logo

Fans de Tarragona

Fans de Tarragona és el nou programa musical de Tarragona Ràdio. Està dirigit per la Sílvia García i aquí hi tindran veu tots els grups musicals de la demarcació, a més de les formacions que arribin a Tarragona durant l’any. En definitiva, un repàs global a l’agenda musical tarragonina: perquè ningú no digui que Tarragona no es mou! Fans de Tarragona és el nou programa musical de Tarragona Ràdio. Està dirigit per la Sílvia García i aquí hi tindran veu tots els grups musicals de la demarcació, a més de les formacions que arribin a Tarragona durant l’any. En definitiva, un repàs global a l’agenda musical tarragonina: perquè ningú no digui que Tarragona no es mou!

Transcribed podcasts: 331
Time transcribed: 7d 13h 32m 57s

Unknown channel type

This graph shows how many times the word ______ has been mentioned throughout the history of the program.

Está muy malo el corralero que hay en el potrero como viejo está. Hay que ayudarlo a que muera para que no sufra más. Siempre fuiste el más certero y por eso debes su mal aliviar. ¿Cómo pretenden que yo
Que lo críe de potrillo Clave en su pecho un cuchillo Porque el patrón lo ordenó Déjenlo, no más basta No rechacé mi consejo
Perquè ens diuen de veritat que venen des de Navarra. Però t'he de dir una cosa, que a mi m'ha tenien molt despistada. David García, buenas tardes y bienvenido a Tarragona Radio.
Buenas tardes, buenas tardes, ¿qué tal estáis? Bajista, cantante, bienvenido a Tarragona Radio, bienvenido a Tarragona para este viernes. Muchas gracias. De verdad que me teníais despistadísima, ¿eh? ¿Por qué, pues? Hombre, porque escuchando vuestras canciones, viendo las actuaciones, digo, guate, ¿son mexicanos? Parecemos mexicanos, ¿verdad? Hombre. Es que aquí en Navarra hay mucha cultura desde siempre de las canciones mexicanas. Yo no sé por qué, porque hay igual unos cuantos
Navarros en los años 50 y 60 emigraron para allá, para México, a buscarse la vida y demás. Podía ser. Y trajeron mucha cultura, pero hay una especie de...
De todo el territorio, Navarra es una cuna de las canciones mexicanas, la hemos vivido desde siempre como algo nuestro, la verdad. Entonces nos conocemos, pues si todo el mundo conoce unas cuantas, nosotros los navarros conocemos más. Y también te iba a decir, David, que por la forma que vais todo negro en poluto, ese sombrero, la forma de tocar, incluso la forma en la cual nos dais fiesta encima del escenario...
Digo, se ha descapado, se ha descapado, se ha descapado. Sí, es como diferente. Bueno, aquí en Navarra hay muchos grupos de mexicanos desde siempre, como digo, algunos más clásicos, ¿no? Como los charros mexicanos con el sombrero típico, con esos trajes típicos. Pero nosotros lo hicimos desde el principio un poco más, no sé si más norteño o así, pues con un sombrero... Era más barato, ¿sabes? Nuestro uniforme era más barato. Una camisa negra, un pantalón negro y un sombrero...
como de vaquero negro, y entonces empezamos a hacerlo así, pensando igual algún día comprarnos unos trajes y hacerlo más clásico, pero al final eso nunca llegó. Nos gustó esta imagen y ya la mantuvimos, y bueno, pues ahora ya se ha convertido en un símbolo más nuestro significativo, esta manera de vestir, y bueno, así hacemos las mexicanas, y además nos daba pie para hacer otro tipo de canciones, no solo mexicanas, sino que también hacemos canción popular, canción de Tehuateque, canción en catalán, si hace falta alguna cosa, haremos seguramente este viernes, y así, y así.
Es que tenemos la oportunidad de escucharos y además nos hacéis poner la piel de gallina porque nos tocáis aquellas bandas sonoras que nunca pasarán, que son canciones que forman parte de nuestras vivencias con toda la familia. Porque es eso, que tenemos... Podríamos decir que desde las personas más mayores hasta los más jóvenes tenéis un abanico de edades que podemos estar todos.
