. Estamos a parlar de Luis Emilio Batallán, el compositor, músico, cantautor i també hi ha de dir que és mèdico.
També, això és important. També Luis Emilio Batañan està molt relacionat. Estan dos finals dels anys 70, principios dels 80...
E, bueno, pues, tamén, como estábamos a decir con Andrés do Barro, o seu primer, en este caso, el de Luis Emilio Batallán, o primer LP de Luis Emilio Batallán, que chamabase Ahí vengo mayo, convertirse en o disco máis vendido en galego.
Alcanzó medio millón de ventas, claro, medio millón de ventas, no a finales dos setenta ten moito valor. El ha versionado Álvaro Cunqueiro, ha versionado a Cúrrex Enríquez, Lucio Emilio Ferreiro, Ramón Cabanillas...
A Rosalía de Castro, quizás do máis conhecido, porque él visitou, perdón, él versionou, musicou este famoso poema de Álvaro Conqueiro, no Niño Novo do Vento.
més coneixida per o restos dos mortals, que em poidera namorala, lembrades que sempre explicó, sin permiso de o do senyor Cunqueiro. E, bueno, fixou un éxito desta canción, do poema de Álvaro Cunqueiro. E, bueno, pues, imos agora a escoitar unha cousiña máis contemporánea, porque imos con unha peza que chamase Agardarei.
No importa. No importa.
Agardaré polo albo d'un novo dia. Teño lobos, teño sombras, teño a sor de fugiria. Non importa, agardaré
Bona nit. Bona nit. Bona nit.
La, la, la, la, la, la...
Està mudo re i signor que otrora
No importa, agardaré por lo albor un nuevo día. No importa, agardaré por lo albor un nuevo día. Que está conmigo a esperanza
No importa. Agardaré por lo albor de un nuevo día. La, la, la.
La, la, la...
Pues esta peça, Gardareig, de Luis Emilio Batallán, forma parte de este primer disco, llamado Ahí vengo mayo, que apareció en 1975. Bueno, pues hay que decir eso, que él atopó un espacio destacado como tercera vía, podemos decirlo así de alguna manera, entre a música galega,
en la música galega entre la canción política y la protesta que podíamos escoltar en voces ceibes o en otros grupos como Fuxan os Ventos.
a música popular i discotequera de Andrés do Barro. Entón, pues, él tiña entre as dues proxectos, pues, una falca que, bueno, pues, gustó moito. E, bueno, pues, tivo aquí, sí. O que agora se dice o seu nicho de mercado. Bueno, pues...
Agora imos dende una peça de 1975 a unha estrella, porque imos a escoitar a Uxia Muiño. Uxia Muiña que ten un disco novo, chamado Amfibia, por veces,
donde la compone, donde mestura a tradición argentina cagalaica mediante usos de panderetas, aixadas, os aturuxos. També en este repertorio incluí una interpretación libre de un fado portugués adaptado a galego, un pasodoble sobre a vida amorosa acompañada por una banda de música,
Ten, com sempre, a súas excursiones dos jazz que faeno tan ben. E, bueno, cançons originais máis introspectivas. Imos a escoitar a canción que da título a este novo álbum, a este Amfibia por veces, na fermosa voz de Uxía, ay, Uxía, no, de Antía Muño.
Fins demà!
Fins demà!
Fins demà!
Fins demà!
Fins demà!
Pues era a fermosa voz de Antía Muño, este seu novo traballo, esta anfibia a veces. E bueno, pues agora imos a dar paso a un compañero, a Paco Niebla, y porque no expliquei, porque no estaba...
però ell va ser una de les parts importants de la activitat que imos a fer el 27 de març amb motiu de homenatge a muller, a nosa entitat. Primer de tot, benvido, Paco.
