logo

Fans de Tarragona

Fans de Tarragona és el nou programa musical de Tarragona Ràdio. Està dirigit per la Sílvia García i aquí hi tindran veu tots els grups musicals de la demarcació, a més de les formacions que arribin a Tarragona durant l’any. En definitiva, un repàs global a l’agenda musical tarragonina: perquè ningú no digui que Tarragona no es mou! Fans de Tarragona és el nou programa musical de Tarragona Ràdio. Està dirigit per la Sílvia García i aquí hi tindran veu tots els grups musicals de la demarcació, a més de les formacions que arribin a Tarragona durant l’any. En definitiva, un repàs global a l’agenda musical tarragonina: perquè ningú no digui que Tarragona no es mou!

Transcribed podcasts: 331
Time transcribed: 7d 13h 32m 57s

Unknown channel type

This graph shows how many times the word ______ has been mentioned throughout the history of the program.

I ara ens anem a obrir el nostre taló particular perquè ja tenim via telefònica esperant-nos a tota una adonassa i gaudirem d'ella també allò que es diu en vivo i en directe. Jo me voy a volver a presentar. Yo soy Pepi Labrador, soy cómica. Siempre lo digo más que nada porque si no, cuando me subo en escenario, la mitad del público se piensa que soy la madre del cómico que va a actuar y la otra mitad que me van a dar un mocho y me voy a poner a fregar el parquet.
Yo sabéis lo que pienso, que hoy me van a comer el toto. Així, directe i sense pels a la llengua. Estarà a Reus, a la sala de Santa Llucia, el dia 8 de març a les 7 de la tarda. I avui i ara la tenim aquí amb nosaltres. Pepi Labrador, buenas tardes i bienvenida a Tarragona Ràdio. Molt bona tarda, moltes gràcies.
¡Qué maravilla! ¡Qué maravilla! Cuando te oigo digo que sí, que sí, que sí, que más a más tocas todas las teclas que nos preocupan, que nos incitan, que nos hacen reír. ¿Cómo lo haces?
Bueno, pues yo creo que lo que yo explico cuando subo a un escenario es el día a día de, bueno, pues sobre todo de una mujer madura, ¿no? O como el día a día de cualquier persona, porque en nuestra vivencia particular del día a día, eso es pura comedia.
Nada más levantarte, yo me miro al espejo y digo, ¿esta quién es? Y ya empieza la risa. Y además de verdad te lo iba a decir, porque no digo por todas nosotras, que tenemos que tomárnoslo así. Es que si no nos saldrías ni de la cama, ni de casa, y tal vez ni podríamos hacer la croqueta por hacer algo. Sí, sí, sí. Yo creo que hay que tomarse la vida con buen humor. Siempre. Y de forma positiva, porque bueno, las cosas...
negativas, malas, vienen solas. Yo, como mujer de 64 años,
Pues claro, vas viendo que hay cosas que ya, a pesar de tener la mente muy joven, todo lo que tú quieras, pero el cuerpo te duele aquí, te duele allí, son cosas que pasan, pero luego hay que utilizarlas para tener buen humor y para darle una vuelta y reírte de las cosas. Hay que empezar riéndose de uno mismo, de tomarse con humor tus propias cosas. Y bueno, luego mira, oye, que la vida hay que tomársela así, de forma positiva, y eso es lo que hago yo.
No sé, te iba a preguntar si en algún momento, claro, te tenemos precisamente el día de la mujer, que es este 8 de marzo a las 7 de la tarde. Depende del día. ¿Te viene más de gusto, digamos, que hablar de una cosa que de otra? Depende incluso encima del escenario, una vez que ya has empezado el monólogo, dices, ostras, esta gente yo creo que tira más por el pescado o le gusta más la carne. Sí.