Sí, la verdad es que nosotros al principio, cuando empezábamos, la mayoría del público que venía era de 40 para arriba, que es cuando empiezan a gustar esas canciones, ¿no? Pero hemos poco a poco descubierto que a la gente joven también le gusta, ¿no? La gente joven es muy variada en gustos y puede gustarle desde la música electrónica, el reggaeton o cualquier cosa que está más actual, a cosas más tipo como lo que hacemos nosotros de mexicanas de siempre o canciones populares de siempre, de guateque o lo que sea, que también tienen ese interés por esas canciones y por disfrutarlas. Entonces,
Eso sí que ha sido para nosotros casi una sorpresa no calculada en su día. Y estamos viendo en las plazas, en los pueblos, cuando vamos, cuando vamos por Tarragona, también provincia, cuando hacemos fiestas y la facaré, ya estuvimos el año pasado y demás, pues vemos también gente joven disfrutando de esta fiesta y para nosotros es un verdadero honor estar ahí con todo tipo de público, con todas las edades en la plaza y en el público. Eso está genial.
He estado escarbando por ahí y veo que vuestro primer disco viene del 2014. Y no sé si hacía poquito que habíais hecho el grupo como tal. ¿Sois del 2013? ¿Va por ahí o un poquito antes? Sí, eso es. En 2013 se formó la banda. Veníamos todos de otras formaciones, de otro tipo de cosas, incluso de orquestas de verbena. Y bueno, formamos esta formación de los cinco y...
Alrededor de la música mexicana al principio, como decía, porque siempre nos ha gustado y luego lo fuimos un poco transformando todo. Y llevamos, pues eso, 13 años ya. Y muy contentos. Los mismos cinco que empezamos somos los que seguimos en el escenario. Y bueno, ya nos conocemos mucho musicalmente y personalmente. Ya sabemos por dónde va todo. Entonces eso también es un plus para que la cosa vaya rodada, ¿no? Ahora ya entiendo esta canción que dice los amigos así. Es que los amigos así, ¿no? Como sois vosotros, sois para toda la vida.
Sí, se crea una relación muy importante entre músicos que están tocando y se están entendiendo musicalmente y personalmente. Hacemos tantos kilómetros y ya más de mil conciertos desde que iniciamos. Entonces imagínate si hemos tenido experiencias y vivencias, ¿no?
el apoyo siempre del público y de la gente que viene a disfrutar con nosotros y a cantar, porque hacemos un concierto siempre muy interactivo, muy alegre. Estas canciones son de siempre, pues la canción del rey, de Volver, Volver, la de Lita, las canciones pues se haremos seguramente la de... Sí, o la bella Lola, que tanto gusta a mí. Que también, también. Preparar el pañuelo, preparar el pañuelo. Sí, eso es. O la de Mauricio Falamar, o cómo es esta, esta también me gusta mucho, ya veremos si hacemos un trocito también de esa...
Mi abuelo se fue a la mar o algo así, ¿no? Sí. El abuelo, sí, ¿no? El abuelo que se fue a Cuba y estas cosas. El mewabi. También la hace esta manera. Mewabi o no sé cómo se dice. Algo haremos de eso, sí. Porque al final es música popular que pueda gustar un poco.
Tampoco llevamos nunca un repertorio cerrado, ni siquiera en auditorios, que parece más formal, llevamos un repertorio cerrado. O sea, vamos viendo un poco lo que la gente quiere y si alguno además quiere pedirnos alguna cosa, se lo vamos a dar. ¿Qué dices? Aquello en plan, venga, alguna petición en el público y si alguien... Eso sí, por favor, que sea razonable de lo que estáis viendo.
Que nos vaya... Yo no sé si os ha pasado que dices, a ver, ¿en qué momento este señor o esta señora ha entrado al concierto? No, señora, esto no se toca, o señor, esto no, no toca ahora. Pues la verdad es que siempre hemos hecho caso a todo lo que nos piden. Si está en nuestra mano saberlo, más o menos la canción, si la conocemos un poco. O sea, hemos tenido incluso pueblos, yo recuerdo el año pasado en un pueblo...
aquí en Navarra, donde subió una chica que decía que ella cantaba ópera. Pues venga, pues canta un poco. Sí, cantó un trocito y tal. Y bueno, estaba en el ambiente festivo y la gente le aplaudió mucho, le hizo bien. No le podíamos salir musicalmente porque no la conocíamos. Pero bueno, en cuanto sabemos un poco la canción por donde va, nosotros le vamos a meter algo de música, la vamos a intentar animar. Y sí, puede salir la gente incluso a cantar o pedirnos canciones. Y si la sabemos, nosotros vamos a intentar cumplir esa petición.