Hola, boa noite, boa tarde. Muy bo serán, Paco. Primero de todo, voxe a presentar, quizás para aqueles que estaban a escoltar a radio en Mollet, quizás o teu nome soa moito,
Paco Niebla, un periodista que estivo en esta casa, en Radio Mollet, en els seus inicios, formo parte del elenco de periodistas de esta casa. Despois, pasou por la Agencia EFE, estivo de diferents traballos en el món de la comunicació.
Bueno, pues agora está a presentar un disco. Hay un disco, no. Un disco, no. Es que esto con los discos, no. Un libro. En este caso, un libro que llámase La Protestante, Ojos Azules, Corazón Rojo. Paco, hablanos un poquito de...
de cómo nace esta historia y cómo surgió. Explícanos un poquito. Disculpas por no falar gálego muy bien. Yo hablaré castellano. Yo entiendo, o puedes hablar gálego tranquilamente. Este libro es una promesa que le hice a mi padre.
Antes de que muriera. Cuando cumplió 70 años, le regalamos a mi padre una fotografía que tenía, la única que tenía de él en brazos de su abuelo. Entonces mi padre se emocionó mucho, empezó a llorar. Nunca me habíamos visto llorar a mi padre. Entonces dijimos, uy, aquí pasa algo. ¿Qué pasa, papá? Nos dijo, es que me gustaría saber dónde están enterrados mis padres para poderles llevar flores.
Ahí descubrimos que mi padre había escondido toda su vida. Él sabía que habían matado a sus padres durante la Guerra Civil porque eran republicanos, pero no sabía los detalles de cómo había sido ni dónde estaban enterrados. Y ahí descubrimos que tenía esa herida interna y, como coincidía, en el año 2002, cuando empezaban a surgir los primeros grupos de investigación de memoria histórica,
Pues le dije, mira, nos vamos a poner en contacto con la memoria histórica, con los que están trabajando en este tema en Vigo, porque eran de Vigo mis abuelos, y a ver qué averiguamos. Y ahí empezó mi investigación en el año 2002, que la culminé en el 2024. Fueron 22 años recabando información a ratos, durante las vacaciones, en mis viajes a Galicia, mucho trabajo por internet, por teléfono...
Y de ahí surgió este libro.
Este libro que hablas de la azarosa vida de Ángeles Iglesias Rebollar, de tu abuela paterna y también de su marido, José Niebla García, que fueron asesinados, fueron fusilados durante la Guerra Civil. Es un título muy potente esto de la protestante y que representan un poco esos ojos azules y ese corazón rojo.
Bueno, pues porque mi abuela tenía los ojos azules y el corazón lo tenía rojo como todo el mundo, pero viene a significar que ella era muy izquierda, era republicana, era comunista, era feminista, sufragista, tenía todos los números para que los franquistas, cuando triunfó el golpe de Estado en Vigo, pues la calificaran de enemiga del régimen.
Mis abuelos vivían en el barrio de Teix. Para los que conozcan, Vigo es un barrio que está al lado de La Ría, junto al Monte de la Guía y en la zona norte de Vigo, digamos. Y entonces, cuando triunfó el golpe allí, los militares se hicieron con el poder en Teix, el barrio de Teix, que es un barrio muy combativo, muy de izquierdas, muy obrero.
Montó una red ciudadana de ayuda a los fuchidos. Los fuchidos eran los que huían de Franco. Y mis abuelos alojaban, escondían en su casa, sobre todo a sindicalistas, que eran buscados por la Guardia Civil. Hasta que el 14 de abril de 1937 el carnicero del barrio les delató. Y por la noche fueron rodeando la casa...
Mi abuela logró sacar a sus dos hijos, mi padre y su hermano, los llevó a casa de una vecina. Estaba embarazada de siete meses, del tercer hijo. Entraron los falangistas y la Guardia Civil, registraron la casa, vieron que había tres fugidos escondidos en el sótano, eran dos dirigentes de la CNT y un pobre militante de UGT que era perseguido por sus vecinos falangistas.