Sí, sí, yo tengo, a ver, yo tengo la base general del monólogo, que es el que es, pero luego hay bloques y formas, me explico. Puedo decir la mayoría de las cosas de forma más cañera o puedo blanquearlo. Muchas veces depende de dónde estés y de qué público, ¿no? Hay gag que no hago, depende de qué público, ¿no? Porque o bien es público muy mayor o muy joven,
Y no van a entenderlo o porque es demasiado cañero, ¿no? O sea, demasiado fuerte. Y según qué escenario o según qué público, ¿eh? Porque yo siempre tanteo. Si yo veo que con alguna cosa se ríen, digo, va por ahí. Y entonces le doy caña. O no, ¿sabes? Y hay escenarios, no sé, se me ocurren los escenarios LGTB que...
que yo muchas veces hago comedia en esos escenarios, ahí puedes soltar y en otros pues menos, depende. No es lo mismo un escenario con todo el cariño de las ciudades. En un pueblo, yo qué sé, se me ocurre de Salamanca o de Soria, con todo el respeto, a un teatro que se haga comedia LGTB con un público que venga preparado para ese... Son públicos maravillosos, pero diferentes. Claro, claro.
Y también, a ver, yo le he preguntado a muchos monologuistas que incluso dentro de nuestra propia IVA hasta España tienes la oportunidad de decir, ostras, este chiste creo que triunfará aquí y que puede que quede en un silencio, no tal vez absoluto, pero que haya una sonrisita aquella lejana y en otros lados, o en el mismo sitio, que tú creías que nada, porque este tal vez en Cataluña sí, pero en Andalucía no, y después lo petas.
Claro, a veces a mí me pasa que no me atrevo, ¿eh? No me atrevo a decir según qué sitio, ¿no? Porque, no sé, es como hacer una referencia a un alcalde en un sitio, por alguna cosa en particular. Puede que vaya bien y puede que vaya mal, y a veces te sorprende y, oye, lo petas, ¿no? Pero bueno, pues depende, no sé...
Bueno, yo espero que este fin de semana lo puedas disfrutar con toda la comodidad del mundo. Sí, sí, sí, es un público maravilloso. Yo he actuado varias veces y voy a reír con toda la ilusión del mundo a pasar, a disfrutar y a hacer disfrutar al público y a hacer reír y a darlo todo. Te tenemos haciendo bolos, pero no sé si todavía estás en el teatreneu en Barcelona, conviviendo a todo gas...
Sí, yo ahora, por ejemplo, bueno, voy haciendo, bueno, en el teatre meu estoy toda la semana desde hace dos años. Ahora estoy los domingos a las 7 y estoy todas las semanas y luego, pues bueno, pues voy haciendo también fuera, voy haciendo comedia fuera donde me llaman y bueno, y hacer disfrutar y disfrutarlo yo también, que es una cosa que a mí me apasiona.
A ver, tenemos monólogos aquí a través de YouTube, que tenemos como la reina del Satisfyer, entre muchas otras cosas. A ver, ilústranos un poquito de lo que irá o de lo que comentarás alguna de las cosas que nos podemos encontrar con Pepi Ladrador este fin de semana. Bueno, yo... A mí hay una cosa que me gusta explicar. Hay muchas, ¿eh? Yo voy a hablar, por ejemplo, de las terapias, pero parece un tema aburrido. No.
Es un tema muy divertido. De las terapias, ¿eh? De todo tipo de terapias y cosas que pasan de forma muy divertida. Hay una cosa que me gusta explicarlo también. ¿Cómo liga una señora de sesenta y pico de años? ¿Qué es viuda? Etcétera, etcétera. Todo eso lo explico allí también. Las redes, o sea, los...
Las redes sociales para ligar qué pasa cuando no eres joven y eres una mujer madura. Hay muchas cosas, pero además hay una cosa que yo creo que a mí me hace mucha ilusión y yo creo que pasa, es que puedo comunicar con públicos de diferentes edades. Que nadie piense...
que eso va a ser para un perfil de gente mayor. Que no. Que venga la gente joven, que lo va a disfrutar. Por mi experiencia de mis 16 años, te lo digo que es así, ¿eh? Es un público mayor y es para público más joven. Lo van a pasar bien todos.
