logo

Fans de Tarragona

Fans de Tarragona és el nou programa musical de Tarragona Ràdio. Està dirigit per la Sílvia García i aquí hi tindran veu tots els grups musicals de la demarcació, a més de les formacions que arribin a Tarragona durant l’any. En definitiva, un repàs global a l’agenda musical tarragonina: perquè ningú no digui que Tarragona no es mou! Fans de Tarragona és el nou programa musical de Tarragona Ràdio. Està dirigit per la Sílvia García i aquí hi tindran veu tots els grups musicals de la demarcació, a més de les formacions que arribin a Tarragona durant l’any. En definitiva, un repàs global a l’agenda musical tarragonina: perquè ningú no digui que Tarragona no es mou!

Transcribed podcasts: 331
Time transcribed: 7d 13h 32m 57s

Unknown channel type

This graph shows how many times the word ______ has been mentioned throughout the history of the program.

Sólo los locos pueden asegurar con certeza estar cuerdos. Sólo los locos. Ayer era ayer, hoy es hoy, ¿qué va? El amor viene y va, las cosas buenas se quedan. Pensar no es de locos, pecar no es de tontos, amar es de gente normal. Amo la libertad.
Viva la libertad.
Viva la gente. Solo los locos apartan del camino las piedras en las que tropiezan. Solo los locos saben lo imperfecta que es la perfección. Solo ellos saben poner en duda el sentido común, desordenar el tiempo, perder la partida para poder ganar. Saber que te esperaré, hoy no me apetece correr.
Bona nit.
No us ho creureu, però m'acaba de rebentar el cap. No ara mateix, literalment. Però ha estat fer la proposta de poder fer aquesta entrevista amb Pedro Pastor i acabo d'obrir un món que estava totalment desconegut per mi. I mira que hi ha part...
Set àlbums en el seu haver i el seu primer EP com a tal, o almenys és el que he trobat, és el del 2012. Però és que el que més al·lucinant ha estat i m'ha resultat és que jo crec que si no hagués estat músic, el Pedro Pastor hauria de ser músic. Saps allò que ha de ser sí o sí músic? I ara ho direm per què. Pedro Pastor, buenas tardes i benvenido a Tarragona Ràdio.
Muchas gracias, ¿cómo estás? Estaba explicando a los oyentes de la radio que estaba a punto de reventarme la cabeza. Porque yo te he descubierto para esta entrevista... Te he entendido, te he entendido. Es que ha sido muy heavy, te lo digo en serio.
Bueno, muchas gracias, me alegro mucho. Yo creo que también ese es el poder de la música, ¿no? Sí. Que ahí está y la obra, o sea, una paletura como la mía que es que va despacito, con buena letra y es larga, luego cuando la descubres nunca es tarde y tienes ahí para bucear un montón de obra, de discos y de canciones, ¿no? Para...
Bueno, para profundizar. No, no, ya más de verdad. Y yo pensaba, madre mía, cuando tenga que hacer este muchacho de las Celtics, ahora mismo ya se tiene que volver loco. Aunque, a ver, fácil lo tenemos en un principio, porque tienes estos diez locos años descalzos que presentas, que es el último disco, calentito, calentito.
Es la gira que más fácil me ha sido hacer es el disc porque como es un disco de recopilatorio... Claro, ahí ya lo tienes todo. Claro, no pasa eso de que sacas un disco nuevo de 12 temas y quieres cantar por lo menos 10 y entonces tú no puedes meter 10, 12 temas de todos tus discos anteriores. Y que además, madre mía, qué discazo, ¿eh? Pero madre mía, qué discazo has hecho, ¿eh?
Y con gente que no conocemos, no sé, hay una señorita ahí que creo que se llama Rosalén, un tal Silvio Rodríguez, un chico César, el canca que tampoco... No sé, gente nueva que ha empezado ahora también, ¿no? Sí, sí, sí. Vale, vale, vale. Muchachitos que están empezando, yo quería darles un espacio, al final quiero darles...
Para que se les reconozca, ¿no? Pobre gente. Todos los días se merece un espacio para que le conozcan aquí y tal. Sí, sí, sí, no te he entendido desde la primera vez. Pero qué pasada, ¿no? Y todos te los has ido encontrando en este tiempo, porque claro, desde el 2012, que teóricamente tenemos este primer EP, pero me imagino que todo viene de más atrás. Sí, yo arrancó en 2010 a hacer concesión solitario, con 15 añitos.