Estos lograron escaparse, los tres fushidos, pero entonces cogieron a mis abuelos, los subieron al monte de la guía, allí violaron a mi abuela y luego los mataron. Todo este suceso lo presenciaron los vecinos por la noche, los cuerpos los dejaron abandonados ahí en el monte de la guía, por la mañana subieron los vecinos a ver qué había pasado y encontraron los cuerpos y comprobaron la barbaridad
que habían cometido la barbarie que habían hecho aquellos desalmados. Me comentabas en una de estas conversaciones que hemos tenido durante estas últimas semanas que habías podido... Antes comentabas que habías hecho mucha investigación retrospectiva a través de documentación, tanto en archivos como por Internet, pero que afortunadamente también habías podido hablar...
con personas que habían conocido a tus abuelos y ellos habían explicado cosas sobre ellos. Entonces, ¿qué valor tiene o qué significa para ti haber estado en contacto con estas personas que vieron y que habían vivido con tus abuelos? Primero, mucha emoción. Saber en primera persona...
de personas que quedan amigos, de mis abuelos. En concreto conocimos al hijo de la mejor amiga de mi abuela, que ya falleció. Ese es el problema, que muchos de los que vivieron aquella situación, aunque solo han pasado 90 años desde ese asesinato, pues ya nos han dejado muchos de ellos.
Conocimos al hijo de Lucía, uno de los personajes que sale en el libro, que era la mejor amiga que tenía antes mi abuela, y su hijo nos recordaba las conversaciones que oyó a mi abuela y a su madre mientras cosían, mientras tomaban café por las tardes, cómo hablaban de política, de la situación que se vivía en vivo en aquel tiempo. Fue muy emocionante. En el último viaje que hice a Galicia también conocí
al hijo de una señora que todavía vive, que tiene 98 años, y que fue una de las que subió al Monte de la Guía cuando tenía 8 años y vio los cadáveres de mis abuelos. Y esa señora lo ha ido explicando a sus hijos, a sus nietos, y sus nietos lo tienen presente. Y su nieto me describía, mira, mi abuela siempre me ha explicado que lo vio así, lo pasó así, pasó así... Pero todo esto me ha servido para contrastarlo con la versión oficial de los hechos.
porque hay una versión oficial de los datos que encontré en el archivo militar del Ferrol, en el que salen las declaraciones de las trece personas que participaron en el asesinato, violación, tortura de mis abuelos, con nombres y apellidos en las que justifican porque les mataron, intentando justificar que habían intentado huir por la montaña, cuando en realidad los vecinos vieron cómo se los llevaban esposados hacia la montaña y era imposible que una mujer embarazada de siete meses como estaba mi abuela...
pudiera salir corriendo, además en medio del barro, porque había llovido dos días anteriores. Todos estos testimonios que he conseguido recabar en el barrio de Teix, donde la Asociación de Vecinos siempre ha conservado la memoria de mis abuelos, e incluso en el año 2008 les dedicó un monolito en el lugar donde les mataron,
pues me ha servido para contestar la versión oficial y a partir de ahí un poco dibujar cómo creo que sucedieron los hechos de verdad. Pues claro, esto son hechos verídicos, no es una novela de ficción basada en, sino son los hechos realmente, tú como periodista, lo que has encontrado y lo que has podido obtener y la versión periodística de este hecho.