¿Sabes qué estaba pensando ahora? Y además viendo algunas de las imágenes que recuerdo de nuevo que tienen la oportunidad de verte y así disfrutarte antes, incluso de que llegue este domingo, de que vemos eso, que vemos familias unidas para ver a Pepi Labrador, para poder disfrutarte y que más a más yo creo que se escandalizan más los jóvenes, depende de qué cosas dices, que la gente mayor, que es aquello que dices, nosotros ya estamos de vuelta. ¿Qué me dices?
No, claro, ¿sabes lo que pasa? Que la gente, los jóvenes, ven en mí a sus madres. Claro, claro. Mira lo que dice, mira lo que dice. Habla de sexo, habla de sexo, ¿qué pasa? Como si fuéramos un geranio. Vamos, es que ya pasa de... Y eres una meva, que estás ahí de adorno, ¿no?
No, que dice, oye, ya va y... Pues no. Que todavía todo se mueve, todo se mueve. Todo se mueve y no se mueve más. ¿Por qué no quiere la gente? No me dejan. Me tienen un poco... Pero sí, sí, estamos vivas y no nos reproducimos por esporas y ese tipo de cosas. Que parece que eso no... Y claro, pues los jóvenes muchas veces vienen a verme gente joven y luego vuelven con sus madres.
Porque dice, eso a mi madre le va a gustar. Ellos se ríen porque ven a sus madres y sus madres se ven identificadas. Entonces es un rato divertido para el público y yo lo disfruto mucho y el público también. Se nota cuando subes
a un escenario y lo disfrutas porque eso contagia al público. ¿Y la gente son de quedarse callados? Digo, porque yo creo que te habrás encontrado de todo, de quedarse callados y de repente explotar en risas. Otros que son como más efusivos y eso también me ha pasado a mí y hacen más interacción contigo. ¿Cómo funciona algunas veces? Bueno, pues es que depende. Incluso en el mismo teatro, que es un sitio maravilloso donde yo voy cada semana,
Me encuentro un público, a ver, más o menos, que tiene un perfil, puede ser parecido, ¿no?, por el espacio, pero luego ahí puede haber personas, pues que, no sé, que se pueden escandalizar, que yo ya te digo que tengo un perfil que no me paso, ni mi línea hablando, no procuro no ser soet, no ser...
Hacer gestos feos, ¿no sabes? O sea que procuro cuidarlo para hablar de todo, pero dentro de un perfil que no moleste. Pero claro, hay que decir cosas como son.
Hay que decir cosas. Hay quien empieza con la mano en la boca, pero luego le va la marcha. A la mayoría le va la marcha. La mayoría se ríen, unos se ríen para adentro, otros para afuera. Pero muchas veces, incluso los serios, cuando acaba el show, yo siempre me pongo en la salida para despedir al público. De los serios encuentro que me lo he pasado. Y digo, no te has reído para afuera, pero se lo pasan bien.
Pero hay de todo, ¿eh? Pero se lo pasen, se divierten. Van ahí a reírse, ¿eh? Y lo disfrutan, ¿no? Aquello que se dice, ostras, qué maravilla, ¿no? Sí, sí, sí. Dice que bien me lo he pasado, tal. Oye, pues estupendo. Eso es el mayor piropo que puede tener una cómica. Qué bueno.
Después está viéndose también otra de aquellas cosas que en algún momento, no sé, cuando ya has acabado el espectáculo, bajas, tienes la oportunidad de hablar con el público y te dicen, esto me ha pasado, bueno, seguro que te lo comentan, esto me ha pasado, esto estabas tú en mi casa, ¿cómo ha podido ser que tú lo supieras? Sí, sí, claro. Yo hablo de cosas que le pasan a todo el mundo. Yo tengo un espacio donde hablo...
cuando voy al gimnasio que dirán, bueno, pues hay mucha gente que habla de eso, sí, pero lo que le pasa a una señora mayor, lo mismo el perfil, es diferente. Y claro, se sienten identificados las personas mayores que van al gimnasio y le pasan una serie de cosas que están ahí. O sea que se puede decir que todo lo que explico es que tiene una base real. Yo no me invento. Me puedo inventar el darle un punto de humor, el alargarlo de una cierta manera, porque...