e intentar que sea siempre que sí, en vez de que no, porque no la sepamos, siempre vamos a ir a favor, siempre de lo que la gente quiera, eso está claro. Estaba pensando, David, y además he podido, yo desde aquí recomiendo a toda la gente que nos esté escuchando, que entre en purorelajo.com, en la zona de videoclips,
que chalaran muchísimo porque más a más habéis tenido unos tandems encima del escenario. Estaba mirando ahora con Miki, por ejemplo, con la Lady García, etc. ¿Qué cosas os han pasado que todavía no sé si os estáis pinchando? Quiero decir, ostras, pellizcame porque no sé si estoy soñando.
Sí, la verdad es que la música nos ha traído tantas alegrías y tantas cosas que hemos ido superando, cosas que cuando iniciamos éramos incapaces de pensar que iba a ocurrir eso, de tocar en auditorios, de todo esto que está ocurriendo, de tocar con esta gente que dices, con Miki, con Elena Bianco, la que cantaba lo del Puente hacia Mallorca, la de Será Maravilloso, todo esto, con Iñaki Uranda del Consorcio, hemos cantado alguna vez,
y con muchos artistas que, bueno, les hemos propuesto modestamente a ver si querían participar con nosotros en algún show. Nos han dicho que sí, nosotros encantados de compartir con ellos, de participar, de intercambiar también experiencias y aprender mucho de ellos, ¿no?, de gente que lleva tanto tiempo y, bueno, con Miki prácticamente somos, bueno, sin prácticamente, somos amigos, porque hemos coincidido con él varias veces, con Santi Carulla también. Mirátelo, mirátelo, enséñame a cantar, ¿eh? Eso. ¿La escuchamos un poquito, te parece? Vale. Venga, va.
La cantamos todos. Claro que sí. Al salir de mi casa, cuando iba a pasear, pensando en mis problemas, con ganas de olvidar, me encontré a otra niña, sentada en el portal, cantando con un bancho, cantando sin par. ¡Vamos, sin uñas! Enseña.
Yo me imagino que el público, ya más o más que estabais en televisión, alucinados. Sí, la verdad es que... ¿Qué ha pasado, no? Qué maravilla. Sí, además son artistas que no los ponemos en cartel ni nada, ni anunciamos que van a estar. Entonces, cuando estás en un concierto, pues de repente decimos, está con nosotros Niki, ¿no? Entonces la reacción de la gente, pues,
Ahí va. O sea, que la gente había venido a vernos a nosotros sin más un concierto y se encuentran con un Miki que está ahí de sorpresa, ¿no? O con un Santi Carulla de los Mustang, ¿recuerdas? Santi Carulla. El año pasado, en el concierto que hicimos en el Palau de Congresos, el año pasado estuvieron los dos, Miki y Santi. Los tratamos a los dos de sorpresa allí en Tarragona y fue una maravilla con los dos. Te iba a preguntar precisamente por eso, te iba a preguntar si teníamos sorpresa para este año o mejor sorpresa.
Pues mira, este año me encantaría decir que tenemos sorpresa, pero este año no vamos a poder tener sorpresa. Bueno, os tenemos a vosotros. Porque se ha intentado, pero por tema de agenda no ha podido ser este año poder preparar alguna historia. Y entonces, con mucha pena, porque va a ser el único auditorium donde no vamos a poder llevar a un invitado que siempre nos gusta sorprender, pero esta vez no va a poder ser. Con mucha pena, pero bueno, para otra ocasión. Pero si hay algún cantante, por favor, de estos internacionales, que esté casualmente por aquí...
Si hay algún cantante, por favor, por Tarragona, que le apetezca, ahora mismo hago el llamamiento. Si hay algún cantante por Tarragona, que tenga libre el viernes, si quiera ponerse contato con nosotros y cantar alguna cosita por sorpresa allí en
en el auditorio, nosotros felices. Pues venga, a ver, por favor, no sé, un Sergio Dalma, un Alejandro Sanz, que de casualidad esté también por ahí, ¿no? O cualquier otro, a ver, que son ideas que me han venido a mí así de casualidad. O cualquiera, o Bertín Osborne, que sé, cualquiera. Te han venido buenas ideas, te han venido buenas ideas. ¿Has visto? Sí, sí, claro.