A ver, hay una cosa que así, yo ahora que he estado mirando algunos artículos que te han estado haciendo durante estos días de presentación, y hay una cosa que me ha sorprendido mucho, porque ¿dónde hiciste tú la mili? Uy, esta es otra de las casualidades, de las muchas casualidades que recojo también en el libro. Yo me tocó hacer la mili en la marina, hice la instrucción en Cartagena,
Y en Cartagena me destinaron a Vigo, a la ETA. Para los que conozcan Vigo, la ETA es la antigua base naval de ríos que está en la ría, también en la zona norte, en el barrio de Teix, y justo al lado del Monte de la Guía. ¿Y cuántas veces pasaste por delante de tu casa familiar sin saberlo? Claro, muchísimas veces. Yo hacía las guardias en una garita que estaba en el Monte de la Guía, que los marineros le llamamos Heidi,
Hacía mucho frío, recuerdo que teníamos mucho frío y además temblábamos también de miedo, porque era la época en la que estaba más activo el FRAP, el Grapo y ETA. Y yo no sabía en aquella época, yo tenía 18 o 19 años, en 500 metros donde yo estaba haciendo la guardia, habían asesinado a mis abuelos. Y cuando salía de permiso pasaba por delante de la casa de mis abuelos, en la calle San Jorge Badía. Yo no sabía que era la casa de mis abuelos, claro.
Hasta que no lo supe, pues casi 40 años después, claro. Imagínate. Porque claro, también yo supongo que debe ser... Ahora esto ya es un tema también bastante personal, ¿no? Pero tú sabes que en tu casa tu padre nunca había, como has comentado, hasta su aniversario...
Cuando cumplió 70 años no se decidió hablar libremente o explicar qué es lo que había pasado. ¿Cómo se vive eso en una casa? Ese silencio de que no sabemos qué ha pasado a los abuelos y qué es lo que ha podido ocurrirles. ¿Cómo se vive eso? Pues yo creo que...
Ha pasado en muchas familias en España, seguro. Sí, eso también. Hay muchas historias terribles de la guerra que se han quedado enterradas con quienes la vivieron porque nunca las explicaron. No las explicaban, supongo que por supervivencia y para higiene mental, lo arrinconaban en su memoria y no querían recordar tanto sufrimiento. Y a mi padre le crió la hermana mayor de mi abuela, Maruja,
que está enterrada aquí en el cementerio de Mollet. Maruja vivió con nosotros hasta los 102 años, falleció con 102 años, y ella, que conocía todos los hechos, nunca explicó nada tampoco. Tampoco le explicaba nada a mi padre. No quería que sufriera. Por lo tanto, no le transmitió ese dolor que ella llevaba, no le transmitió todo lo que sucedió,
Ya te digo que mi padre sabía muy pocas cosas, aunque en los últimos años me ayudó en la investigación antes de que falleciera y cuando murió sí que sabía todo lo que le había pasado a sus padres, porque en el 2009 el Ayuntamiento de Vigo le dedicó una calle a mi abuela y él asistió a la inauguración y allí conoció también a personas que habían conocido a mi abuela y le explicaron más cosas. Pero esto lo han vivido, ya te digo, en la familia...
Y sobre todo yo creo que mi padre tampoco no quiso nunca trasladarnos ese sufrimiento que llevaba dentro para no transmitir nada de venganza, nada de rencor, nada de que nos pudiéramos sentir mal. Por eso en el libro no ha escrito ninguno de los nombres de los asesinos. He decidido obviarlos absolutamente porque no serviría de nada. El libro no busca ni venganza, ni denunciar.
Nada, es un daño irreparable y no tienen ninguna culpa de ello los descendientes de los asesinos, que seguramente tampoco saben nada de lo que hicieron sus antepasados. Pero es justo que han tenido que pasar dos generaciones para que sepamos la verdad y nos atrevamos a explicarla. Y es muy importante que se haga ahora, en un momento en que están surgiendo discursos de odio, y se está como...
un poco blanqueando el franquismo, haciendo banalización de la violencia, hay como discursos prebélicos. Yo creo que es muy importante que se conozca lo que sucedió.