Una historia no se puede contar tal cual, hay que adornarla para subirte un escenario. Pero todas, absolutamente todas, tienen una base real.
O sea que no, yo no me invento nada. Yo muchas veces estoy aplicando un bloque y lo veo, ¿no? Yo estoy en ese sitio. Y a la derecha está esto, a la izquierda está lo otro, porque realmente me ha pasado. Claro, porque lo vives, claro, claro. Claro, claro, es así, es así. Y además puedes dar todos esos pequeños detalles, todos esos pequeños guiños, precisamente porque lo has tenido. Tal vez alguien te lo ha podido explicar...
Pero no es lo mismo. Fíjate, yo para escribir, a mí, yo creo que como a la mayoría nos cuesta, pero a mí me cuesta porque yo necesito verlo. Incluso a veces he ido a algún sitio y he dicho, es que tengo que ir allí. Mira, te doy un ejemplo. Ahora, por ejemplo...
El otro día estuve en un viaje con personas mayores, tipo incerso, y me he apuntado a otro del incerso, para divertirme, para hablar con todo el respeto del mundo, pero para vivir esas experiencias, que vaya tela, y poderlas explicar en primera persona en un escenario. Para eso hay que estar.
Me pude imaginar, sí, pasa esto, pasa lo otro. No, métete, vívelo. Y yo estuve hace unos días en una y aquello es un filón lo que hay allí. Y se explica en primera persona. Entonces yo soy de esas, de las que me meto en historias para luego contarlas.
Y a más a más lo que decíamos, historias que nos pasan a todos, a todas, a todes, y que a más a más tenemos la oportunidad de disfrutarlas, de sufrirlas, que algunas veces puedes decirlas en voz alta y entonces nos sale la risa y le quitamos toda esa importancia que normalmente tal vez en otro día lo hubiéramos dado, ¿no? Sí, sí, sí, y es así. Bueno, es un, ya te digo, es un filón. Cuando entras allí y ves, dices, ¡buah, madre mía! Aquí hay que coger...
Y escribir porque... Pero yo creo que eso, que cada cómico tiene sus fórmulas, sus técnicas, y todas son maravillosas. Pero la mía, yo realmente cuando lo expreso bien es cuando lo vivo. Y a veces me he metido en espacio, nada peligroso, ¿no? Pero en sitios que lo mismo no me toca por edad. Vaya jardín, vaya jardín que tengo ahora. Por ejemplo, el pedir un día hacer un bolo en un...
en un fumadero de porros. Y la persona me dice, eso no es para ti, digo, ya. Pero, ¿y lo que voy a contar? Y de ahí tengo un bloque muy divertido. Porque fui a hacer un bolo en un espacio que tela, tela. Y aquello era un filón, por eso te digo que a veces...
Hay que meterse en cosas para divertirse y contarlo. Y experimentar. Sobre todo experimentar. Porque algunas veces, como tú decías ahora, este caso, que tal vez dices, puede salir que no, pero mira, eso de lo que saque me lo apunto y a ver lo que pasa. Y si sale bien, pues mira, otra experiencia más que me pongo en la mochila. Sí, sí, sí. Y otro bloquecito y hablar de las cosas que vives. Yo hablo de lo que veo...
de lo que ve los ojos de una señora madura, ¿no? Entonces le doy la vuelta, es muy gracioso y tal, pero no deja de ser en la percepción de una persona con una cierta edad, ¿no? Y con un punto de vista muy divertido y para casi todas las edades. Yo procuro que no vengan niños, por lo menos...
Yo digo, los niños, porque alguna cosa fuertecilla, no fuertecilla, cosa de la vida. Y si no preguntan a tu padre y a tu madre, que lo tienes ahí al lado, ¿no? En más de una ocasión me ha pasado. En una ocasión dije, sí, había... Espera, ¿cómo dice? Había una...
Bueno, sí, igual, dijo una palabra y un niño dijo, ¿y eso qué? Digo, pregúntale a tu padre. Claro, yo qué sé, no lo lleves. A ver, no te puedo poner los dos rombos, ¿no? No te puedo poner los dos rombos.
