This graph shows how many times the word ______ has been mentioned throughout the history of the program.
Bona nit.
Ens diuen d'ells que Cycle és una banda fundada a Madrid pel productor David Cano i composada per la Xina, el guitarrista Juanjo Reig i el cantant Carlos Ortega. La banda és una apisonadora sònica pop-rock que es mou entre diferents estils electrònics i com a mostra un botó. Encara que en aquest...
Week on the Rocks d'aquest any 2025. Han fet tot de remixos que, déu n'hi do, el vestit sonor que li han donat de nou a aquest treball discogràfic. I és un disc que ha fet i el qual estem celebrant. Doncs una bona edat, eh? T'he de dir que m'agrada molt la seva edat, eh? Però bé, no m'enrotllo més, que tinc el David Cano esperant-nos. David Cano, buenas tardes i bienvenido a Tarragona Ràdio.
Hola, Silvia. Buena tarda, buena nit. Y buena cena, señorino. A tope, a tope. Qué bien os ha quedado este remix. Yo no sé en qué momento pensasteis, ostras, para celebrar el aniversario estos 20 años del Wake on the Rocks. Tenemos que darle otro vestido. Claro. Y tira para adelante. Os ha quedado redondo, redondísimo, eh. Qué mejor ocasión para invitar a productores...
a los que admiramos y son amigos, para celebrar 20 años, que no es poco. Un grupo underground como nosotros, de Electrónica Rock, que aguante 20 años, no lo pueden decir demasiado.
Y lo que te rondaré, Morena, que espero que tengáis la oportunidad de celebrar muchos más con nosotros, ¿eh? Eso espero. Nos habéis visto crecer desde el 2005. Por eso, por eso. Y además, además, estaba mirando entre EPs y Álbums, es que habéis estado ahí siempre al pie del cañón. Tal vez como pasó con muchos el palón del 2020...
Pero que aún así sacasteis el Goodbye Robots del 21. Pero aún ahí dando caña. No, no, aquí no nos para nadie. La pandemia además me lo pasé que tal. Sí, explica, explica. A ver, yo te voy a decir una cosa. Ahora al cabo de los años...
También nos fue muy bien la parada. Me saben muy mal porque hay mucha gente que perdió mucho dinero y que la familia nos pasaron fatal. Y sobre todo la parte del montaje de músicos y etcétera, etcétera. La gente que organizaba los conciertos como tal y que los hacía encima de los escenarios y tú lo sabes. Pero por lo que era lo de pensar y de estar en casa y de hacer un poco incluso de introspección, tela, ¿eh? Sí, sí. Bueno, introspección...
Nosotros en el fin de año ese del confinamiento hicimos una fiesta de fin de año y el requisito era tener todos COVID y lo petamos. ¿Qué dices? ¿En serio pasó eso? En serio, 22 amigos y amigas, todos con COVID.
A más a más en plan, quedada, quedada, sí, sí, quedada, quedada. Claro, claro, claro. Si no tienes COVID no entras. ¡Hala! Pero eso es muy heavy. Claro, porque así te evitas de que nadie lo pille porque todos los días teníais.
Claro, claro. Y cualquiera se atrevía a entrar en casa, ¿eh? Cualquiera se atrevía. Bueno, bueno, ahí estaban todas las cepas del mundo. Y a ti te ve un poquito más marrón que otro día, ¿eh? No sé qué te ha pasado. Más de color verde. Eso también. Oye, que tenemos muchas ganas de ir para allá. La sala cero siempre nos ha sido un estandarte para nosotros, un feudo...
En Tarragona tenemos un montón de amigos y de amigas. Sí. Y sobre todo tenéis algo que aquí en Madrid no hay, que son cargos. Ep. Y si me apuras, David, te voy a decir otra. La fiesta de la calzotada. Calzots. Sí, sí. Que si os quedáis ese fin de semana, porque vosotros estáis... Bueno, estás también haciendo doblete. Sí, nos vamos a Barcelona a la Sala Polvo el sábado. No nos da tiempo.
Pero vamos, que tranquila, que daré buena cuenta de los calçot y de los caracoles. Vale, vale, vale. Que tengo unas ganas que me muero. Porque además, te voy a decir que si queréis veniros a la cuenta propia, el domingo se hace la fiesta de la calçotada en Valch. O sea que es aquello de todo el fin de semana redondito, ¿eh? Hostia. Hombre, piensa que sale el ave de aquí de Tarragona.
Ya, ya, ya, no, no, si la hicieras como voy a volver. No, prefiero no liarla. Déjame, déjame, no me tienten más, no me tienten más. Explícame un poquito, porque este Wake on the Rocks, que es del 2005, por eso cumplimos estos 20 años, os quedó que es aquello que una vez que sale un disco como este...