Cualquiera, cualquiera que pase por ahí, un Rafael que de casualidad esté por aquí, en nuestra costa. Yo a Manuel Serrat. Yo a Manuel Serrat también, por ejemplo. A lo mejor está por ahí tranquilamente. O ese Miguel Ríos que a lo mejor se ha caído por ahí, o Ana Belén o Víctor Manuel. Cualquiera. Cualquiera, nos mire bien todo. Nos amoldamos, ellos se amoldan a lo que sea, ¿eh?
Exacto, nos ajustamos a su turno donde ellos quieran cantar y como no quieran cantar. Y que más a más disfrutaremos todos. Bueno, y si no hay... Oye, David, entre tú y yo, que no pasa nada. Que os tenemos a vosotros, que más a más con muchísimas ganas de que nos deis esa alegría, que nos deis esa energía, que yo le pondría puro...
pero yo le cambiaría o al menos por el medio le pondría pura energía de relajo o lo que sea pero haría una mezcla porque nos dais precisamente esas sensaciones que tenemos tantas ganas de vivir y de cantar porque eso lo debéis desde el escenario lo veis vosotros con la gente, ¿no? Sí, yo nosotros nos ha tocado bueno, nos ha tocado todo nos ha tocado la pandemia cuando cuando hubo que las espectáculos se suspendieron nosotros hicimos mucho en 2021 que todavía no se podía digamos hacer fiestas
normales, pues hicimos 80 conciertos en este contexto más especial, con mascarilla, con sillas separadas, ¿te acuerdas de estos conciertos que se hicieron en aquel tiempo? Sí, sí, tanto, disgustante. Y la gente venía con una alegría y con unas ganas, bueno, las mismas que ahora, pero aún con más decían, bueno, es que olvidarnos durante una hora y media de toda esta historia que estamos viviendo y poder disfrutar de la música y tal, para ellos era un regalazo y con todas estas medidas ellos venían, la gente del público agradecía muchísimo y nosotros ahí vimos que la música tenía mucho poder, mucha
Mucho enganche y mucho poder también terapéutico, ¿no? De sacar a la gente de sus penas, de sus momentos más chungos y de olvidarse por un momento y de acordarse de que la vida es algo más, ¿no? Que malas noticias, que a veces también hay cosas que disfrutar y celebrar, ¿no?
Qué buena es la música, eh. Nosotros siempre lo decimos, eh. Y mira, el otro día Rosana dijo que sin la música tal vez es como si necesitábamos el aire. Y yo creo que la comparación estuvo muy bonita. Y con vosotros yo creo que también tenemos la oportunidad de disfrutarlo de tal manera, eh.
Sí, porque es vital, es vital. Y además nosotros hacemos mucho participar a la gente, que también la gente tiene muchas ganas de cantar, ¿no? Dice el refrán en el que canta su mala espanta, ¿no? Exacto. Y si nosotros dejamos siempre mucho hueco para salirmos de lo que es el escenario a la boca del escenario sin los micrófonos delante y dejamos que sea el público el que continúe el estribillo.
Y eso siempre ha sido un pegamento muy bueno para que la gente también participe y se vea también, no solamente que escuchen, sino que también participen del concierto y se vean en su casa con todo completo, lo que han visto y lo que han cantado ellos mismos. Y el que quiera bailar también puede bailar. Nosotros no ponemos límite a eso.
Y si el auditorio no se lo concede, que nos ponemos en uno de los laditos para no molestar. Porque hay mucha gente que esto de los conciertos se lo lleva desde el punto de estar sentado y disfrutarlo. O al menos a mí me pasa que yo soy terremoto y tengo que levantarme. Y eso de estar sentada, cuando escuchas la música que te hierve la sangre, no puedes hacerlo. Nosotros siempre hemos invitado a ese tipo de gente a que bailen.
Y el auditorio normalmente no suele poner pegas y se ha visto muchas veces. En más de un auditorio hemos tenido a gente que se ha levantado a bailar tranquilamente alguna de las canciones y tan a gusto. Y no pasaba nada. Se convive todo. Los que están sentados con los que están bailando no hay problema. Y tanto. Canciones de puro relajo que no pueden fallar o al menos aquellas canciones que dices, mira, estas son un poco nuestras fetiches. Sí. Bueno, hay unas cuantas. Depende de la zona en la que vamos. Ya sabes que también hacemos repertorio mezquera cuando estamos por aquí por la zona.