Sí, porque es lo que te iba a preguntar yo ahora. ¿Qué paralelismos o qué encuentras entre ese momento histórico y la actualidad? Me comentabas también que, por ejemplo, te habían llamado de institutos para hablar delante de los jóvenes sobre este hecho. Eso creo que ayuda mucho a lo que tú comentabas, a quitar esta máscara de blanqueamiento que parece que se ha hecho...
del franquismo y de la guerra civil y que los jóvenes de ahora descubran realmente lo que significa una guerra civil y un franquismo y estas manifestaciones de odio que se están viendo últimamente desde la ultraderecha.
Entonces, la verdad es que es un tema que actualmente estos días está muy presente, para bien y para mal, y el libro ofrece una mirada muy interesante sobre todo este periodo. Ahora sí, es que estaba...
¿Tú habías hecho y habías escrito alguna otra cosa, pero a nivel de ficción y a nivel de poesía, qué ha significado hacer este ensayo, vamos a decirlo, sobre estos hechos? ¿Qué diferencia ha sido catártico? ¿Cómo ha sido el hecho de escribir este libro? Pues mira, si lo tuviera que decir en dos palabras...
Creo que ha sido un alivio doloroso. Me he quedado aliviado, pero dolorido. Ha sido como reabrir una herida familiar que estaba cerrada, pero para abrirla, para desinfectarla y que cure mejor, yo creo. Y ha sido, sobre todo para mí, ha supuesto descubrir a mis abuelos. Cuando acabé la investigación, digo, ¿y ahora esto cómo lo explico? ¿Cómo voy a explicar? Es un hecho muy potente, el estudio es muy potente.
Además, descubrí muchas cosas de la infancia y la juventud de mi abuela. Eso me ha permitido escribir toda su historia, su corta historia, porque murió con 26 años, la mataron solo con 26 años. Y entonces me planteé, ¿y ahora que esto cómo lo escribo? ¿Lo escribo una novela? ¿Escribo un ensayo? ¿Hago un reportaje periodístico? Bueno, me acordé que en los años 80, cuando estudiaba en la facultad, nos enseñaron esto del nuevo periodismo, que había...
había puesto de moda a Gabriel García Márquez y dije, pues mira, voy a hacer un reportaje, pero le voy a añadir literatura y le voy a poner voz a los personajes. Los personajes van a hablar y a través de sus diálogos no solo yo me meteré en la novela, sino que transmitiré cómo pensaban, cuál era su ideología, qué preocupaciones tenían, cómo vivían los hechos de la época...
Me he documentado muchísimo sobre todo lo que sucedió en Vigo y toda su comarca durante aquellos días previos de la Guerra Civil, durante todo el primer tercio del siglo, desde 1911 que nació mi abuela hasta que falleció en 1937. Me he aprendido la historia de Vigo en memoria en aquellos años, todo lo que sucedió.
Algunos de los hechos los voy volcando en la novela y ellos van viviendo sus hechos y yo con ellos. Por lo cual la novela para mí ha sido convivir con mis abuelos, que aunque no los he conocido físicamente, mientras escribía estaba con ellos y lloraba con ellos y me abrazaba a ellos. Y ha sido como conocerlos de nuevo. Para mí ha significado eso.
Bueno, pues comentar que todo esto viene porque es lo que comentábamos antes, ¿no? El sábado a partir de las cinco y media de la tarde en nuestra entidad, pues haremos el homenaje a la mujer y uno de los... Bueno, pues Paco nos ofrecerá una conferencia donde explicará este libro, donde presentará este libro, explicará esta historia...
Y donde después, al finalizar, pues también habrá, como todos nuestros actos, habrá una parte más festiva, la primera parte más seria y la segunda más festiva, con actuaciones musicales y todo esto. Y bueno, pues ese es nuestro homenaje este año a la mujer.