Y desde entonces la verdad que me he dedicado plenamente a esto. Por suerte lo descubrí muy de muy pequeño y eso me ha ahorrado muchos pasos en falso. Yo al final ni siquiera he ido a la universidad. Yo ya era cantautor en el instituto y ya vivía de esto y ya me fui de casa con 17 años y hasta hoy. Muchos amigos que me han ido regalando la música, los viajes, porque también he viajado mucho a través de la música. He ido mucho a Latinoamérica, entonces muchos amigos latinoamericanos.
y luego algunos maestros como Chicos Césaros y Pedro Rodríguez, con los que me han hecho el regalo de grabar en mi disco, claro.
¿Cuántas veces te ha dicho tu padre aquello de por favor, otra cosa o no? Dedícate a otra cosa. Que esto es muy duro. No, no, no, jamás. No, jamás. No, hombre, supongo que es muy orgulloso. Mis padres son músicos y que su hijo siga la senda es algo que da mucho orgullo. No creo que tiraran piedras sobre ese tejado jamás. Pero no, no, no. O sea, no es un oficio duro. O sea, es un oficio precario.
Eso seguro. Y si quien tiene más suerte o da con la tecla o tiene más talento y sabe explotarlo, pues ya empieza a tener otros privilegios. Pero quiero decir, un oficio duro es ir a trabajar a levantar muros a las 8 de la mañana y hasta las calles a la tarde y en verano a 40 grados. Eso es un oficio duro. Hacer música es un oficio muy agradecido, muy privilegiado. Al final nos dedicamos a lo que nos gusta, ya ves.
Menudo privilegio en este mundo, ¿no? Bueno, me lo dices así y es verdad. Tienes razón. No puedo negártelo. Claro, no es una persona que es el mundo de la minería o el mundo de la pesca, que es tan duro y que de repente te encuentras... Mira a los mineros que además tienen una esperanza de vida súper corta, por ejemplo, ¿sabes? Porque están ahí respirando puro tóxico todo el día. Y además hay muchos riesgos de desprendimiento y...
o la pesca, la paciencia que hay que tener, estar ahí bajo el sol o salir a las faenadas de la mañana,
O a las 4 de la mañana salir a faenar. Y el día que tienes el mar, eso es lo que te iba a decir. Y el mar que sea tranquilo, perfecto. Mira, todo esto podían ser canciones, ¿eh? Mira la historia de la vida, de las cosas que te traen y las cosas que llegan. ¿Te gusta a ti escribir de lo que te encuentras, de lo qué? O de tanto en tanto dices, mira, me voy de la olla y esta vez es eso. Voy a volverme un poquito loco. Lo que pasa es que uno no elige las canciones, yo creo. ¿Qué dices? Yo no elijo las canciones.
Hay algo de misticismo, de que las canciones te eligen, de que tú eres un canal, de que tienes que estar conectado con un momento concreto para poder bajar esa información. Te creo. Pero claro, tú dices, sí, voy a hacer una canción sobre esto. Seguramente sea una canción que no tiene corazón, alma ni espíritu y que no le emociona a nadie. Muy pocas veces tú eliges la canción y esa canción es buena.
Tienes que estar ahí como muy atento. Yo creo que también el oficio del cronista, que nosotros también somos cronistas a través de nuestras canciones, es tener los ojos y el cuerpo muy atento a todo lo que está sucediendo a tu alrededor y las cosas que están sucediendo adentro de ti para poder luego transformar eso y bajarlo al papel. Ahora ya entiendo precisamente por qué hay tantos ritmos diferentes y tanto Pedro Pastor diferente dentro de estos tus discos.
Bueno, yo por eso mismo, porque yo soy un tío muy inquieto y he tenido el privilegio de viajar mucho con la música y ahí me he topado de lleno con esos ritmos. No es una cosa que yo haya hecho desde el YouTube de mi casa. Yo solo he hecho viajando y viviendo y también tratando territorialmente de adentrarme en la realidad social y cultural de los lugares, pasar por encima de los sitios. Entonces ahí se genera un vínculo con esas músicas muy poderoso porque yo ya tengo una
una experiencia vital. Yo tengo una historia propia ligada a esa música. Entonces, a partir de ahí me entran ganas de llevarla a mi terreno y de poder hacer algo con ella, propio. Es que es eso que encontramos. Hace un momentito teníamos un Pedro Pastor con un lugar mejor que tenía unos ritmos latinos,
Mira, por aquí te tengo. Mi primera salsa. Pero luego también tenemos canciones así como más románticas, más tiernas, otras así como más canallas. Tenemos un Pedro también. Claro, es eso, que tenemos tantas caras y que nos encanta precisamente porque siempre nos sorprendes, o al menos a mí me ha sorprendido muy gratamente lo que te decía antes.