Yo un día dije, sí, tengo una amiga que es ninfómana. Y me dijo el niño, ¿y qué es ninfómana? Digo, pregúntale a tu padre. A ver si él se lo puede decir. Es una ninfa, una ninfa. Una sirena, cariño. Una sirena que viene de la ninfa, de la parte de Román. Ahí está, ahí está. Y ahí desde la imaginación el padre pasa a salirse de la tolladera. Ahí está. Y si no, de aquí a 18 años me lo vuelve a preguntar. Pero eso es humor, eso es humor. Y ya te digo que, bueno, pues al final...
pues se pasa bien, se pasa divertido, incluso si hay algún niño o alguno que salga escandalizado. Hay una cosa también en comedia, es que no le puede gustar a todo el mundo. Generalmente funciona muy bien todo, pero seguramente siempre hay quien dice, oye, pues...
Que no pasa nada. Pues ya está. Es que es normal. Es normal. Nadie gusta a todo el mundo. Exacto, exacto. Pero oye, menos en Reus que le voy a gustar a todos. Hombre, ni dudas. Ya te lo digo yo ahora. Ni dudas, ni dudas. Por cierto, ¿cómo conociste a Tricia? ¿Cómo conociste a Fernando? Bueno, con Fernando hemos coincidido en algunas ocasiones. Él es un cómico muy bueno de...
que es de hace muchísimos años y hemos tenido oportunidad de coincidir en algún momento y de estar en un grupo de WhatsApp. Bueno, no tenemos una relación directa, pero como cómicos este mundo parece muy grande, pero es muy pequeño. Más o menos tenemos referencia de todos o coincidimos en algún momento dado y bueno...
Y Fernando me llamó y ella es su pareja, creo, a ver si meto la pata. Yo creo que sí. Y ya está, y de eso nos conocemos. Yo sé que son pareja cómica. Vale, claro. Ahí ya no sé. Ahí ya tampoco me meto. Yo tampoco me meto. No hay que meterse.
Yo sé que nos dan guerra por aquí los dos juntos y que más a más también cuando los tenemos aquí en la radio de tanto, tanto, también me la lían, ¿eh? Ya te lo digo ahora. Estupendo, eso hay que hacer. Y después aquí de Reus, recordamos que te tenemos este domingo a las 7 de la tarde, después también diremos dónde pueden conseguir las entradas y etcétera, etcétera. ¿Hacia dónde caminas? ¿Hacia dónde te puedes seguir? Bueno, yo este fin de semana estoy en...
A ver, yo esta semana estoy en Manices, en València, luego por la mañana, el día 8 estoy en Montornés y por la tarde en Reus. Y bueno, pues también en el Teatre Neu todas las semanas, también actúo pronto en Bilbao a final de mes en Madrid y en Zaragoza, voy haciendo en Terrassa. Muy bien. En fin, van saliendo bolos y voy saliendo, voy disfrutando y bueno, pues
Ahí vamos. Yo lo que diría, seguirme, Instagram, Pepi Labrador. Allí voy colgando más o menos las cosas que voy haciendo. Tengo un espacio divertido allí, que tengo cosas divertidas en mi Instagram. Entonces, seguirme...
Y bueno, mi hijo siempre me dice, mamá, ¿se te olvida siempre? Instagram, Pepi Labrador, que te sigan. Claro, claro. Pues ahí estamos. Y ahí suelo colgar donde estoy y voy haciendo cosas y bueno, pues que me sigan. Por cierto, te voy a decir que me he reído mucho, aunque yo también lo he sufrido, que el niño se me va de casa.
Se va de casa, vaya. Lo que pasa es que te he de decir una cosa, tardo un mes en volver a casa otra vez. Madre mía. Ya te lo digo. Que al principio dices el niño se va de casa, que jarta de llorar, no te vayas, no te vayas. Madre mía, madre mía. En un mes ya está en casa. Pero luego vuelven. No, no, ya un mes ya está en casa, ya está en casa otra vez. Vuelven. Yo a los dos o tres días había, como vacío el armario, lo limpié y lo llené de bolsos y tal. Y me dice mi hijo, madre mía. Has hecho un peligro.