Teníais un EP antes, después vino el Mechanical, pero claro, es otro paso que dices, ostras, fue un poquito reto para vosotros, porque claro, lo disteis todo. Realmente no fue ningún reto. Yo venía de haber intentado todo con otro grupo que tenía antes y creé el grupo y empezamos a funcionar. Nos fichó Suterfuge y fue un boca a boca entre la gente. Ese disco...
La promoción la hizo la gente porque se empezaron a copiar CBS y nadie sabía si éramos españoles de dónde era. Y fue un pedazo de boom, pero ya te digo, sobre todo, no hecho en los despachos, sino hecho en la calle.
Y ese disco nos catapultó, ese disco le debo mucho. Cierto es que no hemos parado, de hecho, ya te contaré, pero estoy terminando el nuevo disco que va a salir este 2026. ¡Hala! Y la verdad es que le debo mucho y por eso el cumpleaños tan bonito que le hemos hecho con esa gira. Sí.
que estamos llenando en casi todos los sitios, o sea, unos tíos ya con 50 palazos. Y que estáis estupendos. Ahí lo dejo. Estamos en plena forma. Y de aquí digo a tus oyentes...
Si venís a la sala cero, que quedan pocas entradas, el viernes vais a flipar, porque tenemos un show que no se va a quedar nadie parado. Llevamos un sistema de visuales también, que es la caña, y hemos hecho la producción entera del live, y bueno, que vaya más flipado. Y que a más a más después no se vayan, porque la fiesta continúa. Sí, que luego pinto yo. Ah, por eso es lo que te iba a decir, que después continúas tú y figa...
Que estáis ahí, no sé si los dos mano a mano. Sí, sí, algo haremos, algo haremos, sí. Explícame, pero claro, normalmente el DJ viene antes y ya nos pone calentitos, calentitos, pero aquí ya calientes ya estaremos, sudadísimos, espero y deseo, y luego ya al lío contigo. Claro, pues ya nos marcamos ahí una sección de Dark Disco y de Indie Dance y ya hacemos la noche redonda.
Sí, ya está. O sea, no salimos de la sala cero. ¿Para qué más? Lo que me gusta, y estoy viendo la hora, porque normalmente esto se oye, o normalmente se piensa de cara, uy, ¿serán las tres, las cuatro? No.
No, no, no, no. No estamos hablando de esos horarios, ¿eh? El concierto como tal, abertura de puertas, es a las ocho de la tarde. El concierto empieza a las ocho y media. O sea, que ahí dándolo todo ya a las ocho y media. Y luego ya vosotros, o tú como DJ, a partir de las once.
Sí, sí, una cosa, sí. ¿No? ¿Que será una horita y un poquito más? Sí, una hora y media, un par de horas. Ahora cuando me dice, no, no, hasta las seis de la madrugada los días de Javi. No, no, no, no, no, que si no llego bonito a... A Barcelona. A la Polo. Dice, a ver, hay un cachito de David Cano que se ha quedado en la sala cero. Si alguien me lo quiere ir a buscar, por favor. No, no, un cachito no, que se ha quedado David Cano en la sala cero que ha perdido la furgoneta. A ver, pues si lo tenía conmigo, ¿qué ha pasado? ¿Se me ha caído? ¿Dónde está? Sí.
Ojo, Silvia, no sería la primera vez, ¿eh? No, no, no. ¿Te me has perdido alguna vez? Sí. He perdido muchos aviones, muchos trenes, muchos fútbol. ¿Qué dices? Sí, porque cuando estás de gira, el peligro está a la puerta de la sala. Vale, vale, vale. Y te lías, te lías, a lo mejor conoces a alguna amiga, tal, no sé qué, te tomas unos chupidos y es fácil liarse.
Pero ya con la edad uno ya relaja el pistón un poquito. Pero siempre hay que tener cierta tensión para manejar la música bien. No, pero eso es muy bonito también, ¿eh? Porque después son las guerrillas, ¿eh? Son las guerras que se explican precisamente y las cosas que quedan. Los compañeros a lo mejor no estarán tan contentos, pero de cara... Eso que queda...
A Juanjo me lo llevo de escudero por ahí. Ahora quiero que me los enseñes. Preséntamelo. Explícame un poco de ellos. De estos tus guerreros. Juanjo es mi amigo y mi compañero. Es socio del estudio también. Yo tengo un estudio llamado Estudio Silencio aquí en Gran Vía, en Madrid. Somos amigos desde hace mucho y es parte fundamental de Cycle. Después está la China.
compañera de fatiga desde hace muchos años, iba conmigo al colegio. Era la tía buena del colegio. Pero a mí no me hacía ni puto caso.