Entonces, si queréis saber más, os invito, os emplazo a que el sábado, día 7 de marzo, a las 5 y media, estéis todos en nuestra entidad para escuchar las palabras de Paco Niebla. Paco... Agradezco mucho esta invitación, además porque se habla muy poco de las mujeres en las guerras y de las víctimas de las guerras que son mujeres, que sufren violaciones, que sufren...
vejaciones y todo tipo de agravios y se habla, siempre las guerras las escriben los hombres y las protagonizan los hombres y luego se habla de los generales y de los políticos que estaban durante la guerra pero nunca de las mujeres
Y por eso es importante que se conozca que también hubo muchas víctimas mujeres. Bueno, pues muchísimas gracias por estar hoy aquí en nuestro programa. Nos vemos el sábado. Seguiremos hablando sobre Ángela Iglesias Rebollar y también sobre José Níola García. Y bueno, pues graciñas por estar aquí connos con nuestro programa. Vémonos eso. Hasta obindeiro sábado. Gracias, Paco. Hasta sábado. Una aperta grande.
Pues, como estábamos a decir, esta e actividad que imos a facer en torno al día 8 de marzo, día de conmemoración de la muller, e a nosa homenaxe a muller dins de nosa entidades,
con esta presentación, con esta conferencia a cargo de Paco Niebla y a presentación de este libro llamado La protestante, Ojos azules, corazón rojo, que habla sobre ángeles Iglesias Rebollar, que foi un comunista, protestante, feminista, galeguista, sufragista e pacifista, que soñeu con un mundo mellor e que xunto a que o seu marido pagaron por as súas vidas
do anhelo de libertad, de paz, de igualdad e de prosperidad nun dos episodios máis trágicos e máis crueles da guerra civil na comarca e na cidade de Vigo. Bueno, pues, o sábado estaremos con Paco e falaremos de esto e de moitas máis cosinhas. E agora...
Imos a seguir con el programa. Imos con el grupo Alana, con el grupo de música folk, a escoltar esta peça llamada Liñares.
A ver, rapaces, vide que se nos fai tarde pa brendar. Veña. Oia, bo, ¿cando nos va a falar la moza que nos comentaches el otro día? ¿E què crees de saber dela? Era guapa. Hay una canción que me recorda molt a ella. Si crees, bo la voy a cantar.
Una niña de tierra de moros ha venido a España con cadenas de oro. Cada vez que la niña bailaba, las cadenas de oro se le doleaban.
Fins demà!
Ha venido a España con cadenas de oro Cada vez que la niña bailaba Cada cadenas de oro se le voleaba Una niña de tierra de moros Ha venido a España con cadenas de oro Cada vez que la niña bailaba Cada cadenas de oro se le voleaba
Despedida te voy dando, despedida te voy dando. Ay, qué despedida aleje que me despido cantando. Una niña.
Fins demà!
Pues eran Alana y este Liñares, y ahora íbamos también con más música tradi, en este caso con el grupo Óscar Ecos, esta peza que llamase Na fonte del Viña.
¿Para qué quieres palomas si no tienes palomar? ¿Para qué quieres amores si no lo sabes amar? Bailador, bailadoriño, bailador, bailadoriño, que vos bailadores ha de bailar a modiño. Bailador, bailadoriño, bailadoriño.
Baila, baila, baila, baila, baila, baila, baila.
Bona nit.
Bona nit.
Pues, escoitando en este caso a Carlos Núñez y esta nana de lluvia, imos a rematar el nuestro programa de hoxe. Lembrarvos que el sábado tenemos actividad de esta homenaje a Mujer, que la conferencia de Paco Niebla, que las actuaciones de Rabachó, que también la banda de gaitas de la nosa entidad, la lectura de poemas por parte de los integrantes de...
del Grupo de Teatro, e bueno, pues, vou pasar lista, e que non este o sábado, o serán do sábado, dan os santidades, tendrá un punto negativo. Bueno, como xa imos a rematar, de parte do meu compañero, de Sergio Guardiño, da miña propia, desechar vos que pasades moi boa semana, e bueno, pues, unha forte aperta a todos, e moi boas noites a todos.
Fins demà!
Bona nit.
Sou el 96.