A mí como espectador, como oyente, es lo que más me gusta. A mí los proyectos que más me gustan son los que son versátiles. A mí me aburre oír una misma canción repetida en diferentes canciones. A mí me gusta, por eso también trato de hacer algo que me guste a mí también, como espectador. A mí me divierte muchísimo investigar esos ritmos. Y yo que soy salsero, pues nunca había hecho una salsa hasta que he podido hacerla y me ha salido. Y por suerte me he rodeado de grandes músicos para que suene a salsa y que no se suene...
que no sea patillero, que no sea un quiero y no puedo, que yo creo que eso es como también lo más feo de cuando uno hace música al mundo, como quedarse a medio camino. Pero cuando se hace con corazón, como lo has dicho tú antes. Bueno, sí, corazón y estudio, corazón y estudio, las dos cosas, ¿no? Sí, porque tampoco hay que banalizar ni, ¿sabes?
Como que el folclore es muy importante para muchas y sobre todo la gente que es folclorista y que lo ha hecho toda su vida. Hay que tratarlo con ese cariño y con ese respeto. Yo creo que todos podemos entrar a todos los folclores, pero hay que hacerlo con mucho respeto. Sí, sí, y con cabeza, y con cabeza. Bueno, que te tenemos en Tarragona este sábado dentro de la Sala Cero. Explícame, ¿con quién vendrás? ¿Tú solo y guitarra? Te tenemos con tus musicazos. Vamos con la banda, vamos con la banda.
Sí, sí, sí. Esos locos descazos. La apuesta es toda banda, además hay uno de nuestros músicos, Guillem Arnau, que es de la provincia, o sea que además vamos a ir, o sea, va a haber calzutada antes del concierto ahí en la casa. Eh, buenísimo, eh, buenísimo. Sí, entonces, nada, yo estoy muy contento porque a mí me quedan muy pocas provincias por...
por tocar en la península. O sea, muy, muy pocas. De hecho, deben quedar tres o cuatro y una es Tarragona. Así que me voy a estrenar no solo en la capital, sino me voy a estrenar en la provincia en general y eso me tiene muy contento.
además tengo unas primas dos primas hermanas que llevan viviendo ahí toda la vida y no he conocido nunca su casa que también voy a poder visitar y me tiene muy contento la verdad y además me tiene muy sorprendido porque claro, uno cuando va por primera vez a un lugar siempre piensa que va a venir muy poca gente y la realidad es que se están vendiendo muchísimo las entradas claro, es una alegría es una sorpresa también, como decir hostia, pues yo ¿por qué no he venido antes a Tarragona? si en realidad sí que había gente esperándome todos estos años
Pues mira, porque precisamente cuando tiene que ser... Es como lo que decías antes de la creación de una canción. Cuando tiene que ser, yo creo que todos los planetas se alinean y hay como una especie de magia que de repente envuelve y esto, pues mira, tal vez también está pasando con esta actuación. Bueno, sí, sí, total. Parece que todo se ha alineado para que sea una gran noche, la verdad. Y lo va a ser porque...
Nosotros tenemos muchas ganas y supongo que el público, aunque entiendo que mucha gente se habrá desplazado, habrá venido a Barcelona a vernos en algún momento, supongo que también hay mucha gente que nunca nos ha visto y siempre tú coges con muchas ganas a un artista que no has visto nunca, que te gusta, claro.
Pues explícame, ¿quién son tus músicos? A ver, preséntamelos. ¿Quién te acompañará? Mira, Guillem Arnau, de Tarragona, a la batería. Está Chubis Santoro, que es entre mexicano y brasilero. Se ha criado ahí entre los dos países y tremendo bajista. Y luego Alvarito Navarro, a la guitarra, que es mi escudero. Llevamos toda la vida tocando juntos, somos socios. Y llevamos toda la vida tocando juntos. Y ya es de la familia también. Sí, con mi guitarra y con mi voz.