Y ahora es cuando me dices, bueno, ahora sí, así también. Ahora de tanto en tanto me hace caso. Pero porque estamos en el grupo, que si no... No, no es el caso, me imagino. Aunque es una mujer de armas tomar. Y después está el último que ha entrado, que es Carlos Ortega, el cantante, que es un... O sea, estoy fascinado con él.
Tiene un arte, tiene un rollazo en el escenario. Estoy contentísimo. Me ha costado mucho encontrar cantante para este último disco. Cuatro años he estado. Pero estoy súper contento del trabajo que hemos hecho y del trabajo que estamos haciendo. Porque el nuevo trabajo...
Estuvimos emocionadísimos, suena de escándalo y bueno, cuando termine esta gira ya estamos pensando en la representación del nuevo disco, que volveremos hasta la cero. Y que volveré, ya te digo yo, David, que ya te tengo el teléfono, ya te tengo clichao. Ahora no te me escapas, ¿eh? En lo que vea que sacáis disco y que estáis ahí otra vez...
Prepara el teléfono. Yo por mí perfecto. Ya sabes que aquí te espero con los brazos abiertos. Por cierto, la tónica de este nuevo trabajo discográfico y me imagino que la voz ha tenido que ponerse las pilas con vosotros.
Joder, que eres un profesional, lleva toda su vida cantando. Claro. Canta... O sea, canta con orquesta clásica, canta rollo pruner. ¡Qué máquina! O sea, es muy, muy, muy máquina. Sí, sí, sí. Y en el escenario se lo come. Es que le admiro mogollón. O sea...
Es inevitable las comparaciones con Luke, nuestro anterior cantante, cada uno tiene lo suyo, pero estoy muy contento de haber encontrado a Carlos y de trabajar con él.
No, y además a ver, cada uno me imagino que el anterior cantante aportó su granito de arena, su energía como tal, y ahora él aportará lo suyo. Claro, claro. Y a continuar hacia adelante, exacto, a continuar hacia adelante, y a lo mejor ideas que tal vez antes no han salido salen ahora, veis nuevas perspectivas, y mirad, y os volvéis a comer otra vez, bueno, o seguiréis comiéndoos el mundo.
Bueno, es trabajar, ¿eh? Claro, claro, picar piedra, ya lo sé, ya lo sé. Es trabajar mucho, echar muchas horas en el estudio, muchas horas de furgo, muchos nervios, pero bueno, pues hemos elegido ese oficio y disfrutamos mucho con él. El día que dejemos de vibrar y que dejemos de liarla en el escenario como la liamos...
Pues nos dedicaremos a usar castañas con nuestros nietos. ¿Cómo ha quedado yo? Bueno, fantástico. Y a más a más que también toca. Eso es lo que decíamos hace un momentito, que en cada momento se tiene que vivir lo que tenemos, disfrutarlo y a partir de ahí, y por eso, desde aquí, desde Tarragona Radio, ya te lo digo ahora, invitamos a todo el mundo que nos esté escuchando que entre rápido, que la entrada anticipada vuela...
Sí, sí, sí, quedan poquitas, quedan poquitas. Y que a más a más, yo espero que antes de que llegue el día, que es este viernes, recuerdo, a partir de las ocho de la tarde, obertura de puertas, el inicio del concierto es a las ocho y media, 23 de enero, sala cero, seguro que se cuelga el sol out, ya te lo digo, ¿eh? Espero y deseo, espero y deseo. David, y después contigo, DJ encima del escenario, en cabina, DJ Cano.
Bueno, y también Figa, que es muy majo, ya lo verás. Que no sé si lo conoces, pero también estaréis ahí los dos. Creo que hemos coincidido alguna vez. A ver, alguna vez, ¿no? Entonces, David, muchísimas gracias por atendernos. Muchas gracias a ti, Silvia, eres un amor. Y muchas gracias a los oyentes de tu programa. Me gustaría saludar a una chica de Tarragona que me voy a comer caracoles con ella, que se llama Isma Finestres.
que nos vamos a poner mustios. Y nada. Ima, prepara el sal de fruta heno para después. Y la sal de fruta heno por si las moscas. Tú vais preparando todo. Yo desde aquí os aviso. Aviso a navegantes. Vale, vale. ¿Con cuál podemos acabar? Pero ya del año 2005. ¿Qué hacemos? ¿Un colusión? Hacemos una confusión, perdón.
Con Confusion. Sí, con Confusion. Pues venga. Pues aquí la tenemos. David, gracias. Gracias a ti. Un besazo enorme. Gracias. I aquí tanquem el programa. Arribem ja a les notícies i més cosetes aquí a Tarragona Ràdio.
Confusion.