¡Qué rápido me has olvidado! Mamá, tenías ganas de que me fuera, mamá. Y tú no. En el teatro también explicaré alguna anécdota real, muy divertida, de lo que es que el niño se vaya. No voy a hacer spoiler, pero bueno. Básicamente, pues eso, cuando se va que hay que pedir la hipoteca y pasan cosas. Entonces, un poco se escribe también de eso, de todas las experiencias que se tienen con...
Y la gente se siente muy identificada. Le pongo un toque de humor. Va a ser muy divertido, ¿eh? Los nidos vacíos. Esos nidos vacíos. El nido vacío. Madre mía. El nido vacío. El nido vacío y la nevera. Porque yo digo, no gastaré, pero claro. A veces dice, mamá, no puedo ir a verte. Digo, pues mira que tenía estofado. Dice, bueno, lo vivo de paso. Ahora vengo con el tupper. Lo vivo de paso. Es que eres una tentación. Te das cuenta, ¿no? La tentación no eres tú. ¿Cómo haces esas cosas?
Soy muy viva. Que hace dos o tres días... Sí, escucha, como anécdota. Tengo al niño que se ha emancipado, ¿no? Pero claro, se ha ido a vivir, se ha comprado un piso a 300 metros de mi casa. Entonces, ¿qué pasa? Que yo iba a cortar el cordón umbilical, por fin, pero como se ha ido tan cerca, lo que he hecho ha sido estirarlo. Sigue el cordón umbilical liado. Ahora los de la escalera, ¿qué es esto que hay aquí en medio? ¿Que lo podemos subir? Él se ha llevado la ropa y la silla de...
Ropa, ordenador y la silla. Y el resto aquí está. Y dice, bueno, espérate poco a poco que ya me iré llevando. Así que bueno, ahí estamos.
No he sido del todo, ¿eh? Pepi, lo pasaremos muy bien contigo. Gracias por atendernos también aquí en Perragona Radio. Gracias a ti y gracias a vosotros. Y dale un beso y un abrazo enorme tanto a Tricia como a Fernando cuando los veas. De tu parte, de tu parte. Y que, bueno, haznos disfrutar que tanto necesitamos. Desconectemos de las noticias de todo el mundo. Sí, por favor. Yo creo que hace más falta que nunca, ¿eh?
evadirte un poco y pasar un rato divertido. Pues muchísimas, muchísimas gracias. Gracias a ti. Y un beso enorme. Gracias. Un beso y un abrazo grande. Igualmente. Nos vemos el domingo en el teatro. Sí, por favor. A las 7 de la tarde, importantísimo. En la sala Santa Llucia, digámoslo bien, y en las entradas en Entrápolis. Que no se les vaya la idea. No, no, no.
Ahí estaremos todos. Un beso. Buena tarda. Adéu, adéu. Adéu, adéu. Digo eso. Un ambientador. Dice, pues no huele, digo, dale tiempo. Claro, me compré el Satify en la primera semana, ni comía,
Ni dormía, ni cocinaba, ni fregaba, tardó y he hecho una guarra, pero qué feliz he sido. Si me fui al trabajo y pedí dos días de asuntos propios, que me dijeron, ¿para qué son los dos días de asuntos propios? Digo, pues para los asuntos propios.
Mis amigas dicen, cómprame, cómprame, cómprame. Claro, son mayores, yo soy la más joven. Fijaros el nivel. Que, por cierto, tenemos un grupo que se llama las putas amas. Yo soy la más ama. Oye, pues tenemos ese grupo. Dice, cómprame uno, cómprame dos. Claro, somos 17. Iba a la tienda, dame tres satisfiers. Oye, dame cuatro satisfiers. Al día siguiente me das otros dos. Claro, entraba en la tienda y las dependientes se hacían así.
Y hasta aquí otra vez. Se pensaba que los reventaba, dice esta hija de puta, los coja, los revienta uno, otro. Venga, si me han hecho una foto como la clienta del mes y tengo el Satifier y salgo así,