Qué bueno, qué bueno. Pues ganas, ¿eh? Y lo que decíamos, repaso entero de este diez locos años descalzos y alguna cosita más que se puede llegar a escapar, ¿no? Con doce temas no llenamos un repertorio. No, claro, no. Hay sorpresas, hay cosas futuras, hay cosas pasadas y cosas presentes. Va a haber de todo. Y bueno, un concierto, pues, como nos caracteriza, pues,
Pues como lo que tú has dicho, es una montaña rusa, ¿no? Vamos a pasar desde momentos íntimos, reflexivos, políticos, emotivos, a, por supuesto, muchísimo baile, ¿no? Que también es nuestra propuesta, pasa por ahí. ¿Y alguna colaboración? No sé si para Tarragona, pero sí has tenido en lo que llevas de conciertos que te da también. Pues mira, yo creo que paradójicamente he hecho un disco de colabos y estoy haciendo unos colabos que nunca en los directos. Porque estoy muy concentrado como en el equipo propio, en la banda, en el núcleo. ¿Qué dices? Y estamos ahí como nosotros cuatro y gozándolo, ¿sabes?
Pues mira que has tenido la oportunidad, porque venías de Barcelona, que estarás precisamente el día 20, o sea, mañana, Tarragona el sábado, después ya te vas para Coruña, a Estrada, Sevilla, Badajoz, Lleida, Girona, y suma y sigue, y suma. Uy, mira, me está dando hasta aquí. ¿Tú sabes lo que te queda por delante, muchacho?
Guay, lo que no hay anunciado. En agosto me voy a Estados Unidos, en septiembre me voy a Ciudad de América. ¿Quién te lleva...? Yo siempre me ofrezco voluntaria. ¿Te lleva alguien las maletas para esa zona? Bueno, sí, sí, hay que... Ya somos muchos, ya somos muchos. Ya somos muchos. Cállate, cállate. Bueno, pues si alguna baja...
Pero que sea light, pero por maternidad y cosas de estas, avísame. Pues muchísimas, muchísimas gracias. Nada a ti. Al que decíamos, que tenemos ganas de volverte a ver y de verte primeramente en este primer contacto con Tarragona, que no nos dejes y nada, que repitas las veces que sean necesarias. Bueno, si te deja la agenda, que creo que ahora por ahora está un poquito imposible. Encontraremos otro hueco más adelante. Bueno...
¿Con cuál canción podríamos acabar del disco? Venga, una que me digas que tiene alguna cosa bonita tuya. Hombre, la nueva, que es un lugar mejor, que es la cancinita de este disco, que tiene un sonido, además, creo que muy trabajado y que está muy guay. Además, es muy para todos los públicos, eso me gusta. Me gusta que sea tan popular en ese sentido. Yo creo que cualquier canción hubiera sido buena. Me quedo con esta también, con un lugar mejor, aunque en braille también es... O lo de los olvidados...
Pues que lo descubran en este concierto que recordamos llegada a Sala Cero. Y también recuerdo entradas anticipadas que ya se pueden coger ya en Tarragona, en Shiba Music y Papa Store, en Reus, en Spook Records, Discos Quick, Ac Records y Papa Store y también en la misma sala, bueno, en la entrada en salacero.com. De nuevo, gracias, gracias, gracias, Pedro Pastor y hasta pronto, hasta el sábado.
Sí, ens veiem. Gràcies. Adéu, adéu.
que en alguna me besabas. Tú viviendo a toda prisa, yo observando y aprendiendo. Tú muriéndote de risa de mi loco atrevimiento. Y mirarnos ahora recorriendo el mundo en cada puerto dándonos botas o sin
es tuyo y que el tuyo lo hemos arreglado. ¿Quién nos lo iba a decir hace años? Que todo iba a terminar así cuando tan solo eramos dos extraños. Ahora hace años y no estás aquí y mira ahora cómo hemos crecido y cómo encaja nuestro caminar y lo que juntas hemos aprendido y lo que nos queda por explorar. Santa locura haberte conocido es un regalo pa' mi paladar, no puedo más que
Fins demà!
Gràcies, mi amor, per fer el món. Gràcies per les besos, gràcies per les guisos, gràcies per les balles fins al pis. Gràcies, mi amor, per fer el món.