Pero, por ejemplo, en Tarragona seguramente no fallará la canción de Yo no me caso, esa mexicana, o la canción del Rey o del Caballo Prieto Zabache o el Volver, Volver. Algunas de esas siempre suelen ser bastante obligadas, ¿no? Mexicanas clásicas, ¿no? Que conocemos todos. Y luego, bueno, pues también sorpresas y cosas también, como decía antes, que no son mexicanos, pero yo qué sé, pues...
seguramente tocaremos un Camino Verde que estamos tocando este año, ¿no? Por el Camino Verde que va a la ermita, que son canciones del recuerdo y que a la gente la activan mucho, ¿no? La activan a familiares que se lo cantaban o a ellos mismos cuando la escuchaban desde más niños. Y bueno, esas cosas siempre mueven muchas emociones. ¡Qué lagrimilla ya, eh! Todavía no hemos llegado al viernes, ¿eh? ¡No puede ser! David, preséntame a tus compañeros, preséntame a tu familia encima del escenario. ¿Quiénes son? Pues tenemos, yo estoy...
Bueno, yo me presento al final, bueno, ya lo has dicho, yo soy David el bajista y uno de los cantantes, pero también está a mi lado mi hermano gemelo, precisamente Jorge García, que está también con la guitarra y cantando. Luego tenemos en el otro lado a Chuma Gallués, que es el acordeonista, que también canta, porque cantamos todos, nos vamos repartiendo las canciones. Tenemos a Josu Burguete, que es uno de los trompetistas, y también canta sus canciones...
Luego todos nos hacemos también voces y coros y demás. Y luego por último tenemos el quinto miembro, es el más jovencito, es el Neco Yrigoyen, que toca la trompeta. ¿Que es el último que engañaste? No, o sea, el más joven, pero él lleva desde el principio como todos, pero es el más joven. Y ese sí que no canta, ese solo toca la trompeta. Ese canta pero sin micrófono, siempre canta como al aire, pero nunca se ha atrevido a coger un...
un micrófono y cantar él también alguna canción para él. No, él está a gusto tocando la trompeta y cantando un poco desde su sitio. Muy bien, muy bien. ¿Pero lo habéis intentado convencer alguna vez o qué? Es decir, venga, arráncate, hombre, arráncate. Y dice, no, no, de momento déjame, de momento no. Ya llegará mi parte. Lo hace bien, sabemos que canta bien y lo hace bien, pero...
No se ha animado a hacerlo en el escenario algún día. Pero yo recuerdo que nos tenemos este viernes aquí en Tarragona en el Palau Final y de Congresos a las 8 de la tarde, que hemos de ser, pues como pasa en el Palau de Congresos, que nos gusta que seáis puntuales a toda la gente que nos está escuchando.
Si empieza a las 8, venid sobre las 7 y media para ir pillando vuestro sitio con vuestra entrada y a disfrutar y a dejar precisamente que empiece ya ese fin de semana. Y si ya aquellas casualidades de la vida ya tenéis la Semana Santa más que de vacaciones, pues perfecto. O sea, no hay ningún tipo de excusa para poder disfrutarlos. David, gracias, gracias, gracias. Gracias a vosotros y os espero a todos y a todas por allí este viernes.
Nos pasaremos bien. Como dicen desde el Palo de Congresos, canciones para cantar, para bailar, para sonreír y sobre todo interpretadas con el corazón. Gracias y hasta el viernes. Muchas gracias. Un beso enorme, David. Gracias. Un beso. Adiós, adiós.
I ara obrim el telèfon, el 977 24 47 67, perquè tenim dues entrades dobles per poder gaudir d'aquest concert. Si vols, truca'ns, t'estem esperant.
Y allá en el otro mundo en vez de infierno encuentres gloria y que una nube de tu memoria me borre a mí. Venga los delfones, los de los lados, fuerte, a pleno pulmón. Y allá en el otro mundo en vez de infierno encuentres gloria y que una nube de tu memoria me borre a mí.
L'alegria i la bona música que tornen precisament a Tarragona de la mà de puro relajo. Quina maravella. Serà aquest divendres dia 27 de març a les 8 de la tarda